Joris & Paul

Woensdagavond, een half uur voor sluiting van de inschrijving, arriveerden Paul en Joris op het Circuit van Assen. Ria, Huub en Theo zaten al bij de inschrijftafel te wachten. Nadat de licenties in ontvangst waren genomen, schreef Paul in voor de S2-klasse. Joris schreef zich in voor de S1-klasse. Deze laatste klasse zat ’s avonds al bijna vol.
Op de paddock werd een plaatsje gezocht voor de tent. Samen met Roland Bongers en André Sarelse werd een klein kampement opgericht. Nadat de laatste dingen aan de motoren in orde gemaakt waren ging rond 12 uur het licht uit.

Vrije training S1
Om 9.15 uur was Joris als eerste aan de beurt voor de vrije training. Na een bijna 7 maanden lange winterslaap duurde de kennismaking met de motor kort, heel kort zelfs. Bij het uitkomen van de Stekkenwal verloor Joris de grip en schoof onderuit. Waarschijnlijk een combinatie van koude baan, koude banden en iets te vroeg op het gas. Gelukkig ging het op dat moment nog niet hard, want op racesnelheid ga je daar zeker 30 kph harder. Het gevolg was een flinke buiteling en een pijnlijke schouder. De motor lag ongeveer 15 meter verderop in de grindbak. In het medisch centrum werd een gekneusde schouder geconstateerd, maar de arts gaf wel groen licht om verder te racen. Op de paddock werd de schade geïnventariseerd: met een nieuw remhendel, het rechtbuigen van een voetsteun en veel ductape kon de R6 weer rijdbaar gemaakt worden. De motor was op tijd klaar om de race te kunnen starten, mede dankzij de hulp van Paul, André, Ronald en alle anderen.

Vrije training S2
Toen Paul om half 10 aan de vrije training begon was het nog steeds aan de frisse kant. Het viel hem op dat er al meteen behoorlijk gas gegeven werd. Ook in deze vrije training ging het niet goed. Al in de eerste ronde lagen er meteen twee mensen in de grindbak. Paul was gewaarschuwd.
Omdat de motor in de winter geheel gedemonteerd is, werd deze training als een test gebruikt. De motor voelde goed aan en ook de Bridgestone banden, waar Paul voor het eerst mee reed, gaven meteen vertrouwen. De sessie werd afgesloten met een 2min13. De kop was eraf.

Tijdtraining S2
Paul ging achter Brian Heybroek de baan op. Zij reden drie ronden met elkaar op. Op dat moment lag het tempo nog niet erg hoog. Iedereen had zichtbaar moeite om te wennen. Gaandeweg de sessie begon het goed te lopen. De 2:05.216 was goed voor een 23ste plaats op de startopstelling. Paul was erg goed te spreken over de Bridgestones.

1ste race S1
Ondanks een pijnlijke schouder besloot Joris toch van start te gaan in de race. Hij mocht achteraan aansluiten op de startgrid. Het doel was niet zo hoog mogelijk eindigen, maar een beetje ritme opdoen en lekker rondjes rijden. Joris bleef weg uit de mêlee in de eerste bochten en ging als laatste de Veenslang op. Gelukkig zat de schrik er niet in en ging rijden best goed. Na een paar rondes was Joris alweer aanbeland aan de staart van het veld en voor hem reed Ab Luesink met zijn ZX-10R. Het enige punt waar hij gemakkelijk voorbij kon was de Stekkenwal. Dat lukte goed en nu begon het vertrouwen weer terug te komen. Helaas speelde de schouder op het  stuk van Duikersloot naar de Ramshoek op, maar Joris bleef inlopen op zijn voorgangers. Pascal Grashuis was net wat te ver weg, dus de race werd afgesloten op een 35ste plek. De rondetijd viel helemaal niet tegen met een 2:12.433.

1ste race S2
Door een eerdere valpartij lag er een flink oliespoor in de Madijk, dit was afgedekt met een absorberend poeder. Tijdens de start zou dit nog de nodige problemen opleveren. Paul had een goede start en kon in de Haarbocht een aantal posities goed maken. Door het oliespoor schoof het veld in elkaar en Paul raakte een beetje in de verdrukking. Hierdoor werden de gewonnen plaatsen weer ingeleverd. Het werd snel duidelijk dat Paul op de Veenslang snelheid te kort kwam en dat hij dit goed moest maken met laat remmen en een hogere bochtensnelheid. Dit valt niet mee en zeker niet in groepje met 6 anderen. Het kwam dan ook regelmatig voor dat Paul in de bochten in moest houden en vervolgens op de rechte stukken voorbij gereden werd. Toch kon hij tot twee keer toe in de Strubben iemand binnendoor voorbijsteken en kon hij de gewonnen positie ook vasthouden op de Veenslang. Tot het vallen van de zwart/wit-geblokte vlag werd er lekker geraced. Paul kwam als 25ste over de finish, zijn snelste tijd was 2:06.212.
Met het oog op het gebrek aan topsnelheid en het niet helemaal lekker uitkomen van de bochten, werd voor de 2de race gekozen voor een kleiner achtertandwiel.

2de race S1
Opnieuw ging Joris voorzichtig van start. In de drukte achterin het veld was het bijna onmogelijk een goed plaatsje te vinden. Na de eerste ronde kwam hij op een voorlaatste plek door. De eerdere valpartij was al bijna vergeten en Joris kon zich goed op het rijden concentreren. Hij had nu weinig hinder van de geblesseerde schouder. In bijna iedere ronde kon Joris een positie goedmaken. Maar in de 4de ronde ging Mike Hugens onderuit bij het uitkomen van de Strubben. Omdat hij op het asfalt bleef liggen, werd de code 60 vlag gezwaaid. Het viel mee met de gevallen rijder en met nog 1,5 ronde te gaan werd de groene vlag weer getoond. Joris liep snel in op Daniël Braber, maar het gat was te groot om nog dicht te rijden. De race werd gefinished op een 30ste positie. De snelste rondetijd was gereden in de laatste ronde: 2:10.526. Vooraf zou Joris hier niet tevreden mee zijn geweest, maar gezien de omstandigheden is de rondetijd niet onaardig. Aan het begin van het vorige seizoen reed Joris nog een 2:12 op dezelfde baan.

