Paul

Wie kent dat niet, ooit ergens je emailadres achtergelaten op een website en dan elke week een mail met zogenaamde “aanbiedingen”…

Nu had Paul enkele weken terug een test opgevraagd op de site van Moto73 (het bekendste motorblad van NL) en ja hoor, enkele dagen later een mail met daarin allerlei nieuws en aanbiedingen en ook de mogelijkheid om als testrijder te fungeren bij de introductie van de nieuwste band van Dunlop, de Sportmaxx Qualifier RR. Dit zou plaatsvinden op het circuit van Zandvoort en “voor de grap” schreef hij zich in. Wat denk je, de volgende dag kreeg Paul een mail terug van Dunlop dat hij mee mocht doen!
Testrijden op kosten van Dunlop, beter kan haast niet!

Maandagochtend werden de racespullen in de gele bus geladen en vervolgens kwam Paul om 12.30u op het circuit aan. Het was al erg druk dus werd er snel ingeschreven om daarna een presentatie van de testband bij te wonen. Leuke presentatie maar Paul kwam eigenlijk alleen maar om circuitkilometers te maken. Grappig detail (!) was dat de Qualifier RR nog niet eens leverbaar is en daarom kreeg iedereen een tegoedbon van €50… Wel waren er testmotoren die uitgerust waren met de Sportmaxx GP. Paul had ervoor gekozen om op zijn eigen motor te rijden als training.

De 3 sessies gingen vrij aardig ondanks de vele langzamere rijders. Rijden met veel andere motoren om je heen vraagt wat meer concentratie, zeker als je veel in moet houden op punten waar je normaal nog niet zou remmen. Ondanks dat reed Paul continu tijden onder de 2.12 met enkele ronden in de 2.08.

Het circuit blijft op sommige plaatsen erg lastig voor Paul waardoor hij de ideale lijn moeilijk kan vinden. Met name de ingebouwde chicane na de Slotemakerbocht en de snelle Mastersbocht geven problemen. Toch is Zandvoort mooi om te rijden, de ligging is prachtig in de duinen en op de een of andere manier is het er altijd gezellig! Deze dag was het dus ook niet anders mede dankzij de deejays van RedBull en de mobiele Dynojet testbank.

Paul & Joris 

Op de dag dat de eerste hittegolf van 2006 bijna een feit was, werd op een tropisch Circuit van Zandvoort de ZAC Endurance verreden. De ZAC Endurance is één van de hoogtepunten van het seizoen. Bij deze 4-uursrace staan teamgeest en gezelligheid centraal. Speciaal voor de gelegenheid was een team samengesteld: Racing for Brabant. Paul de Beer (Kawasaki ZX-6R) en Ronald van Dijk (Honda CBR600RR) komen beiden uit Eindhoven, Brian Heybroek (Honda CBR600RR) komt uit Gouda. Gouda ligt niet in Brabant, maar Brian is wel een geboren en getogen Brabander. Zelf kom ik natuurlijk uit Zijtaart. We deden onze teamnaam dus zeker eer aan.

Racing for Brabant

Op papier maakten we, in een veld van 40 teams, kans op een top 15 positie. Ronald had al eerder 2:02 op Zandvoort gereden en van Paul en Brian mochten we tijden in de 2:07 verwachten. Mijn PR stond op 2:15. En niet onbelangrijk bij een Endurance: we zijn allemaal in staat om constante rondetijden te rijden. Racing for Brabant had, op volgorde van inschrijving, startnummer 28 gekregen. Dit was ook meteen de startpositie.
Met rijders alleen ben je er niet, ook een pitcrew is onmisbaar. Vivian wierp zich op als teammanager. En Marion en Stefanie zorgden voor de ondersteuning van de rijders. Ook hielpen de kids van Marion waar ze konden.

Vrije training

Van 10.30 tot 11.10 uur mochten we de baan op voor de vrije training. Ik ging weg op een set banden die het op Zolder al zwaar te verduren had gehad. Het had dus geen zin om te pushen. Nu was het zaak om even lekker aan de baan te wennen. Lijnen rijden, rempunten bepalen en de juiste versnellingen vinden. De thermometer was de 25 °C gepasseerd en 40 minuten aan een stuk zou teveel van het goede zijn. Na 5 ronden ben ik binnen gekomen om even wat te drinken. Om daarna opnieuw voor 5 ronden de baan op te gaan. Tijden waren nog niet van belang. Maar ik kon met groot gemak al een paar 2:19ers rijden. De veerinstellingen waren in ieder geval goed, want de achterband ging er tijdens de training steeds beter uit zien.

