Het onderstaande verslag is overgenomen van www.bhracing.nl,
de website van Brian Heybroek.

De mooie foto’s zijn gemaakt door www.circuitfotografie.nl

Een goede afsluiter?

Het was alweer zover… De laatste race van 2008, en ook gelijk de laatste dag dat ik dit jaar op het circuit te vinden zou zijn…
Roland kon er deze laatste race helaas niet bij zijn. Zijn plaats moest daarom opgevuld worden. Na wat rondbellen en mailen bleek Wilco hier wel zin in te hebben. Wilco ken ik al jaren van de ZAC, dus dat ging gewoon lekker gezellig worden!

Iedereen was de avond vooraf al aanwezig. Na het inrichten van de pitbox hebben we de èRéén van Wilco voorzien van gele nummervlakken en ons startnummer (#4). Bij Paul hebben we de remmen nog voorzien van nieuwe vloeistof en hebben we het schakelmechanisme van zijn Kawasaki ZX6R nog aangepast zodat hij omgekeerd kon schakelen. Zelf moest ik de wielen van de èRèR nog wisselen. Daar zaten nog steeds m’n regenwielen in, en aangezien het de volgende dag mooi weer zou worden moesten die vervangen worden door de wielen met slicks!

Vrije training (09:00 – 10:00)

Omdat Wilco sinds augustus niet meer had gereden, en ook al een tijd geen race meer had gereden is hij als eerste gaan rijden deze ochtend. Na een rustig begin kwam het tempo er al aardig in. Daarna is Paul de baan op gegaan maar bleek toch nog problemen te hebben met remmen. Toen Wilco de baan weer opging hebben Paul en ik nogmaals de remmen bekeken, ontlucht en opnieuw gemonteerd. De rem bleef echter sponzig en kwam niet goed op druk.

Kwalificatie training (10:00 – 11:55)

Inmiddels was het voor mij ook wel eens tijd om de baan op te gaan. Zoals altijd moest ik weer wennen aan Zolder. Ik weet niet wat het is, maar het is in het begin mijn baantje echt niet. De motor voelde heel onstabiel aan, de voorkant leek heel slap en ik had er gewoon geen goed gevoel bij. In deze eerste sessie kwam ik dan ook niet verder dan een 1:54.4. Wilco kwam iets verder en zette een 1:53.95 neer. Paul wilde het toch nog een keer proberen met de huidige staat van de remmen, zette een nog iets lagere tijd neer van 1:53.84. Omdat er nog wat tijd over was ben ik ook nog even de baan op gegaan. Om wat rust in de instabiele voorkant te krijgen had ik de stuurdemper wat clicks zwaarder gezet in de hoop dat het wat beter zou gaan (Al was het maar voor het gevoel). Dit heeft toch wel iets geholpen, en kon op deze manier toch nog een 1:49.24 neerzetten, wat ons slechts een 54ste startplaats algemeen opleverde van de 59 ingeschreven teams… Mathieu (Circuitfotografie.nl) was ondertussen ook gearriveerd, en zou deze dag eens komen kijken hoe het er tijdens de Club MET endurances aan toe ging. Natuurlijk ging hij van onder andere ons team ook mooie foto’s maken!

500km van Zolder (13:00 – 16:45)

Paul had nog steeds problemen met de remmen. Na een grondige inspectie bleek dat één van de schijven gebogen was, van het hart van de schijf naar buiten. Dit was waarschijnlijk de oorzaak van het sponzige gevoel. Helaas was er geen mogelijkheid een andere schijf te monteren, wat zou betekenen dat Paul deze race niet mee zou kunnen rijden. Omdat ik dat toch wel heel sneu zou vinden had ik aangeboden dat hij op mijn motor zou gaan rijden. In eerste instantie wilde Paul dat toch liever niet, maar uiteindelijk wilde hij het in ieder geval wel proberen. Wilco zou in ieder geval starten, daarna zou ik het stokje overnemen, en daarna zou ik mijn motor overhandigen aan Paul. Zo is het ook gegaan.