2de race S2
Paul had een fantastische start en maakte meteen 6 plaatsen goed. Hij zat aan de buitenkant van de Haarbocht en dacht op deze manier nog wat meer posities te winnen. Dit was helaas niet het geval, omdat hij tussen de Haarbocht en de Madijk de kerbstones op gedrukt werd. In de Strubben nam hij een kortere lijn en pakte weer een plek. Ook op de Veenslag kon hij zijn plek behouden. Het kleinere achterwiel pakte goed uit en vooral bij het uitkomen van de Ruskenhoek en de Bult pakte de motor veel beter op. Paul probeerde zelfs in de Bult iemand buitenom te verschalken, dit lukte helaas net niet. Ook bij het uitkomen van de supersnelle Ramshoek kon Paul veel meters goedmaken op zijn voorliggers. Het ritme was na de winterslaap weer helemaal terug! Paul finishte de wedstrijd in een groepje van 4 rijders. Zij leverden de laatste ronden een mooi gevecht en finishten binnen 0,9 seconden van elkaar. Paul viel een 25ste plek ten deel en evenaarde zijn persoonlijke record tot op 0,3 seconden.

Het seizoen is nu echt begonnen!
Ondanks de valpartij van Joris en de tegenvallende klasseringen van Paul is het gevoel er weer. Beiden hebben lekker gereden en voelen dat er weer de nodige mooie dingen op racegebied staan te gebeuren.
Op het moment van schrijven zitten Joris en Paul in de gele bus terug naar Brabant en kijken zij al vooruit naar vrijdag 27 april. Op die dag rijden zij een trainingsdag op het Circuit van Zolder. Voor Joris wordt het hard werken om zijn motor weer helemaal in orde te maken. En hopelijk is zijn schouder dan ook weer voldoende hersteld, op dit moment is bijna iedere beweging er nog één teveel.
Paul gaat maandag a.s. nog een middag naar het Circuit van Zandvoort. Hij mag daar op uitnodiging van Moto73 nieuwe Dunlop banden gaan testen. Uiteraard volgt ook hiervan een verslag op de website.

De volgende race is op maandag 21 mei, opnieuw op het Circuit van Assen.

Paul & Joris

Zondagavond vertrokken Paul en Joris voor de laatste ZAC race van het seizoen naar Assen. Niets werd aan het toeval overgelaten: de bekende gele transporter van Paul werd volgeladen en de racers vonden een plaats op de aanhanger van Joris. De reis naar Assen verliep voorspoedig en rond 20.00 uur kon er opgebouwd worden in de paddock. Mark Loeffen was er ook al. De paddocktent van EarRacing werd tegen die van Mark aan gebouwd en zo ontstond er een grote werkplaats van 3×6 meter. Nadat de motoren een plaatsje hadden gevonden werden de overige spullen in de tent gezet. ’s Avonds laat arriveerde ook Roland Bongers nog, ook zijn motor kreeg een plaats in de tent. In afwachting van de verjaardag van Paul, werd er alvast een pilsje gepakt. Ook Kemal en Herman schoven nog aan. De avond vloog voorbij en om 0.00 uur werd Paul met zijn 37ste verjaardag gefeliciteerd.

Vrije training S2

De Kawasaki van Paul was na het probleem op de Nürburgring weer in orde, dus Paul ging voor een tijd onder de twee minuten. In het begin moest Paul nog even rustig de nieuwe remblokken inremmen. Toen hij na de 2de ronde aan wilde zetten, werd de code 60 vlag gezwaaid vanwege een pechvogel in de Ruskenhoek. Dit duurde zeker 2 ronden, waardoor Paul nog maar 2 ronden had om een tijd neer te zetten. Tot zijn teleurstelling kwam hij niet onder de 2:11.

Vrije training S1

Joris ging zoals gebruikelijk in de S1 van start. Tijdens de vrije training kostte het behoorlijk wat moeite om in een goed ritme te komen. Ook was het wennen aan de vergrote doorsteek van de voorvork, waardoor de motor stuurde veel sneller in. Het vinden van de juiste lijnen viel niet mee, vooraal de nieuwe Noordlus ging helemaal niet naar wens. Ook met de versnellingen kwam Joris nog niet helemaal uit. Toch werd er een 2:11.813 op de klok gezet, waarmee het oude PR uit de boeken was gereden. Helaas had Joris slechts een 33ste trainingstijd in de S1: er werd door de concurrentie flink doorgereden.

Kwalificatie S2

In de kwalificatie kwam Paul goed op gang en reed na 3 ronden al een nieuw PR: 2:03.9. En dat werd alleen maar beter. Zonder al te veel moeite reed Paul constante rondetijden, met een 2:02 blank als snelste tijd. Dit gaf een goed gevoel en Paul dacht zeker bij de eerste 15 te staan in de S2. Dat bleek ijdele hoop want hij kwam niet verder dan een 27ste plek. De kwalificatietijden gaven echter een vertekend beeld omdat de klasse indeling niet optimaal was. Voor de race zou de klasse-indeling herzien worden, waardoor Paul misschien nog wat plekken naar voren kon opschuiven. Ondertussen werd de veervoorspanning van de achterschokbreker verlaagd om de bandenslijtage te verminderen.

Kwalificatie S1

Nu was het de beurt aan Joris om de Yamaha op een mooi plekje op de startgrid te zetten. Het rijden ging aanzienlijk beter dan in de vrije training en Joris kwam langzaam in een goed ritme. Ondanks de lichte motregen was de tweede ronde al goed voor een 2:09 en in de derde ronde werd een lage 2:09 op de klok gezet. De volgende ronde ging door een schakelfout voor de GT weer langzamer. Toen de motregen door begon te zetten, gingen er al snel een paar rijders onderuit. Joris besloot dan ook eieren voor zijn geld te kiezen en kwam de pits binnen. De 26ste trainingstijd stemde zeker niet tot tevredenheid. Nu was het afwachten wat de herziene klasse-indeling zou brengen.