Voorbereiding voor de race

We hadden besloten dat ik, als langzaamste van het team, zou starten. Zodat we met de snelste rijder konden finishen. Ik kon me dus op gaan maken voor de eerste Le Mans start in mijn carrière. Maar eerst moesten de banden gewisseld worden. De versleten set maakte plaats voor een splinternieuwe set Supercorsa Pro. Tijdens de ronde uit de pits en de opwarmronde moest er nog even flink gas gegeven en geremd worden om de banden goed in te rijden voor de start van de race. Op advies van Paul was, met het oog op de verwachte hoge temperatuur, de bandenspanning verhoogd tot 2,2 bar vóór en 2,3 bar achter. Dit bleek later zeer goed uit te pakken.

Uur 1

Om 13.05 uur werd door de wedstrijdleider de nationale driekleur gezwaaid, als teken dat de wedstrijd van start ging. Eerst moest er een sprintje van 15 meter getrokken worden over het rechte stuk naar de gereed staande motor. Paul hield de motor rechtop, de eerste versnelling was al ingeschakeld en het contact stond aan. In één soepele beweging trok ik de koppeling in, zwaaide ik mijn been over de motor en drukte op de startknop. Ik was onderweg voor de Endurance. Voor me reden twee jongens tegen elkaar, maar gelukkig bleven ze allebei overeind. Hierdoor moest ik wel even inhouden. Geen nood, want de race zou nog 4 uur duren.

Le Mans start

Ik kwam als snel in mijn ritme en noteerde al in de 2de ronde een tijd van 2:13.122. De volgende ronden gingen in de 2:16 omdat er op verschillende plekken geel gezwaaid werd. Na 4 ronden ging het pitbord uit met IN1 als teken dat ik twee ronden later binnen moest komen voor de eerste rijderswissel. Bij de volgende doorkomst hing het pitbord uit met IN, aan het einde van de ronde moest ik dus de pits binnenkomen, waar Brian klaar stond om aan zijn eerste stint te beginnen. Aan het begin van de pitsstraat moesten we volledig stoppen om daarna met 20 kph verder te rijden. Ieder kilometer te hard zou een tijdstraf opleveren van 2 seconden. Bij iedere volgende overtreding zou de tijdstraf zelfs verdubbeld worden. Het wisselen ging zeer georganiseerd. Ronald nam de transponder van mijn motor en plaatste die bij Brian. Nu was het de beurt aan Brian om op te klimmen vanaf P25. Na de stint van Brian, was het de beurt aan Paul. Tijdens het wachten werd hij door Marion met een paraplu uit de zon gehouden. Brian kwam binnen, ik nam zijn transponder en zette deze bij Paul op de motor. Ook Paul ging voortvarend van start en was in staat om enkele ronden in de 2:07 te rijden. De echte opmars begon toen Ronald in de baan kwam. Zijn rondetijden zakten naar 2:04 en hij klom op naar een positie net buiten de top 20.

Joris

Uur 2

Het tweede uur was net begonnen toen ik weer aan de bak moest. De rijderswissel ging soepel en ik mocht de baan op. Daar kwam ik in verkeer terecht, waardoor de tijden van de eerste stint niet gehaald werden. De iets langzamere jongens kon ik gelukkig gemakkelijk voorbij. Tijdens die ronden lukte het toch nog om constant 2:17 te rijden. Brian ging het beter af, in zijn stint reed hij constant 2:08 en we konden een positie pakken. Paul had de pech dat er op een paar plekken witte en gele vlaggen gezwaaid werden, dus zijn stint leverde niet veel op. Wel wist hij ondanks de vlaggen zeer acceptabele rondetijden neer te zetten. Nu was het aan Ronald om ons de top 20 binnen te loodsen. En dat lukte! Ronald ging er echt goed voor zitten en reed zelfs een ronde van 2:02. Het tweede uur werd dan ook afgesloten met een positie binnen de top 20.

