Joris

Eindelijk was het zover, op 16 en 17 augustus mochten we weer op Spa-Francorchamps rijden. Omdat ik nog vakantie had, kon ik lekker op mijn gemak alles inpakken. Naast de gebruikelijke spullen, moest er ook een barbecue, vlees en houtskool mee. In drie jaar tijd is de barbecue als afsluiting van de eerste dag tot een traditie uitgegroeid.

De weersverwachtingen waren nogal wisselend, daarom ben ik dinsdagmiddag nog even bij Motomoda langsgegaan voor een bak koffie en een lekker strak zittend regenpak. Als bonus kreeg ik van Silvia nog een mooie hoes om mijn raceoverall in te vervoeren en op te bergen. Bedankt daarvoor!

Na een tussenstop in Weert gingen we in een kleine colonne naar Spa. Daar aangekomen waren al een aantal pitboxgenoten aanwezig. José en Edward hadden de sleutel opgehaald en ook Ferry en Joyce waren er al. Arnaud en Nico waren onderweg. Nadat de motoren en de spullen in de pitbox stonden, zijn we met een flinke groep in een hotel gaan eten. De pepersteak smaakte erg goed.

Dag 1

Vandaag stonden 5 sessies van 30 minuten op het programma. Om half 10 mochten we voor het eerst de baan op. Ik had mezelf in de groep ‘fast’ in laten delen, dit was de op één na snelste groep. Het opnieuw wennen aan de baan ging lekker en ik zat al na twee sessies met een 3:08 aan mijn PR van vorig jaar. Wel reageerde de motor bij uitaccelereren vrij fel op hobbels, dit probleempje was opgelost nadat de uitgaande demping van de achterschokbreker 2 klikken zachter was gezet.

In de overige sessies kon ik me volledig op het rijden gaan concentreren. In de 3de sessie ging het weer naar een 3:09, maar ik liet nog veel tijd liggen.. Na wat tips van Frank ging ik hieraan werken. In diverse bochten heb ik wat geëxperimenteerd met de versnellingen: Eau Rouge in 4de of in 5de versnelling, de tweede knik van Blanchimont in 5de of in 6de en de rechter knik voor de Bus Stop in 4de of 5de versnelling. Uiteindelijk ging Eau Rouge het beste in 5, Blanchimont in 5 en de knik voor de Bus Stop in de 4de versnelling. Ook probeerde ik om later te remmen, harder in te sturen en de bochtensnelheid hoger te houden. Dat ging me steeds beter af. Sessie 4 werd afgesloten met een hoge 3:03. En toch moest het nog harder kunnen: in de bocht eerder en harder op het gas. Met dit in het achterhoofd perste ik er in de laatste sessie van de sessie een 3:02.753 uit.
Bijkomend voordeel is dat inhalen gemakkelijker wordt door met een hogere snelheid de bocht uit te komen. Die extra snelheid neem je namelijk het hele stuk tot aan de volgende bocht mee, zodat het gemakkelijker is om de motor naast die van je voorganger te prikken. Dag 1 werd afgesloten met een goed gevoel. Met de hogere bochtensnelheden heb je de motor langer onder een hellingshoek liggen en wordt het veel gemakkelijker om bepaalde bochten als een combinatie te rijden ipv als aparte bochten. Wat zou dag 2 gaan brengen? Hopelijk een paar druppels regen en een PR onder de 3:00 minuten.

Na de laatste sessie werd alles in gereedheid gebracht voor de barbecue. Samen met onze buren hebben we er een leuke avond van gemaakt. Napraten over de dag en lekker speculeren over de dag die komen ging.

Dag 2 begon met de gehoopte regen. Helaas moesten de velgen eerst van regenbanden voorzien worden en toen ik de baan op ging was het net opgehouden met regenen. Daar reed ik dan voor de eerste keer op regenbanden. Al bij het inrijden viel me op hoeveel grip en vertrouwen ze geven en na 2 ronden zat mijn knie voor de eerste keer aan de grond. Vanaf dat moment begon de baan langzaam op te drogen. Er kwamen steeds meer drogere plekken en na ongeveer 8 ronden ontstond er een droge lijn. Op dat moment ben ik binnengekomen, omdat regenbanden in die omstandigheden te snel slijten. In die ronden zakte mijn tijd van 3:35 naar 3:20. Deze eerste kennismaking met regenbanden is me goed bevallen. Daarom ga ik deze winter op zoek naar een extra setje velgen voor de regenbanden. Als het in het vervolg weer regent, wil ik alleen wielen hoeven wisselen.

Na de regensessie heb ik de tweede sessie van de dag overgeslagen. De lucht zag er nog steeds dreigend uit en ik wilde nog niet meteen banden wisselen. Toen het ernaar uit zag dat het droog bleef kon ik weer terug naar de normale banden. In plaats van de vertrouwde Pirelli Supercorsa’s, werden Bridgestone BT002’s gemonteerd. Van veel mensen had ik goede verhalen gehoord over deze banden en in de praktijk gaan ze ook langer mee dan de Pirelli’s. Reden genoeg om ze te proberen.

Vol verwachting ging ik voor sessie 3 de baan op. De motor stuurde iets minder gemakkelijk in met deze banden. Ook trilde de voorzijde na het insturen van de bocht. De trilling bleef tot op de apex. Dit fenomeen wordt ‘chatter’ genoemd. Buiten dat voelen de Bridgestone’s goed aan en geven ze vanaf het begin veel vertrouwen. Met minder uitgaande demping van de voorvork moest de chatter verminderen. De rondetijd kwam niet onder de 3:06, wel lagen alle rondetijden binnen 2 seconden.

