Men zegt wel eens dat een goed begin het halve werk is. De voorbereidingen die we voor de eerste race van het seizoen genomen hebben waren dan ook goed. Het endurance team was compleet, de motoren waren geserviced maar belangrijker nog was de sfeer in het team. Die was uitstekend! De avond voor de race waren we dan ook allemaal aanwezig op het circuit van Zolder om de strategie voor de race door te nemen.

Na een erg koude nacht zat de stemming er weer meteen goed in. Het weer was mooi en we hadden er zin in! De nieuwe startnummers van Sign-a-Rama werden nog op de motor geplakt waarna de training kon beginnen.

Training

Bij de ClubMET endurance hebben we per coureur een vol uur trainingstijd. Voor de conditioneel achtergestelde coureurs in ons team was dit ruim voldoende en werd er ontspannen een heel redelijke kwalificatietijd neergezet. Voor Brian was de training minder ontspannen dankzij een lekkage in de luchtinjectie en wat later door een losgetrild versnellingspookje. Dat deze pech een voorbode zou zijn voor de race had niemand durven denken.
Uiteindelijk hadden we de 13e tijd in de 600 klasse. De tijd van 1:47.9 was prima maar of we dit tempo vol konden houden in de race moest nog blijken.

Race

Heel democratisch werd door Roland en mij besloten dat Brian de race zou starten. De start van de 4-uurs endurance is een zogenaamde rollende start, hierbij wordt eerst door alle 62 teams tegelijk een opwarmronde gereden waarna bij de doorkomst het licht op groen gaat en de race begint. De strategie van ons was dat we elk half uur een pitstop met transponderwissel zouden maken. Dat dit niet ging lukken bleek al na 6 ronden toen Brian niet meer voorbij kwam. Hij bleek met technische problemen stil te staan in de Villeneuve chicane, uitgerekend in de verste uithoek van het circuit! Toen we wisten waar hij was gestrand ben ik zo snel als ik kon de transponder te voet gaan halen zodat de race vervolgd kon worden. Helaas konden we nu niet meer voor een goede klassering gaan, mijn conditie daarentegen werd wel meteen verbeterd!

Roland kon op zijn Suzuki zijn snelle tempo van de training helaas niet lang handhaven door een rode vlag situatie. Na 45 minuten werd de race weer hervat en snel daarna was de eerste wissel zodat ik mijn stint kon beginnen.

Ik probeerde mijn ritme goed vast te houden. Ondanks dat we op een kansloze positie reden had ik toch nog dat speciale racegevoel in mijn lijf. Door de snelheden waarmee we rijden in combinatie met het jankende motorgeluid krijg je een enorme kick!
Ik reed constante rondjes van ongeveer 1:53. Niet supersnel maar uiteindelijk was ik na een half uur wel blij dat Vivian het pitbord liet zien dat ik naar binnen mocht. Even op adem komen!

Ondertussen bleek dat Brian’s Honda niet meer rijklaar gemaakt kon worden en waren we genoodzaakt om met 2 man de race uit te rijden. Met nog 45 minuten te gaan had ik afgesproken om die resterende tijd vol te maken. Ik dacht dit wel vol te kunnen houden als ik mijn tempo iets verlaagde. Dat deze gedachte weer overstemd word door dat racegevoel bleek al na 2 ronden toen ik 1:51 op mijn laptimer zag. Uiteindelijk ben ik toch maar iets minder gas gaan geven want 45 minuten voluit racen is toch wel lang. Ook was mijn achterband aan het verslijten want bij het uitkomen van de Jacky Ickx chicane begon hij flink te glijden. Toen de finishvlag kwam was ik helemaal op. De race had niet langer moeten duren want bij de ingang van de pits was ook de benzine van mijn Kawasaki op!

Ondanks het uitvallen van Brian hebben we een gezellige dag gehad. Dat we als laatste team in de 600 klasse geëindigd zijn doet er dan ook niet meer toe. Fun is the key of racing!
Pitstop.tv heeft een mooi filmverslag gemaakt. Je vind het via deze link. De volledige resultaten vind je hier.
Op 5 Juni is de tweede ClubMET endurance. Maar eerst ga ik op 8 Mei een GoFast race rijden. Ik heb er nu al weer zin in!