Paul

Uur 3

Mijn 3de stint was een ongelukkige. Ik was amper op de baan en de code 60 vlag ging uit. Bij het aanremmen voor de GP chicane was een Aprilia-rijder onderuit gegaan en hij had een deel van de tijdelijke kerbstones meegenomen. Het herstel hiervan duurde een aantal ronden en tot die tijd mochten we op de baan niet harder rijden dan 60 kph. Ik had natuurlijk het liefst hard doorgereden, maar voor het teambelang kwam het goed uit: ik reed nu dezelfde rondetijden als de snelste rijders. Maar helaas zag ik het pitbord met IN aan voor IN1 en kwam ik een ronde te laat binnen. We hadden hier dus nog een kleine 15 seconde meer winst kunnen pakken
Toen Brian de baan op ging was het alweer 1,5 ronde groen en hij mocht er dus meteen voor gaan. Hij reed zeer constante rondetijden in de 2:08. Wederom een goede stint van Brian. Ook Paul deed het daarna erg netjes met opnieuw ronden in de 2:07 en 2:08. Ronald deed daar nog een schepje bovenop met tijden in de 2:04 en 2:05. De inspanningen zorgden ervoor dat we in de loop van het derde uur de top 15 binnenkwamen. Zou een top 10 positie erin zitten? Dit vooruitzicht beloofde wat voor het laatste uur van de Endurance!

Brian

Uur 4

Om mijn teamgenoten niet teleur te stellen ging ik er nog echt voor in mijn laatste stint. Om op het einde goed uit te komen werd besloten om de rijders eerder binnen te halen. Bij een stinttijd korter dan 12 of langer dan 18 minuten zouden we tegen 30 seconden straftijd aan te lopen. We voelden de hete adem van de Wildcards in de nek, dus dit mocht niet gebeuren.
Mijn stint ging echt geweldig, ik had de hele tijd vrij baan en kon me volledig concentreren op het rijden van goede ronden. De rondetijden waren voor mijn doen super: 2:14; 2:13; 2:14; 2:15. Brian deed het ook weer goed met constante ronden in de 2:08. Paul ging vervolgens de baan op met nog een kleine 25 minuten te gaan. Dit was te kort voor 2 volledige stints, daarom werd besloten om Paul te vroeg binnen te halen en de 30 seconden straftijd voor lief te nemen. Zo kon Ronald nog het maximale uit de resterende tijd halen. Daarbij had Paul ook te maken met een aantal gele vlaggen en verkeer op de baan waardoor hij niet onder de 2:10 kon komen. Ondertussen waren we opgeklommen naar een 11de plaats. Het was erg spannend, want een aantal teams lagen erg dicht bij elkaar. The Wildcards speelden hun troef uit door Wim van Essen de race uit te laten rijden, hij had eerder al een 2:03 gereden.
Met nog 12min en 10 seconden te gaan, net op tijd, reed Ronald de pitsstraat uit. Ronald deed wat hij moest doen en maakte op fantastische wijze de 4 uur vol. Hij perste er nog een aantal 2:03’s en zelfs een hoge 2:02 uit! Dat was genoeg om als 11de over de finish te komen. Ondanks de 30 seconden straftijd bleven we de Wildcards voor. Even hadden we de hoop stiekem de top 10 binnen te sluipen, maar aftrek van straftijd en/of ronden bij andere teams veranderde de uitslag niet meer in ons voordeel. Uiteindelijk heeft de 30 seconden ons geen plaatsen gekost.

Ronald

Tot slot

De Endurance is een ervaring om niet meer te vergeten. De sfeer in de pitboxen en de pitsstraat en de sportieve strijd op de baan is met geen pen te beschrijven. De Endurance lijkt het beste in iedereen boven te brengen. De strijd aan kop was tot op het laatste ongekend spannend. Als winnaar werd Racing Team Veghel afgevlagd. Op de voet gevolgd door de Schuimpies en MotorSportLifestyle 1. De Roadrunners finishten op een verdienstelijke 4de plek, met team De Vierde Man op positie 5.

Racing for Brabant is zeer tevreden met de 11de plaats. Wat mij betreft gaan we volgend jaar in dezelfde samenstelling voor een top 10 positie. Als ik mijn PR weet te verbeteren van 2:13.122 naar een tijd onder de 2:10 moet dat zeker mogelijk zijn. Aan onze conditie ligt het ook zeker niet, want niemand had last van de tropische omstandigheden. Petje af daarvoor!
Paul, Ronald en Brian bedankt. Ik heb echt genoten van deze schitterende dag en vond het leuk om samen met jullie te rijden. Ook wil ik Vivian, Stefanie en Marion en de kids bedanken voor hun ondersteuning en voor de gezelligheid.

De volgende race op het programma is in Oschersleben op maandag 24 juli. Oschersleben ligt in het voormalige Oost-Duitsland in de buurt van Magdeburg. Het circuit staat als zeer technisch bekend en is geliefd bij de KNMV-Cup rijders. Ik kan dan ook niet wachten om op daar te gaan rijden.