Wilco & Paul in overleg voor de start

Wilco heeft eerst een half uur gereden, waarna ik een half uur de baan op ben gegaan. Na een uur lagen we op een 41^ste plaats algemeen en 11^e in onze klasse. Daarna was het de beurt aan Paul. Hij moest een race gaan rijden op een vreemde motor die afgesteld is voor iemand die 15kg zwaarder is en een stuk langer. Daarnaast moest hij ook nog wennen aan omgekeerd schakelen. Na een kleine 25 minuten kwam Paul weer binnen. De brandstof was bijna op… Gelukkig had hij dit bij het passeren van de pitmuur al aangegeven, dus Wilco stond mooi op tijd klaar. Na een snelle wissel was Wilco weer onderweg! Na twee uur waren we jammer genoeg weer wat teruggevallen en lagen we nu op een 48^ste plaats algemeen en 14^e in onze klasse. 33 minuten later stond ik klaar om de 5^e stint te gaan rijden. Dankzij een leuk gevecht met een nieuwe R6 had ik totaal niet door dat ik een vrij constant, en vooral hoog tempo aan kon houden. Deze hele stint heb ik vrijwel alle ronden gereden tussen de 1:49 en de 1:47. Het leuke daarvan is dat ik deze stint dan gelijk een nieuw PR heb neergezet met een officiële 1:47.672. Eigenlijk was ik daar bij binnenkomst nog teleurgesteld over, aangezien mijn laptimer een paar keer tijden in de lage 1:46 liet zien.

<- Transponderwissel Tanken bij Wilco ->

Ook deze keer nam Paul mijn motor weer over, echter hebben we nu nog even snel 3 liter extra brandstof in de tank gegoten, zodat hij nu wat langer door kon rijden. Ook had ik voor mijn stint de tank nu helemaal tot de rand volgedaan. Hierdoor kon Paul nu 5 ronden langer doorrijden, terwijl ik er ook al 1 meer had gereden. Het ging Paul nu ook al een stuk beter af. Hij had zichzelf voorgenomen dat hij nu maar gewoon gas moest geven, en dat werkte. Zijn tijden waren nu vrijwel gelijk aan de tijden die hij met zijn eigen motor reed! Erg netjes als je nog geen 30 rondjes op een motor hebt gereden! We waren nu weer opgeklommen naar een 45^ste plaats algemeen, maar nog steeds 14^e in onze klasse.

Wisselen van rijder

Paul op mijn éRéR

De twee bestuurders van de éRéR

Omdat we deze race de stinttijden wat korter moesten houden kwamen we niet zo mooi uit met het aantal stints. Daardoor moest Wilco nog een derde stint rijden. Dat was eigenlijk wat teveel van het goede. Terwijl Wilco aan het rijden was hoopten Paul, Vivian en ik dat hij het tot het vallen van de vlag vol kon houden, maar helaas zat dat er niet in. Hij had moeite met remmen en vond het niet meer verantwoord om door te gaan. Hij had al twee keer aangegeven dat hij binnen wilde komen, maar jammer genoeg hebben Vivian en ik dat niet gezien vanaf de pitmuur. Hierdoor stond ik niet klaar op het moment dat Wilco de pitstraat binnen kwam rijden.
Na supersnel ingrijpen van Vivian en Paul waren de bandenwarmers in een paar tellen van mijn motor, was ik op de motor gesprongen, trokken zij de bokken onder de motor weg terwijl ik mijn helm en handschoenen aandeed en weg was ik! Door de adrenaline had ik een supersnelle opwarmronde en reed ik de twee laatste ronden van de race nog een 1:49 en een 1:50. Uiteindelijk zijn we als 49^ste team algemeen, en 15^e in onze klasse, over de finish gekomen.

Ondanks het totaal andere verloop dan ik in gedachte had voor de laatste race, heb ik het ontzettend naar m’n zin gehad en vond ik het toch weer een hele spannende race!