Race 1 S2

De 14de startplek was voor Paul een geweldige opsteker! Zou het lukken om in de top 10 te finishen? Na de outlap, kreeg het hele veld een extra opwarmronde, dus de banden zijn goed warm bij de start. Paul had een goede start, maar in de haarbocht zat hij te ver aan de binnenkant waardoor hij wat moest inhouden. Na de 1ste ronde kwam Paul op een 15de plek door. Hij reed meteen rondentijden van 2:04 en lager. Dit bleek helaas niet voldoende om zijn plek vast te houden. Paul werd enkele malen op de rechte stukken voorbij gereden en kon ook bij niemand aanpikken. Een teleurstellende 20ste plek was het resultaat. Paul moet de 2de race daarom helemaal rechts op de 5 startrij vertrekken. De snelste ronde van 2:02.3 was dan wel weer positief.

Race 1 S0

De tegenvallende trainingsresultaten zorgden ervoor dat Joris in de S0 moest starten. Gelukkig bood de 6de startplek goede perspectieven. Met de start was Joris redelijk weg en kwam ongeveer als 10de uit de eerste bocht. In de eerste twee ronden werkte hij zich op naar een 7ste positie en kon hij in de achtervolging op het groepje voor zich. Meteen werd er een 2:05.7 genoteerd en een ronde later had Joris aansluiting bij het groepje dat vocht om de 5de plek. Het werd een leuke strijd en Joris probeerde regelmatig zijn R6 binnendoor te zetten bij de opponenten. Helaas iedere keer zonder succes. Eenmaal leek het te lukken om twee man uit te remmen voor de Ruskenhoek, maar Joris verremde zich daarbij en moest daardoor opnieuw de achtervolging inzetten. Bij het ingaan van de laatste ronde zat Joris weer aan het achterwiel van zijn voorganger. Het lukte echter niet om nog een plekje winst te boeken en de race werd gefinished op een 7de plek.

Race 2 S2

Voor aanvang van de race heeft Paul een groter achtertandwiel gemonteerd voor meer trekkracht op de rechte stukken. Dit bleek goed uit te pakken! Na de start schoot hij meteen enkele plekken naar voren en besloot om de Haarbocht buitenom te nmen. Dit ging goed en Paul stak meteen Brian Heybroek voorbij. Paul had al vaker leuke races met Brian gereden en dit zag er weer goed uit. Vele malen gingen zij elkaar voorbij. Een paar keer werd Paul er door Brian uitgeremd. Maar vervolgens kwam Paul, met dank aan het grotere tandwiel, Brian op de Veenslang weer voorbij.
De voorlaatste ronde was het leukst. Brian probeerde Paul in de Ruskenhoek voorbij te steken, maar die gaf hem geen ruimte. Omdat Paul hem de kerbstones opduwde, stak Paul als excuus zijn hand op. Bij de Stekkenwal remde Brian hem toch voorbij en stak ook zijn hand op. “Jaja,” dacht Paul: “ik laat jou niet voorgaan!” Meteen in de Bult stak hij Brian aan de binnenkant voorbij en bij het uitkomen stak Paul weer zijn hand op, maar nu met alleen zijn middelvinger.
Met nog 1 ronde te gaan moest Paul defensief gaan rijden om Brian achter zich te houden. Paul keek niet om maar voelde gewoon dat Brian vlak achter zich zat. De Ramshoek zo hard mogelijk door en zo laat mogelijk remmen bij de GT-chicane. Op het rechte stuk kon Brian niet voorbij, maar helaas verremde Paul zich een beetje voor de Haarbocht. Een slingerend achterwiel belemmerde hem om vroeg in te sturen waardoor Brian binnendoor kwam. Paul zat ook in de 4de ipv de 3de versnelling, waardoor er nog 2 man voorbij kwamen. Alle zeilen bijzetten en vol remmen voor de strubben maar weer begon de Kawasaki flink te schudden doordat Paul krampachtig reed! Weer kwam er iemand voorbij! En meteen zag Paul een RSV mille R in zijn ooghoek en een dikke 1000 houd zijn 600tje niet bij. Gedachten erbij houden en defensief rijden! Toch kwam er nog een Suzuki voorbij geremd in de GT. In 1 ronde 6 man voorbij laten komen! Maar voor zijn gevoel had Paul toch een heerlijke “echte” race gereden. Uiteindelijk was een 21ste plek zijn deel. De rondetijden zijn niet meer onder de 2:02 gekomen. Paul sluit de dag af met een PR van 2:02.048, gereden in de kwalificatietraining.

Race 2 S0

Om de trillende voorkant in de Ossebroeken tegen te gaan, werd de uitgaande demping zachter gezet. Het was afwachten hoe dit in de race zou uitpakken. Joris kwam bij de start perfect van zijn plek en stevende als 4de op de Haarbocht af. Daarbij zat hij wel te ver aan de binnenkant, waardoor hij toch weer een enkele plekken prijs moest geven. Na de eerste ronde kwam Joris rond de 7de plek door, gelijk aan zijn startpositie. Maar binnen 1 ronde lag hij wel weer op een 5de plek. Vanaf het begin werd er een goed tempo aan de dag gelegd. Na een lage 2:06 in de tweede ronde, volgenden er een aantal ronden in de 2:06. Toch lukte het niet om dichterbij te komen aan zijn naamgenoot, Joris vd Linde. Nadat Joris (van Oort) zich verremde voor de Haarbocht zat dit er helemaal niet meer in. Nu was het zaak om constant snelle tijden te blijven rijden, want de achtervolgers zaten hem op de hielen. De concentratie liet hem dit keer niet in de steek en in de voorlaatste ronde werd er opnieuw een 2:05 genoteerd. In de laatste ronde zat Wim Breukink vast aan zijn achterwiel. Op dat moment ging, vanwege een valpartij in de Ramshoek, de gele vlag uit op Hoge Heide. Bij insturen Ramshoek werd Joris door Wim buitenom ingehaald en hij kwam hierdoor als 6de over de finish. Na de race kreeg Wim hiervoor 20 seconden straftijd. Peter van het Spijker kreeg zelfs 30 seconden aan zijn broek, vanwege een valse start en inhalen onder geel. Hierdoor schoof Joris 2 plaatsen op en werd als 4de geklassificeerd.

Na optellen van de resultaten stond Joris als 4de in de einduitslag. Op de valreep toch nog een een bord gewonnen! Een mooie afsluiting van een mooi seizoen. Het PR van 2:05.181 mag er natuurlijk ook zijn. Dik 7 seconden sneller dan de snelste rondetijd tijdens de eerste race van het seizoen.