Joris 

In de aanloop voor de race hoefde er, naast de gebruikelijke inspectie, weinig aan de motor te gebeuren. Alleen een kleine modificatie aan het remhandle was nodig, de remcilinder kon namelijk niet volledig uitkomen. Ondertussen waren ook de stickers van MotoModa binnengekomen. Deze hebben een mooi plaatsje op de kuip gekregen.

Ook nu weer was er de mogelijkheid om de avond voor de race in te schrijven. Reden genoeg om zondagmiddag al naar Zandvoort te vertrekken. Eenmaal op het circuit ben ik meteen langs de inschrijftafel gegaan. Ik werd ingedeeld in de S1. Op de paddock begonnen er steeds meer collega coureurs binnen te druppelen. Samen met de mensen van Racing Team Veghel en nog een paar anderen werd er onder het genot van een pilsje en wat stukken vlees van de barbecue vooruitgekeken naar de volgende dag.

Op de racedag liep de wekker om 7.30 uur af. Tijd genoeg om me rustig voor te bereiden op de eerste vrije training om 9.00 uur. Lekker op mijn gemak wat eten en voldoende drinken. Het beloofde een hete dag te worden en iedere druppel vocht was welkom.

Vrije training

Om 9.00 uur werden we de baan opgestuurd voor de vrije training. We kregen bijna 20 minuten om weer aan de baan te wennen. En dat was hard nodig, want het was alweer bijna 10 maanden geleden (ZAC race 11 juli 2005) dat ik voor het laatst op het Circuit van Zandvoort had gereden. De eerste training heb ik het dan ook rustig aan gedaan met een tijd van 2:23.846 trainde ik als 21ste van de 32 deelnemers in de S1 klasse.

Kwalificatie

Het wennen aan de baan ging nog niet zo gemakkelijk als ik dacht. Geen enkel rondje ging helemaal zoals ik het wilde. Vooral met de GP chicane had ik het moeilijk, dan weer een versnelling te laag, dan weer een versnelling te hoog. En als de GP chicane dan weer redelijk ging, ging het wel weer op een ander punt verkeerd. Ik was dan ook helemaal niet tevreden over hoe het ging. Ondanks dat ik mijn tijd met ruim 1,5 seconde verbeterde, kwam ik met een 2:22.081 niet verder dan de 28ste plaats op de startopstelling. Dit was wel een heel verschil met de pole position tijdens de race op Assen. Ook zat ik nog niet eens in de buurt van mijn PR van 2.16.484.

Race 1

Ondanks de teleurstellende trainingen, was ik vastbesloten om toch iets van de race te maken. De race zou gaan over 10 ronden en met deze temperaturen werd er een beroep gedaan op het uithoudingsvermogen. Voor aanvang van de race is er een vers setje Supercorsa’s onder de R6 gegaan.
Nadat de rode lichten uit gingen, kwam ik vrij goed van m’n plaats. Maar na ongeveer 50 meter kwam ik schouder aan schouder met de jongen naast me, we raakten elkaar zelfs. Ik ben uitgeweken naar rechts en kwam daar vast te zitten achter een aantal mensen. Bij het uitkomen van de Tarzanbocht lag ik laatste. In de eerste helft van de race kon ik nog een paar plaatsen goedmaken, maar het gat wat er ontstaan was naar het groepje voor me was niet meer te overbruggen. Ondertussen moest ik mijn aandacht niet laten verslappen, want Wim Breukink zat niet ver achter me. De laatste 5 ronden waren bijna allemaal laag in de 2:17. Voldoende om Wim achter me te houden. Uiteindelijke was de 27ste plek voor mij. Het enige positieve was dat het ritme er weer een beetje in zat en dat ik niet ver meer boven mijn persoonlijke record zat. Ondanks de harde wind, die met name in het Scheivlak veel parten speelde, kwam ik tot een 2:17.243.