Eerste linker (1)

Eerste linker (2)

Hierbij wil ik gelijk iedereen van het BHRacing Team bedanken:
Vivian voor het in bedwang houden van de rijders, het pitbord elke keer weer uithouden en het blauwbekken aan de pitmuur!
Paul, Roland en Wilco voor het meerijden in het team. We hebben het met z’n allen toch leuk gedaan tussen deze snelle concurenten!
Hans, Mathieu en de vader van Paul: Leuk dat jullie zijn komen kijken. Het geeft mij toch altijd wat extra energie!

Zoals gewoonlijk met de Endurance races was ik de avond tevoren op het circuit. Dit keer hadden we de eerste box aan het begin van de pitstraat. Het team bestond dit keer weer uit de vaste rijders nl. Brian, Roland en ikzelf. De avond werd dus weer ouderwets gezellig met natuurlijk de nodige (sterke) raceverhalen.

Ondanks dat de ik afgelopen weken weinig aan mijn conditie had gedaan (eigenlijk helemaal niks dus…) had ik toch goede hoop voor de racedag. De ZX was helemaal in orde, het weer zou ook goed komen dus waarom ikzelf niet? Hoop doet leven toch?

Vrije training en kwalificatie

Na de eerste 2 rondjes was er direct een rode vlag situatie. Na een kwartiertje werden we weer ‘losgelaten’ maar door sommige rijders werd dit iets te letterlijk opgevat zodat er meteen weer een rode vlag gezwaaid werd!
Nadat ik weer in de pitbox was gearriveerd was het de beurt aan Roland om te gaan trainen. Gelukkig kon hij, net als Brian, wat meer ronden rijden en werden er leuke tijden op de kwalificatielijst gezet. Roland reed ons team met een 1.46,3 naar een 9e plek in de 600 klasse!
Hoewel de motor goed voelde kwam ik helaas niet aan mijn snelste tijd en bleef op 1.50,9 steken. Dat moest in de race toch wel beter kunnen.

Race

Roland ging deze race starten en hij kon na 40 minuten racen de 9e startpositie zelfs verbeteren naar een 7e plek. Na hem was het mijn beurt om te gaan rijden en het werd voor mij nog een hele opgave om deze positie vast te houden. We wisten bij voorbaat al dat dit niet zou lukken maar de hoop om dit vast te kunnen houden was er toch wel een beetje.

Ik kon in het begin van mijn stint constante ronden rijden van 1.51 maar helaas niet voor lang. Na een 20 minuten bleek dat mijn uitgebreide conditie- en krachttrainingen van de afgelopen tijd niet het gewenste resultaat hadden gegeven (…) en gaf ik aan onze teammanager Vivian door dat een wissel noodzakelijk was helaas.

Transponderwissel in de pits

Brian reed in de daarop volgende stint wat beter dan ik maar we bleven op een 10e plaats hangen. De hoop was gevestigd op Roland en hij reed een erg goede stint van 44 minuten. Doordat hij iets eerder binnenkwam en ik nog niet klaar stond verspeelden we onnodig tijd. Tijdens de tweede ronde van mijn stint maakte ik bij de Jacky Ickx chicane nog een remfout waardoor een drivethrough door de pitstraat onveremijdelijk was. Hierdoor liep ons team nog meer achterstand op in het startveld en stonden we 14e in het klassement. Brian moest alles geven om nog enkele plaatsen goed te maken. Gelukkig kon hij zijn stint van 48(!) minuten goed uitrijden en zelfs nog enkele plaatsen winnen in het klassement! Blijkt maar weer dat conditie wel degelijk belangrijk is.

Na 4 uur racen zijn we op een teleurstellende 12e plek gefinished. Reden genoeg voor mij om weer wat aan mijn conditie te gaan werken.

We hebben uiteindelijk wel een gezellige en schadevrije dag gehad. Dit is toch iets belangrijker voor de teamleden en daarom kijken we alweer uit naar de laatste endurance op 9 Oktober.