Op naar volgend jaar

De samenwerking is prima bevallen. Samen reizen is een stuk praktischer en ook veel gezelliger. De aangeschafte paddocktent heeft ook zijn nut al bewezen. Veel ruimte voor de racers, om de spullen neer te zetten en ook de magnetron was ideaal. Een kant-en-klaar menu na afloop van mooie racedag is natuurlijk niet te versmaden. Het lijkt luxe, maar het is heerlijk om alles binnen handbereik te hebben tijdens zo’n racedag.
Achter de schermen zijn de voorbereidingen voor het nieuwe seizoen al begonnen. Via deze website word je op de hoogte gehouden van de vorderingen. Voor volgend seizoen willen Paul en Joris een meerdaagse racecursus volgen om hun grenzen te verleggen en om nog meer plezier te beleven aan het racen! Want dat laatste staat natuurlijk voorop bij alles wat we doen.

Joris 

Op zondag werd de reis naar Oschersleben begonnen. Oschersleben ligt in het voormalige Oost-Duitsland, circa 25 km voor Magdeburg. Vanuit Zijtaart is het een kleine 500 km. Ik was dan ook blij dat de motor niet op de aanhanger hoefde, maar bij Derrick van Lankveld in de bus mee naar Oschersleben kon. Voor de verandering hoefde ik niet alleen, maar gingen ook mijn vader en Rick, een vriend van me, mee. Om 13.30 uur vertrokken we met één busje en één auto naar Oschersleben. De reis ging voorspoedig en we waren rond 18.00 uur op de paddock van Motorsport Arena Oschersleben, zoals het circuit officieel heet.

Daar aangekomen waren er al behoorlijk wat rijders aanwezig. Allereerst hebben we een plekje gezocht om de tentjes op te zetten, daarna konden we meteen inschrijven bij Ria, Huub en Martin. Ik had me voorgenomen om in de S2 in te schrijven, om te kijken hoe deze klasse me bevalt. Daarom ook maar de daad bij het woord gezet. Aangezien de temperatuur de volgende dag richting de 30° C zou oplopen, hebben we ook meteen een pitbox gehuurd. Na het keuren van de motoren, waren ook Mark Schuttenhelm en Erik Ekelmans op het circuit aangekomen. Zij zouden met ons de pitbox delen.

Om de honger te stillen zijn we daarna naar het hotel bij het circuit gegaan. De schnitzel en de pot bier vielen goed. Een goede bodem voor een wandelingetje over het circuit. Samen met Mark, Erik en Derrick hebben we het circuit verkend. Daarbij viel op dat er erg veel rubber op het asfalt zat en dat de krappe bochten toch allemaal behoorlijk verkant waren. Met het asfalt zat het dus goed, maar over de kerbstones en de kunstgrasmatten op sommige plaatsen was ik minder enthousiast. De kerbs zijn zeer hobbelig en daar wil je op dit circuit niet op terecht komen. Er zijn slechts 2 plekken waar je die eventueel mee zou kunnen pakken. Ik had dus reden genoeg om tussen de witte lijnen te blijven.

Vrije training

Op de racedag was uitslapen er niet bij. Derrick moest al om 8.00 uur de baan op voor de vrije training in de S1 en ik kon tot 8.50 uur wachten tot het mijn beurt was in de S2. Toen ik de baan op moest, was het verschrikkelijk wennen. Voor ik hier kwam dacht ik dat het een echt Mickey Mouse baantje was, maar tot mijn verbazing zaten er toch een aantal behoorlijke snelle knikken in. Het wennen aan de baan ging in een redelijk tempo. Maar ik kwam er al snel achter dat er in de S2 behoorlijk wat agressiever gereden wordt dan in de S1. Ik werd een aantal keren behoorlijk stevig ingehaald en voelde me dan ook niet op mijn gemak. De tijdtraining werd afgesloten met een 25ste tijd in een veld van 27 deelnemers: 1:54.152. Daarop besloot ik mezelf terug te laten zetten naar de S1, het experiment S2 is dus niet geslaagd.

Kwalificatie

Omdat ik van klasse gewisseld ben, zat er slechts 1 sessie tussen de vrije training en de kwalificatie. Snel nog een flesje sportdrank wegwerken en opnieuw de baan op. Nu kwam ik beter op gang en merkte al snel dat ik niet meer de langzaamste was op de baan. Omdat ik als één van de laatsten de baan op ging kwam ik al na 2 ronden achter een groepje. Omdat er niet echt veel plaatsen zijn om in te halen, kostte het een aantal ronden voordat ik echt vrij baan kreeg. In de laatste 2 ronden van de training kon ik aanzetten om een acceptabele tijd op de chrono te zetten. Bij de laatste doorkomst werd er een 1:51.311 genoteerd. Een 13de startplek was mijn deel. Derrick had zich zelfs naar de pole position getraind.