Nu stonden we klaar voor de laatste sessie, de hoop op een ronde onder de 3:00 had ik al opgegeven. In deze sessie had ik vrij baan en het rijden ging lekker, ondanks dat de chatter nog niet helemaal weg was. Ik pakte draad van de dag ervoor weer op en kon zonder problemen de juiste versnellingen vinden. Insturen ging goed en ook de bochtensnelheid bleef goed. Ook heb ik weer geprobeerd zo vroeg en hard mogelijk op het gas te gaan. Dit voelde echt goed, ik was ontspannen en genoot met volle teugen. Na 5 volle ronden wees de temperatuurmeter meer dan 105°C aan, reden genoeg om de sessie voortijdig af te breken. Achteraf bleek dat ik mijn PR van de dag ervoor tot op 0,1 seconde geëvenaard had: 3:02.873. De rondetijden waren behoorlijk constant: 3:05, 3:03, 3:02, 3:03, 3:05.

Om echt goed uit de voeten te kunnen met de Bridgestone’s zal nog het een en ander afgesteld moeten worden aan de voorzijde. De veervoorspanning lijkt prima, maar de doorsteek van de voorvork en de uitgaande demping moeten nog iets aangepast worden. Het vertrouwen in de banden is er, voorlopig laat ik de motor dus op de Bridgestone’s staan.

Tot slot

Het waren weer twee fantastische dagen. Niet alleen om het rijden op het mooiste circuit ter wereld, het verleggen van mijn grenzen en het rijden op regenbanden, maar ook om de gezelligheid met alle vrienden en bekenden die aanwezig waren. Niet in de laatste plaats mijn pitboxgenoten (Edward, José, Ferry, Joyce, Arnaud en Nico). Bedankt allemaal voor de leuke tijd!
Volgend jaar ga ik weer terug en ga dan zeker proberen om onder de magische grens van 3:00 te duiken. Stiekem hoop ik dat we er met de ZAC gaan racen.

Het seizoen zit er weer bijna op. Op 18 september staat de laatste race op het TT Circuit van Assen op het programma. Ik ben gebrand op een goed resultaat en hoop de problemen met m’n concentratie voorgoed achter me te laten. Op Spa heb ik laten zien dat ik me wel tot het laatst toe kan concentreren.

Wat moet ik ervan zeggen? Het waren 2 fantastische dagen. Assen is een prachtig circuit, maar Spa-Francorchamps is toch vele malen mooier. Wat maakt Spa zo uniek? De hoogteverschillen, de mooie vloeiende bochtencombinaties, een paar hele snelle bochten en asfalt zo vlak als een biljartlaken. En de mooiste bocht ter wereld niet te vergeten: Eau Rouge!

Rond kerstmis 2004 had ik me ingeschreven voor de Mittlere Gruppe, met een beetje geluk kon ik echter deelnemen in de Schnelle Gruppe. Door de gemaakte progressie dit jaar, kon ik prima in die groep mee.

Dag 1

Vandaag stonden er 5 sessies van 30 minuten op het programma. De eerste sessie van de dag begon voorzichtig. De baan was op verschillende plaatsen nog vochtig, op andere punten liepen er zelfs nog stroompjes water over. Wel ideale omstandigheden om weer rustig aan de baan te wennen. In de tweede sessie begon de baan goed op te drogen, dit was ook te zien aan de tijden. Vanaf de 2de ronde zat ik al constant onder mijn snelste tijd van het voorgaande jaar. Wel was de baan nog erg verraderlijk. In de snelle rechter knik na Stavelot liep nog een klein stroompje over de baan. Bij het inhalen van een langzamere rijder volgde een echte wake up call. Het achterwiel zette een flinke stap opzij. Ik was weer bij mijn positieven.

De rest van de dag was de baan volledig opgedroogd. Ik was inmiddels weer aan de baan gewend. En de tijden werden steeds beter. In de derde sessie ging het al onder de 3:15. De 4de sessie was goed voor tijden net boven de 3:10. De laatste sessie werd afgesloten met een rondetijd van 3:08.842. Een verbetering van mijn PR met ruim 11 seconden!

De dag werd volgens traditie afgesloten met een gezellige barbecue.

Dag 2

Op de tweede en laatste dag mochten we 4 sessies rijden. De eerste sessie ben ik opnieuw rustig begonnen. Althans voor mijn gevoel, want de tijden lagen constant rond de 3:12. In de tweede sessie reed ik voor het eerst onder de 3:10. Echt geweldig. Het is zo’n lekker gevoel om in een ritme te komen. De bochtencombinaties gingen steeds vloeiender, het omgooien van links naar rechts steeds beter en ook het lijnen rijden ging steeds gemakkelijker. Ik had nu echt mijn draai gevonden op dit heerlijke circuit.

In sessie 3 ben ik er maar eens goed voor gaan zitten. Nu moest het gebeuren. Vanaf het begin ging het erg lekker. Inhalen ging steeds gemakkelijk en er waren steeds minder jongens die me voorbij kwamen. Pas in de laatste 2 rondjes kreeg ik echt vrij baan. De voorlaatste ronden werd geklokt op 3:08.992. In het laatste rondje zette ik mijn beste tijd van deze 2 dagen: 3:07.913! Hiermee was ik natuurlijk dolgelukkig. Om een idee te geven: de snelsten reden rond de 2:50.

Twee dagen rijden (bijna 600 km) gaan niet in de koude kleren zitten. In de laatste sessie wilde ik daarom nog lekker relaxed een paar rondjes rijden. Mark Schuttenhelm had de camera op zijn tank getaped en zou onderweg nog wat van onze verrichtingen filmen. In mijn allerlaatste rondje bleek hij achter me gereden te hebben. Omdat ik maar zelden achter me kijk, had ik dit niet in de gaten. Naar later bleek, was de rondetijd slechts 0,17 seconde boven mijn PR.