Zoals gebruikelijk was het BHRacing team de avond voor de 4uurs endurance weer aanwezig op ‘de omloop van Terlaemen’. Samen met het team ‘Dikke klappen snel thuis’ werd het een gezellige avond in de pitbox, mede door de crashverhalen van Jan.
De weersverwachting voor de racedag was verre van optimaal, regen voor de hele dag.

Trainingen

Tijdens de trainingen in de ochtend was het inderdaad compleet nat. Geen probleem voor Brian en mij, we hadden tenslotte regenbanden gemonteerd. Roland had geen regenbanden bij zich en hoopte natuurlijk op wat droger weer.
Racen op regenbanden was compleet nieuw voor mij. Nadat ik mijn regenpak tevoorschijn had gehaald kwam Brian binnen met een beschadigde motor. Hij had zich voor de chicane onderuit geremd. Dit was voor mij een waarschuwing om het tempo rustig op te bouwen in de regen.
Het ging lekker, veel afremmen op de motor en rustig op het gas bij het uitkomen van de bochten. Waar ik wel last van had was het water wat in mijn laarzen liep. Ondanks mijn natte voeten had ik stiekum veel lol in het regenrijden. Tijden waren minder belangrijk nu, uiteindelijk hadden we een 44e startplaats in het algemeen klassement.

De ZX6R op regenwielen

Race

Kop of munt zou bepalen wie er mocht starten, Brian was uiteindelijk de gelukkige. Ondertusssen had Roland zijn slicks verwisseld voor ‘gewone’ profielbanden. Als het wat droger zou worden zou hij toch nog enkele sessies kunnen rijden.
De race werd goed opgebouwd, na enkele wissels en wat goede rondetijden van mij en Brian stonden we op een mooie 9e positie in het 600 klassement. Als we dit tempo konden vasthouden zouden we een mooie race krijgen.
Tijdens mijn stint werd het steeds droger op de baan en zocht ik zoveel mogelijk de natte stukken op mijn regenbanden een beetje te sparen. Ik reed steeds sneller om uiteindelijk na 45 minuten een mooie 1.58 op de klokken te zetten. Bij de volgende wissel kon Roland toch de baan op, hij reed mooie tijden maar kwam na 12 ronden naar binnen omdat het begon te regenen. Brian stond klaar om te starten op slicks, eigenlijk de verkeerde banden maar we hoopten op wat droger weer. Verkeerde gok dit keer, het begon nog harder te regenen. Na 3 ronden kwam hij weer binnen en was het dus weer mijn beurt om in de regen te gaan rijden. Door deze ongelukkige wissels waren we 2 plaatsen gezakt in het klassement en het zag er niet naar uit dat we dit konden inlopen.
Ik hield me voor om rustig te rijden, iets wat niet iedereen dacht want elke ronde zag ik wel weer een rijder de baan verlaten via het gras of de grindbak! Uitrijden was voor mij nu belangrijker dan een goede klassering. Brian dacht hier gelukkig hetzelfde over en na de volgende wissel liet hij mij de race finishen. We waren als 35e gefinisht, 11e in het 600 klassement. Toch nog een redelijk resultaat onder deze lastige weersomstandigheden.

We hebben ondanks de regen en enkele verkeerde keuzes volop genoten van deze race. Volgende endurance moeten we zeker een top 10 klassering kunnen halen.
Het rijden in de regen is zeker niet gemakkelijk en voor mij zijn alle rijders helden in de regen! Het was een geslaagde dag mede doordat mijn vader er dit keer bij was.

Pitstop.tv heeft weer een mooi videoverslag gemaakt van deze endurancerace waarin ik ook nog even aan het woord kom na een transponderwissel. De volgende endurance die we rijden is pas weer in September. Maar op 10 Juli rij ik weer een GoFast sprintrace waarbij ik vorige keer in de top 10 ben gefinisht. Hopelijk kunnen we dit resultaat gaan verbeteren.
Ik hou jullie op de hoogte!

Men zegt wel eens dat een goed begin het halve werk is. De voorbereidingen die we voor de eerste race van het seizoen genomen hebben waren dan ook goed. Het endurance team was compleet, de motoren waren geserviced maar belangrijker nog was de sfeer in het team. Die was uitstekend! De avond voor de race waren we dan ook allemaal aanwezig op het circuit van Zolder om de strategie voor de race door te nemen.