Race 1

De eerste race voor de S1 ging van start om 12.15 uur. P13 was helemaal links op de 4de startrij, mijn start was goed en ik zat er goed bij in de eerste knik naar links. In de daarop volgende doordraaier naar rechts zat ik aan de buitenkant en moest ik weer een paar posities inleveren. Ondertussen kwamen er een paar langzamere trainers goed in hun ritme en gingen snellere rondetijden rijden. Ik heb geprobeerd aan te pikken, maar moest ze helaas laten gaan. Na een rondje of 5 kon ik aanpikken van Jean-Claude Luijck, omdat zijn Ducati 748R even inhield. Halverwege start/finish kwam ik hem op snelheid voorbij, maar bij het aanremmen voor de eerste bocht zette hij hem er alweer naast. In het eerste deel van de baan was hij sneller dan ik, maar vanaf de chicane voor het opkomen van het achterste rechte stuk (McDonald’s) tot start/finish was ik duidelijk sneller. Bij het opkomen van het rechte stuk zat ik dan ook weer achter hem en nu lukte het me om eerder aan hem voorbij te komen. Hoewel hij me er weer probeerde uit te remmen voor de eerste bocht, had ik de betere lijn. Dit keer kwam Jean-Claude me bij het insturen van de triple voorbij. In het snelle stuk reed ik weer naar hem toe en kon hem opnieuw op start/finish inhalen. Dit ging zo een aantal ronden door, totdat de laatste ronde begon. Al bij het uitkomen van de laatste bocht zat ik zeer kort achter Jean-Claude, bij het uitaccelereren kwam ik al voor hem. Hopelijk gaf het me genoeg lucht om ook na de triple voor hem te zitten. Ik was erop gebrand om hem voor te blijven en gaf nog wat extra. Laat remmen voor de eerste bocht en in tweede bocht reed ik zelfs mijn laars aan de grond, zo plat was ik dus nog nooit gegaan. Jean-Claude zat dicht achter me en ik probeerde hard de triple in te gaan. Ondanks de verdedigende lijn kwam hij toch nog binnendoor. In de langzame doordraaiers bleef ik steeds kort achter hem. Voor de Shell kurve na het rechte stuk heb ik het een eerste keer geprobeerd. Helaas zonder succes. In de daarop volgende linker kon ik wel naar Jean-Claude toe rijden en bij het uitkomen zat ik vast aan zijn achterwiel. Bij insturen van de voorlaatste bocht (turn lukte het dan toch! Ik kwam naast Jean-Claude en prikte hem binnendoor. In de laatste bocht liet ik hem geen kans en kwam voor hem over de finish (P16). Dit was een geweldige race. Het duel met Jean-Claude was mooi, fel, maar fair. En mijn PR was weer een stukje scherper gezet naar 1:49.287. Derrick had het echt goed gedaan en eiste de overwinning op.

Race 2

Over race 2 kunnen we kort zijn. Mijn start was redelijk, maar de rest van de race liep voor geen meter. Ik kwam regelmatig met veel te weinig toeren de bocht uit en zat een paar keer in de verkeerde versnelling. Jongens die ik in de eerste race nog voorbleef, kon ik nu niet volgen. Mijn snelste rondetijd was dan ook 2 seconden langzamer. Toch waren de rondetijden gemiddeld maar 1 tot 1,5 seconden langzamer dan in de eerste race. Ondanks dat zegt mijn gevoel anders.
Het is toe te schrijven aan een gebrek aan concentratie en misschien speelde de vermoeidheid parten. Het lukte me helaas niet om mijn kop erbij te houden. Op dit moment weet ik niet wat ik moet doen om de hele dag gefocussed te blijven. Terwijl dat bij de Endurance wel de hele wedstrijd goed ging. Ik kan het dus blijkbaar wel!
Derrick ging in de tweede race wel weer goed en werd 2de achter Daniel Braber. In het overall klassement was dit genoeg voor de eerste plaats. Tijdens de prijsuitreiking mocht Derrick dan ook op het hoogste trapje van het podium gaan staan. Erg knap gereden Derrick! En nu de volgende wedstrijd naar de S2. Kijken hoe het je daar vergaat.

Prachtige ervaring

Terugkijkend op deze prachtige dagen kan ik niet anders zeggen dat het een hele bijzondere ervaring is. Een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Dit circuit is de lange reis zeer zeker waard. Hulde aan de organisatie dat zij dit hebben aangedurfd. Ik heb begrepen dat men met 100 deelnemers ongeveer 20 deelnemers te weinig hadden om het kostendekkend te krijgen. Maar Huub heeft toegezegd het volgend jaar nogmaals te proberen. Wellicht is het enthousiasme van de deelnemers voldoende om de thuisblijvers over de streep te trekken. Een ding is zeker, de thuisblijvers hebben wat gemist!Als laatste wil ik Derrick, mijn vader en Rick bedanken voor de gezelligheid en de ondersteuning tijdens de afgelopen dagen. En natuurlijk mijn vader voor de mooie foto’s die hij gemaakt heeft. Een groot aantal is terug te vinden op de multimedia pagina. Het is zeker de moeite waard om hier een kijkje te nemen. Ook Erik en Mark bedankt: het was erg leuk om met jullie een pitbox te delen.

Op 16 en 17 augustus staat er een training op het Circuit van Spa-Francorchamps het programma. Om deze reden laat ik de ZAC race op 15 augustus op Assen schieten. Ik kijk erg uit naar de dagen op Spa: een paar dagen lekker ontspannen rijden op één van de mooiste circuits ter wereld. Zonder de druk van kwalificaties en wedstrijden. Dit wordt echt vakantie voor mij.

Paul & Joris 

Op de dag dat de eerste hittegolf van 2006 bijna een feit was, werd op een tropisch Circuit van Zandvoort de ZAC Endurance verreden. De ZAC Endurance is één van de hoogtepunten van het seizoen. Bij deze 4-uursrace staan teamgeest en gezelligheid centraal. Speciaal voor de gelegenheid was een team samengesteld: Racing for Brabant. Paul de Beer (Kawasaki ZX-6R) en Ronald van Dijk (Honda CBR600RR) komen beiden uit Eindhoven, Brian Heybroek (Honda CBR600RR) komt uit Gouda. Gouda ligt niet in Brabant, maar Brian is wel een geboren en getogen Brabander. Zelf kom ik natuurlijk uit Zijtaart. We deden onze teamnaam dus zeker eer aan.

Racing for Brabant

Op papier maakten we, in een veld van 40 teams, kans op een top 15 positie. Ronald had al eerder 2:02 op Zandvoort gereden en van Paul en Brian mochten we tijden in de 2:07 verwachten. Mijn PR stond op 2:15. En niet onbelangrijk bij een Endurance: we zijn allemaal in staat om constante rondetijden te rijden. Racing for Brabant had, op volgorde van inschrijving, startnummer 28 gekregen. Dit was ook meteen de startpositie.
Met rijders alleen ben je er niet, ook een pitcrew is onmisbaar. Vivian wierp zich op als teammanager. En Marion en Stefanie zorgden voor de ondersteuning van de rijders. Ook hielpen de kids van Marion waar ze konden.

Vrije training

Van 10.30 tot 11.10 uur mochten we de baan op voor de vrije training. Ik ging weg op een set banden die het op Zolder al zwaar te verduren had gehad. Het had dus geen zin om te pushen. Nu was het zaak om even lekker aan de baan te wennen. Lijnen rijden, rempunten bepalen en de juiste versnellingen vinden. De thermometer was de 25 °C gepasseerd en 40 minuten aan een stuk zou teveel van het goede zijn. Na 5 ronden ben ik binnen gekomen om even wat te drinken. Om daarna opnieuw voor 5 ronden de baan op te gaan. Tijden waren nog niet van belang. Maar ik kon met groot gemak al een paar 2:19ers rijden. De veerinstellingen waren in ieder geval goed, want de achterband ging er tijdens de training steeds beter uit zien.