EarRacing.nl is klaar voor het nieuwe seizoen. Over de winter is er veel veranderd. Paul en Joris zijn beiden gestopt met de ZomerAvondCompetitie. In tegenstelling tot Joris blijft Paul wel actief in het motorracen, hij neemt dit seizoen deel aan Club MET en aan de GoFast sprintraces. Joris is helemaal gestopt met wegracen en gaat mountainbikewedstrijden rijden: funklasse en één- en meerdaagsemarathons.

Daarom is ook de website helemaal vernieuwd. EarRacing.nl is vanaf nu opgesplitst in een wegrace en een mountainbike site. Via de startpagina op www.earracing.nl kunt u beide sites bezoeken. De nieuwe opzet maakt het beheer van de site eenvoudiger. Voor de bezoekers zal dit vooral merkbaar zijn in het sneller verschijnen van verslagen en nieuws. Ook nieuw op de sites is de mogelijkheid om in te schrijven voor de nieuwsbrieven. Via deze weg kunt u zich inschrijven (en uitschrijven) voor de nieuwsbrieven van EarRacing.nl.

We willen iedereen bedanken die ons de afgelopen jaren gesteunt heeft: als sponsor, via de club van 25, door aantrekkelijke kortingen, maar ook door ‘gewoon’ aanwezig te zijn tijdens de races of te helpen bij de voorbereiding. Paul wil deze samenwerking het komende seizoen voortzetten.
Joris richt zich met name op meerdaagse marathons, dat moet in 2009 resulteren in deelname aan de Absa Cape Epic in Zuid-Afrika. Momenteel worden plannen gemaakt om deelname mogelijk te maken. Zodra er meer concreets te melden is zal hij hiermee naar buiten treden.

Wat we u niet willen onthouden is dat Paul zich in zal zetten voor het autismefonds. Met uw steun en Paul’s inzet hopen we een daarvoor een mooi bedrag in te zamelen. Kijk hier voor meer informatie.

Tot slot kunnen we melden dat voor Paul op 17 april 2008 het nieuwe seizoen begint. Dan vindt de eerste Club MET race plaats op het circuit van Zolder. Op de nieuwspagina staan meer details.

Op een succesvol 2008! We hopen u nog vaak te mogen verwelkomen: naast de baan, maar ook op de site.

Waarom zou je stoppen met iets wat je heel graag doet? Dat is geen gemakkelijke stap. Wat is er zo ontzettend gaaf aan wegrace? Het gevoel om met een motor je grenzen op te zoeken, om zo’n machine je wil op te leggen, om die motor te voelen werken, om hard te accelereren, om mensen uit te remmen, om het voorwiel licht te voelen worden op een heuvel, om posities te verdedigen, je hart af en toe even over voelen slaan, de adrenaline die door je aderen giert. En toch zet ik dat opzij. Waarom?

Ik heb twee belangrijke redenen. Als eerste mis ik het rijden op straat: met de motor naar de TT, weekendjes weg, met de jongens van de motorclub op stap, de gezelligheid. Ik ben namelijk nooit gaan racen om dat ik rijden op straat niet leuk vond of te gevaarlijk vond. De stap om weer op straat te gaan rijden is voor mij dan ook niet zo groot. En met een Aprillia RSV Mille kan ik altijd nog een circuitdagje meepikken.

De belangrijkste reden echter is het mountainbiken. Toen ik begonnen ben met racen, heb ik ook een mountainbike gekocht. Allereerst om m’n conditie op peil te brengen voor het racen, maar ook voor de nodige ontspanning. Het mountainbiken is echter uit de hand gelopen. Gaandeweg werden de tochten steeds langer en steeds uitdagender, met als voorlopig hoogtepunt de deelname aan Duchenne Heroes. Dit heeft mijn gevoel versterkt om nog meer uit het mountainbiken te halen en met ingang van dit jaar mee te doen aan wedstrijden. Daar gaan veel trainingsuren inzitten, maar dat heb ik er graag voor over. Niet alleen de tijd, maar ook de kosten die het met zich meebrengt maakt het onmogelijk om te blijven racen.

Dit jaar rijd ik voornamelijk korte funklasse wedstrijden en eendaagse marathonwedstrijden. Ook een meerdaagse marathon, de Trans Germany,  staat op het programma. In 2009 hoop ik te mogen starten in de Absa Cape Epic in Zuid-Afrika.

Ik zal de circuits missen, maar ik ben ervan overtuigd dat ik er veel moois voor terug krijg. Als laatste wil ik iedereen bedanken voor de mooie jaren op het circuit, ik hoop dat ik iedereen die ik heb leren kennen nog regelmatig terugzie. 

Joris