Na een erg koude nacht zat de stemming er weer meteen goed in. Het weer was mooi en we hadden er zin in! De nieuwe startnummers van Sign-a-Rama werden nog op de motor geplakt waarna de training kon beginnen.

Training

Bij de ClubMET endurance hebben we per coureur een vol uur trainingstijd. Voor de conditioneel achtergestelde coureurs in ons team was dit ruim voldoende en werd er ontspannen een heel redelijke kwalificatietijd neergezet. Voor Brian was de training minder ontspannen dankzij een lekkage in de luchtinjectie en wat later door een losgetrild versnellingspookje. Dat deze pech een voorbode zou zijn voor de race had niemand durven denken.
Uiteindelijk hadden we de 13e tijd in de 600 klasse. De tijd van 1:47.9 was prima maar of we dit tempo vol konden houden in de race moest nog blijken.

Race

Heel democratisch werd door Roland en mij besloten dat Brian de race zou starten. De start van de 4-uurs endurance is een zogenaamde rollende start, hierbij wordt eerst door alle 62 teams tegelijk een opwarmronde gereden waarna bij de doorkomst het licht op groen gaat en de race begint. De strategie van ons was dat we elk half uur een pitstop met transponderwissel zouden maken. Dat dit niet ging lukken bleek al na 6 ronden toen Brian niet meer voorbij kwam. Hij bleek met technische problemen stil te staan in de Villeneuve chicane, uitgerekend in de verste uithoek van het circuit! Toen we wisten waar hij was gestrand ben ik zo snel als ik kon de transponder te voet gaan halen zodat de race vervolgd kon worden. Helaas konden we nu niet meer voor een goede klassering gaan, mijn conditie daarentegen werd wel meteen verbeterd!

Roland kon op zijn Suzuki zijn snelle tempo van de training helaas niet lang handhaven door een rode vlag situatie. Na 45 minuten werd de race weer hervat en snel daarna was de eerste wissel zodat ik mijn stint kon beginnen.

Ik probeerde mijn ritme goed vast te houden. Ondanks dat we op een kansloze positie reden had ik toch nog dat speciale racegevoel in mijn lijf. Door de snelheden waarmee we rijden in combinatie met het jankende motorgeluid krijg je een enorme kick!
Ik reed constante rondjes van ongeveer 1:53. Niet supersnel maar uiteindelijk was ik na een half uur wel blij dat Vivian het pitbord liet zien dat ik naar binnen mocht. Even op adem komen!

Ondertussen bleek dat Brian’s Honda niet meer rijklaar gemaakt kon worden en waren we genoodzaakt om met 2 man de race uit te rijden. Met nog 45 minuten te gaan had ik afgesproken om die resterende tijd vol te maken. Ik dacht dit wel vol te kunnen houden als ik mijn tempo iets verlaagde. Dat deze gedachte weer overstemd word door dat racegevoel bleek al na 2 ronden toen ik 1:51 op mijn laptimer zag. Uiteindelijk ben ik toch maar iets minder gas gaan geven want 45 minuten voluit racen is toch wel lang. Ook was mijn achterband aan het verslijten want bij het uitkomen van de Jacky Ickx chicane begon hij flink te glijden. Toen de finishvlag kwam was ik helemaal op. De race had niet langer moeten duren want bij de ingang van de pits was ook de benzine van mijn Kawasaki op!

Ondanks het uitvallen van Brian hebben we een gezellige dag gehad. Dat we als laatste team in de 600 klasse geëindigd zijn doet er dan ook niet meer toe. Fun is the key of racing!
Pitstop.tv heeft een mooi filmverslag gemaakt. Je vind het via deze link. De volledige resultaten vind je hier.
Op 5 Juni is de tweede ClubMET endurance. Maar eerst ga ik op 8 Mei een GoFast race rijden. Ik heb er nu al weer zin in!