Voorbereiding voor de race

We hadden besloten dat ik, als langzaamste van het team, zou starten. Zodat we met de snelste rijder konden finishen. Ik kon me dus op gaan maken voor de eerste Le Mans start in mijn carrière. Maar eerst moesten de banden gewisseld worden. De versleten set maakte plaats voor een splinternieuwe set Supercorsa Pro. Tijdens de ronde uit de pits en de opwarmronde moest er nog even flink gas gegeven en geremd worden om de banden goed in te rijden voor de start van de race. Op advies van Paul was, met het oog op de verwachte hoge temperatuur, de bandenspanning verhoogd tot 2,2 bar vóór en 2,3 bar achter. Dit bleek later zeer goed uit te pakken.

Uur 1

Om 13.05 uur werd door de wedstrijdleider de nationale driekleur gezwaaid, als teken dat de wedstrijd van start ging. Eerst moest er een sprintje van 15 meter getrokken worden over het rechte stuk naar de gereed staande motor. Paul hield de motor rechtop, de eerste versnelling was al ingeschakeld en het contact stond aan. In één soepele beweging trok ik de koppeling in, zwaaide ik mijn been over de motor en drukte op de startknop. Ik was onderweg voor de Endurance. Voor me reden twee jongens tegen elkaar, maar gelukkig bleven ze allebei overeind. Hierdoor moest ik wel even inhouden. Geen nood, want de race zou nog 4 uur duren.

Le Mans start

Ik kwam als snel in mijn ritme en noteerde al in de 2de ronde een tijd van 2:13.122. De volgende ronden gingen in de 2:16 omdat er op verschillende plekken geel gezwaaid werd. Na 4 ronden ging het pitbord uit met IN1 als teken dat ik twee ronden later binnen moest komen voor de eerste rijderswissel. Bij de volgende doorkomst hing het pitbord uit met IN, aan het einde van de ronde moest ik dus de pits binnenkomen, waar Brian klaar stond om aan zijn eerste stint te beginnen. Aan het begin van de pitsstraat moesten we volledig stoppen om daarna met 20 kph verder te rijden. Ieder kilometer te hard zou een tijdstraf opleveren van 2 seconden. Bij iedere volgende overtreding zou de tijdstraf zelfs verdubbeld worden. Het wisselen ging zeer georganiseerd. Ronald nam de transponder van mijn motor en plaatste die bij Brian. Nu was het de beurt aan Brian om op te klimmen vanaf P25. Na de stint van Brian, was het de beurt aan Paul. Tijdens het wachten werd hij door Marion met een paraplu uit de zon gehouden. Brian kwam binnen, ik nam zijn transponder en zette deze bij Paul op de motor. Ook Paul ging voortvarend van start en was in staat om enkele ronden in de 2:07 te rijden. De echte opmars begon toen Ronald in de baan kwam. Zijn rondetijden zakten naar 2:04 en hij klom op naar een positie net buiten de top 20.

Joris

Uur 2

Het tweede uur was net begonnen toen ik weer aan de bak moest. De rijderswissel ging soepel en ik mocht de baan op. Daar kwam ik in verkeer terecht, waardoor de tijden van de eerste stint niet gehaald werden. De iets langzamere jongens kon ik gelukkig gemakkelijk voorbij. Tijdens die ronden lukte het toch nog om constant 2:17 te rijden. Brian ging het beter af, in zijn stint reed hij constant 2:08 en we konden een positie pakken. Paul had de pech dat er op een paar plekken witte en gele vlaggen gezwaaid werden, dus zijn stint leverde niet veel op. Wel wist hij ondanks de vlaggen zeer acceptabele rondetijden neer te zetten. Nu was het aan Ronald om ons de top 20 binnen te loodsen. En dat lukte! Ronald ging er echt goed voor zitten en reed zelfs een ronde van 2:02. Het tweede uur werd dan ook afgesloten met een positie binnen de top 20.

Paul

Uur 3

Mijn 3de stint was een ongelukkige. Ik was amper op de baan en de code 60 vlag ging uit. Bij het aanremmen voor de GP chicane was een Aprilia-rijder onderuit gegaan en hij had een deel van de tijdelijke kerbstones meegenomen. Het herstel hiervan duurde een aantal ronden en tot die tijd mochten we op de baan niet harder rijden dan 60 kph. Ik had natuurlijk het liefst hard doorgereden, maar voor het teambelang kwam het goed uit: ik reed nu dezelfde rondetijden als de snelste rijders. Maar helaas zag ik het pitbord met IN aan voor IN1 en kwam ik een ronde te laat binnen. We hadden hier dus nog een kleine 15 seconde meer winst kunnen pakken
Toen Brian de baan op ging was het alweer 1,5 ronde groen en hij mocht er dus meteen voor gaan. Hij reed zeer constante rondetijden in de 2:08. Wederom een goede stint van Brian. Ook Paul deed het daarna erg netjes met opnieuw ronden in de 2:07 en 2:08. Ronald deed daar nog een schepje bovenop met tijden in de 2:04 en 2:05. De inspanningen zorgden ervoor dat we in de loop van het derde uur de top 15 binnenkwamen. Zou een top 10 positie erin zitten? Dit vooruitzicht beloofde wat voor het laatste uur van de Endurance!