GP chicane

Race 2

Voor de start van de 2de race was ik erop gebrand om het beter te doen. Een plek bij de eerste 20 zou mijn dag nog wel een beetje goedmaken. Dit keer had ik echt een goede start. Het voorwiel bleef in de eerste en tweede versnelling dicht boven het asfalt en ik kon meteen al een aantal posities pakken. Ook in de Tarzanbocht en op het stuk naar de Gerlach pakte ik nog een paar plaatsen. Dit voelde meteen al goed. De mensen voor me hadden al een kleine 200 meter op me gepakt, maar ik kon langzaam naar ze toe rijden en in de tweede of derde ronde kwam ik op het rechte stuk achter ze. Nu was ik voor mijn gevoel wel wat te laat voor het aanremmen van de Tarzan. Terwijl ik mijn achterwiel van de grond voelde komen was ik al drie man voorbij, omdat ik nu de goede lijn te pakken had kon ik bij het insturen nog eens twee man pakken. Dit ging goed! Een rondje later kon ik Rob Mulder uitremmen voor de Hugenholz. Ondertussen won ik nog wat plaatsen bij uitkomen Marlborobocht, aanremmen voor de Renault en kon ik buitenom iemand voorbij in de Vodafone.
Ook had ik ook nog een mooi gevecht met Paul Rowney met zijn identieke R6. Bij het uitkomen van Bos Uit ging ik hem buitenom voorbij, waardoor ik als eerste het rechte stuk op ging. Paul remde net wat later voor de Tarzanbocht, waardoor hij me weer voorbij ging. Gelukkig voor mij ging Paul vervolgens wijd en liet hij de deur voor mij open staan, zodat we zij aan zij richting de Gerlach gingen. Ik liet hem staan en had de betere lijn door de Gerlach: weer een plaats winst. Niet lang daarna kwam Rob Mulder weer voorbij. Hij had blijkbaar het licht gezien, want ik kon hem niet volgen. De laatste twee ronden waren het zwaarst, er zat niemand meer kort achter me en ik had ook de hoop opgegeven om het gat (10 tot 15 seconden) met mijn voorganger dicht te rijden. De hoge temperatuur en twee races van 10 ronden zorgden ervoor dat ik niet meer de concentratie op kon brengen om nog voluit te gaan. De race werd afgesloten op een mooie, zwaarbevochten 14de plek en met een PR van 2:15.017. Dit was mijn beste race tot nu toe!

Nu weet ik ook dat ik op Zandvoort nog een beetje tekort kom, Assen ligt me gewoon beter. Maar we rijden dit jaar nog twee keer vaker op Zandvoort, dus er zijn nog voldoende mogelijkheden om deze baan beter onder de knie te krijgen.

Hugenholz

De mensen achter de schermen

Als laatste wil ik de organisatie bedanken. Als je ziet wat mensen zoals Ria, Huub, Martin en Peter (en al die mensen die ik vergeet) belangeloos voor ons verzetten. Dan kun je alleen maar respect hebben. Natuurlijk hebben we allemaal wel eens kritiek, maar deze organisatie zorgt er wel voor dat wij op deze manier van onze hobby kunnen genieten. Gisteren was gewoon de perfecte racedag!

Voor de volgende race blijven we een keer dichtbij huis. De 3de ronde van het Wereldkampioenschap S1 vindt op woensdag 7 juni plaats op het Circuit van Zolder.

De voorbereiding was goed ,want ik kon de avond ervoor al naar Zandvoort. Om kwart voor 7 opstaan bevalt met een stuk beter dan om 4 uur m’n bed uit.

Vrije training

Omdat ik niet goed wist wat ik kon verwachten, had ik me weer ingeschreven in de S0 klasse. De vrije training heb ik weer gebruikt om een beetje aan de baan te wennen. Het was toch alweer ruim 2 maanden geleden dat ik hier gereden had. De tijden waren dan ook nog niet om over naar huis te schrijven.

Kwalificatie

Nu moest het ervan komen. Ik had me voorgenomen om wat verder vooraan te eindigen dan tijdens mijn eerste ZAC race. Om een goede uitgangspositie voor de race te krijgen, moest er natuurlijk wel een redelijke tijd gezet worden. Uiteindelijk kwam ik met een 2:18.437 op een 14de startplek terecht. Daar was ik zeker niet ontevreden over.

Race 1

Rode licht aan, rode licht uit … go go go! Ik won geen plaatsen en ik verloor geen plaatsen. Dat viel dus al niet tegen. De kortere gearing wierp zijn vruchten af. Ik kwam nu veel beter de bochten uit en ook op het rechte stuk liep de R6 goed. Kon hem nu zelfs behoorlijk ver doortrekken in z’n 6de versnelling. Regelmatig kostte het moeite om het voorwiel aan de grond te houden.
Een groot deel van de wedstrijd ben ik in gevecht met een jongen met een Duc (900?). Hij was iets sneller in de korte bochten, maar op de rechte stukken en snelle bochten liep mijn R6 veel harder dan zijn Duc. Uiteindelijk werd de strijd in mijn voordeel beslist en eindigde ik op een 12de plaats. Helaas was er het tweede deel van de race een gele vlag in de Marlboro en de Renault. Ook eindigde de sessie onder rood. Wel een 2:16.897 op de klokken kunnen zetten.