Brian

Uur 4

Om mijn teamgenoten niet teleur te stellen ging ik er nog echt voor in mijn laatste stint. Om op het einde goed uit te komen werd besloten om de rijders eerder binnen te halen. Bij een stinttijd korter dan 12 of langer dan 18 minuten zouden we tegen 30 seconden straftijd aan te lopen. We voelden de hete adem van de Wildcards in de nek, dus dit mocht niet gebeuren.
Mijn stint ging echt geweldig, ik had de hele tijd vrij baan en kon me volledig concentreren op het rijden van goede ronden. De rondetijden waren voor mijn doen super: 2:14; 2:13; 2:14; 2:15. Brian deed het ook weer goed met constante ronden in de 2:08. Paul ging vervolgens de baan op met nog een kleine 25 minuten te gaan. Dit was te kort voor 2 volledige stints, daarom werd besloten om Paul te vroeg binnen te halen en de 30 seconden straftijd voor lief te nemen. Zo kon Ronald nog het maximale uit de resterende tijd halen. Daarbij had Paul ook te maken met een aantal gele vlaggen en verkeer op de baan waardoor hij niet onder de 2:10 kon komen. Ondertussen waren we opgeklommen naar een 11de plaats. Het was erg spannend, want een aantal teams lagen erg dicht bij elkaar. The Wildcards speelden hun troef uit door Wim van Essen de race uit te laten rijden, hij had eerder al een 2:03 gereden.
Met nog 12min en 10 seconden te gaan, net op tijd, reed Ronald de pitsstraat uit. Ronald deed wat hij moest doen en maakte op fantastische wijze de 4 uur vol. Hij perste er nog een aantal 2:03’s en zelfs een hoge 2:02 uit! Dat was genoeg om als 11de over de finish te komen. Ondanks de 30 seconden straftijd bleven we de Wildcards voor. Even hadden we de hoop stiekem de top 10 binnen te sluipen, maar aftrek van straftijd en/of ronden bij andere teams veranderde de uitslag niet meer in ons voordeel. Uiteindelijk heeft de 30 seconden ons geen plaatsen gekost.

Ronald

Tot slot

De Endurance is een ervaring om niet meer te vergeten. De sfeer in de pitboxen en de pitsstraat en de sportieve strijd op de baan is met geen pen te beschrijven. De Endurance lijkt het beste in iedereen boven te brengen. De strijd aan kop was tot op het laatste ongekend spannend. Als winnaar werd Racing Team Veghel afgevlagd. Op de voet gevolgd door de Schuimpies en MotorSportLifestyle 1. De Roadrunners finishten op een verdienstelijke 4de plek, met team De Vierde Man op positie 5.

Racing for Brabant is zeer tevreden met de 11de plaats. Wat mij betreft gaan we volgend jaar in dezelfde samenstelling voor een top 10 positie. Als ik mijn PR weet te verbeteren van 2:13.122 naar een tijd onder de 2:10 moet dat zeker mogelijk zijn. Aan onze conditie ligt het ook zeker niet, want niemand had last van de tropische omstandigheden. Petje af daarvoor!
Paul, Ronald en Brian bedankt. Ik heb echt genoten van deze schitterende dag en vond het leuk om samen met jullie te rijden. Ook wil ik Vivian, Stefanie en Marion en de kids bedanken voor hun ondersteuning en voor de gezelligheid.

De volgende race op het programma is in Oschersleben op maandag 24 juli. Oschersleben ligt in het voormalige Oost-Duitsland in de buurt van Magdeburg. Het circuit staat als zeer technisch bekend en is geliefd bij de KNMV-Cup rijders. Ik kan dan ook niet wachten om op daar te gaan rijden.

Joris 

Op woensdag 7 juni toog het hele circus naar de Omloop van Terlaemen, beter bekend als het Circuit van Zolder. Wegens gebrek aan circuits in de nabije omgeving is dit mijn thuiscircuit. Vanwege andere verplichtingen kon ik pas op woensdagochtend naar Zolder rijden. Geen nood, Archie van Creij had de avond ervoor al voor me ingeschreven. Zo hoefde ik niet al te vroeg op het circuit te zijn. Om 6.45 uur zat ik in de auto en rond 8.15 kwam ik aan op het circuit. Allereerst een plekje in de buurt van Racing Team Veghel gezocht en daarna de motor van de aanhanger gehaald. Vanwege de absolute motorstilte tot 9 uur moesten we de motor naar de technische keuring duwen: daar zijn die dingen toch helemaal niet voor gemaakt.

De omloop van Terlaemen

De motorstilte komt voort uit de zeer strenge geluidseisen die aan het Circuit van Zolder opgelegd zijn. Daarom zijn er in de voorbereiding op deze race een paar kleine modificaties uitgevoerd om te voorkomen dat de geluidslimiet werd overschreden. Zo is het kapje over het voortandwiel teruggezet en is de originele uitlaatdemper meegenomen. Mocht de Laser Hotcam met dB-killer te veel geluid produceren dan kon de originele demper teruggezet worden.

Vrije training

Het was alweer 2 jaar geleden dat ik hier gereden had, toen nog met de Ducati 748. Maar de terugkeer werd even uitgesteld vanwege een oliespoor op het rechte stuk. Zowat het hele S1 startveld hielp mee om het grit, om die olie te absorberen, in te wrijven. Na een kleine 20 minuten vertraging, konden we dan eindelijk de baan op. Door dit spoor moesten we de rest van de dag de eerste bocht krapper aansnijden.
De eerste vrije training werd gebruikt om weer aan de baan te wennen. Ook is de baan over de winter op diverse punten aangepast. Meest in het oog springend zijn de gewijzigde chicane voor de Sacrementsheuvel en de nieuwe asfaltlaag. Dit asfalt, in combinatie met de opvolgende snelle rechterbochten in het eerste deel van de baan, zorgt er wel voor dat de achterband het zeer zwaar krijgt. Reden genoeg om niet al te hard te pushen in dat eerste deel. Na lekker gereden te hebben ben ik ongeveer 5 minuten voor het einde van de training de pits ingegaan. De eerste training werd afgesloten met een 10e trainingstijd van 33 deelnemers in de S1 klasse: 1.56.260. De snelsten reden op dat moment al rondjes in de 1.51.

Kwalificatie

Ik verliet als laatste de pits. De eerste twee ronden heb ik rustig de tijd genomen om m’n banden op temperatuur te krijgen en een gat te creeëren. Daarna kon ik aanzetten om een snelle tijd op de klokken te zetten. Het begon steeds beter te lopen, ik kon hoge bochtensnelheden aanhouden in het eerste deel van de baan en ook aanremmen en insturen voor de chicanes ging goed. Ook het uitacceleren uit de bochten ging super, de motor was goed gegeared en ik kon vroeg op het gas. In de 6de en laatste ronde klokte ik een 1.52.642. Veel sneller dan ik zelf verwacht had. De tijd was goed voor een 8ste startplek: mijn beste trainingsresultaat op een droge baan! De poletijd was een 1.49.757.

Chicane – © www.motorfoto.nl

Race 1

Voor de start werden een aantal mensen van de S2 naar de S1 teruggezet. Daardoor kwam ik op een 9de startpositie terecht. Dit was geheel links op de 3de startrij. Mijn start was super, ik zat vrijwel meteen naast de tweede startrij. Helaas was de vreugde van korte duur: in de eerste bocht kwam ik ik veel te ver aan de binnenkant te zitten. Hierdoor zat er niets anders op dan hard door te remmen en met heel weinig snelheid die bocht in te sturen. Dit kostte me veel plaatsen. In de daarop volgende bochten naar rechts lukte het om 3 á 4 mensen buitenom in te halen. Na de eerste ronde kwam ik rond de 16de plek door en ondertussen kwam ik lekker in m’n ritme. Voor de chicane kon ik 2 mensen uitremmen en ook voor de Bolderbergbocht (beter bekend als Ziekenhuisbocht) won ik een plaatsje. Bij het opkomen van het rechte stuk vond ik de aansluiting bij Dirk Evers. Een aantal ronden ging het zeer gelijk op, maar ik merkte dat ik met name in het eerste deel van het circuit sneller was dan Dirk. Sterrenwacht en Bianchi stuurde ik harder in. In de 6e ronde gingen we naast elkaar het rechte stuk richting de Chicane op. Omdat we langs elkaar zaten besloot ik het gas er bij de geluidsmeetpaal er vol op te houden (bij twee motoren binnen een seconde kan de paal geen meting verrichten). Dit gaf me net het voordeel wat ik nodig had. Bij het aanremmen voor de chicane was ik er dan ook definitief voorbij. Helaas werd meteeen de rode vlag gezwaaid, vanwege een crash in de Ziekenhuisbocht. De vorige doorkomst telde nu. De inhaalactie op Dirk was dus voor niks geweest en ik eindigde de race op een 13de plek. Hier had zeker meer in gezeten, want ik was goed op dreef. Als we de volledige 8 ronden hadden kunnen rijden had een top 10 klassering er zeker in gezeten.
Zoals Onno Cram ook al zei, viel het niet mee om door te rijden naar de pits toen we Archie op de grond zagen liggen. Je instinct zegt dat je moet helpen, maar als racer weet je dat daar andere mensen voor zijn bij het circuit. Bij de verpleegkundigen was hij in goede handen en in het ziekenhuis werd geconstateerd dat hij slechts een zwaar gekneusde pols en heup heeft opgelopen. Beterschap jongen en sterkte met het opknappen van je motor.

Race 2

Weer stond ik volledig links op de startopstelling, maar dan een rij verder naar achteren. Gezien de ervaring bij de start van de eerste race zat er niks anders op dan meer naar rechts voor de 1ste bocht uit te komen. Ik kwam zeker niet slecht van m’n plek en de eerste bocht ging iets beter. Na de eerste ronde lag ik opnieuw rond de 16de plek. Op zich ging het niet verkeerd, het rijden ging lekker en ik kon lekker mee met een groepje. Onderweg werd er af en toe van positie gewisseld. Maar door een slide bij het uitkomen van de Ziekenhuisbocht werd het vertrouwen in de achterband niet beter. En door problemen met mijn concentratie kwam ook Peter Merkelbach voorbij. Toch lukte het toch nog om in zijn kielzog een tijd van 1.53.576 neer te zetten. Ondanks het feit dat we beiden de Chicane te ver langs de binnenkant reden en daardoor het kuiltje bij de kerbstones meepakten. Daardoor maakte ik een behoorlijke zwieper. In de laatste ronde voelde ik de hete adem van Erik vd Heijden in mijn nek. Als ik gewoon mijn ding had blijven doen had ik hem gemakkelijk voor kunnen blijven, maar in de laatste chicane maakt ik een domme remfout. Ik ging te hard de chicane in en had alle asfalt nodig om op de baan te blijven. Jammergenoeg kon Erik toen binnendoor komen en finishte ik op een 17de plek. Volgende keer het koppie erbij houden en het gaat een stuk beter.

Over het beton in de Villeneuve Chicane – © www.motorfoto.nl

Race 3

Race 3 was de dagafsluiter: een finale race over 6 ronden. De achterband was ondertussen behoorlijk getekend aan de rechter zijde. Ik ben nog wel van start gegaan, maar dan met het idee om de boel heel te houden en lekker wat rondjes te rijden. Ik kwam te rijden in een groepje met Rob Mulder, Jochem Havermans en Ronald Baar. Het leek erop dat er bij iedereen het beste er wel van af was. In de 5de ronde zag ik iets blauws achter me. Onno Cram had achteraan moeten starten omdat hij in race 2 een zwarte vlag had gekregen vanwege teveel geluid. Natuurlijk kon ik het niet laten gebeuren dat Onno me nog voorbij kwam, ik heb me dus nog even extra breed gemaakt en dit had het gewenste effect. Onno kwam als 22ste over de finish en ik als 21ste. Snelste ronde in deze race was een 1.56.350, marginaal langzamer dan in de eerste vrije training.

Prijsuitreiking

De prijsuitreiking werd opnieuw verzorgd door Huub Vermeulen. Dit keer wist hij haarfijn uit te leggen wat het verschil is tussen auto- en motorcoureurs. Ook beschreef Huub waaraan je een snelle coureur kunt herkennen. Meestal zijn het de mensen waarvan je dat het minst verwacht. Huub het wordt toch tijd dat je een DVD met je one-man-shows gaat uitbrengen! Alleen dit is al de moeite waard om de prijsuitreiking af te wachten.
Dit keer werden er geen ijskrabbers, maar mooie borden uitgedeeld voor de eerste 6 plaatsen. Ook werd nog gemeld dat in het vervolg de eerste 6 van de klasse de volgende race automatisch een klasse hoger worden ingedeeld. Een goede zaak.

De volgende race is een bijzondere: de Endurance op maandag 3 juli op het Circuit van Zandvoort. Dit is een 4-uurs race. De bedoeling is om met een aantal coureurs Racing For Brabant te vormen. Momenteel zoeken we (Paul de Beer en ikzelf) nog 2 snelle Brabanders om ons team te completeren.