Race 2

De startplek was goed: aan de binnenkant van de 3de rij. Mijn start was opnieuw redelijk. Weer niet veel gewonnen en niet veel verloren. De eerste helft van de race was ik in gevecht met Leon vd Ham en Eddy vd Meer. In de 4de of 5de ronde ben ik ze voorbij gegaan. Toen ik na een paar rondjes omkeek zag ik een behoorlijk gat. Nu ging het erom om constant te blijven rijden. Dat gat zouden ze wat mij betreft niet meer dichtrijden. In de slotfase kwam ik langzaam dichterbij aan Harold Neut. Het leek erop dat Harold een beetje vermoeid begon te raken. Gelukkig was mijn conditie iets beter, waardoor ik hem redelijk gemakkelijk voor de Hugenholz voorbij kon steken. Na een rondje was het gat naar hem groot genoeg, helaas was ook de man voor me te ver weg. Ondertussen was ik bij de achterblijvers aangeland, anders had ik m’n tijd misschien nog iets verder kunnen verbeteren. Uiteindelijk ben ik de race gefinished op een 9de plek. Ben daar eigenlijk toch best wel erg blij mee. Het doel was bereikt: finishen in de top 10. Mijn snelste tijd van de dag was 2:16.499 (volgens Mylaps 2:16.484).

Zulke dagen mogen er meer komen! Het was weer erg gezellig en er zit nog steeds progressie in het rijden.

Omdat het vorige week zo lekker ging, had ik besloten om me in te schrijven voor deze race op het circuit van Zandvoort. Toch wel spannend zo’n eerste keer. Na een goede voorbereiding, maar korte nachtrust vertrok ik om half 5 naar Zandvoort. De weersverwachtingen waren niet om over naar huis te schrijven, maar we gingen het toch proberen.

Vrije training

De eerste training was gelukkig droog en heb die sessie vooral gebruikt om verder te gaan met het wennen aan de R6. Het was tenslotte pas de tweede keer dat ik met deze motor reed. Uiteindelijk trainde ik met een tijd van 2:33.7 als 27ste.

Kwalificatie

Vlak voor de kwalificatietraining begon het hard te regenen. Ik ben toch maar de baan op gegaan met de Rennsports om een tijd te kunnen zetten. Helaas weigerde mijn transponder dienst, waardoor ik de 36ste en laatste mocht starten. Jammer want er had meer ingezeten, want ik ging best lekker rond in de regen.

Race 1

Hier stond ik dan, helemaal achteraan op de startgrid. De hartslag ging naar 180 en het groene licht ging aan. Door helemaal rechts naast de pitsmuur te blijven had ik bij het ingaan van de Tarzan al een stuk of 10 plaatsen te pakken. Erg gaaf om met zoveel mensen tegelijk door de eerste bocht te gaan! Jammer genoeg was alle moeite voor niks. Aan het einde van de tweede ronde kregen we de rode vlag, vanwege een heftige crash voor de Audi-S. Bij de herstart stond ik weer helemaal achteraan en kon weer opnieuw beginnen. Helaas werd de race ook ingekort, waardoor ik nog maar 5 rondjes had om naar voren te komen. De start ging weer goed en wist meteen al een aantal plaatsen te pakken. In mijn eerste race kwam ik als 23ste over de finish.

Race 2

De tweede race mocht ik dus vanaf de 6de startrij beginnen. Bij de start verloor ik een aantal plaatsen, gelukkig kon ik die in de ronden daarna ook weer goed maken. De hele race heb ik lekker in een groepje kunnen rijden. Deze race sloot ik af op een 21ste plaats. Ook heb ik mijn PR verbeterd naar 2:22.906. Toch weer 3 seconden sneller dan vorige week.

Wennen aan de R6 kost toch nog behoorlijk wat moeite. Sturen en remmen gaat prima. Het omgekeerd schakelen bevalt me uitstekend, ik wil niet meer terug! Maar ik moet echt leren het ding hoog in toeren te houden. Als dat lukt, moet ik nog wel een stukje sneller rond kunnen.

Het begin is gemaakt! Motorracen is geweldig mooi!