Paul

Maandagavond na het eten stapte ik in mijn VW T4. De geur van benzine was het eerste wat me opviel en meteen moest ik weer denken aan de met zon overgoten circuitdagen die ik enkele dagen eerder gereden had. Normaal gesproken worden mijn racemotor en aanverwante spullen de avond van terugkomst nog uitgeladen. Nu moest het nog gedaan worden terwijl ik toch al weer twee dagen thuis was.

Versleten achterband, lege jerrycans, paddocktent, gereedschap, de spullen die ik uitlaadde herinnerden me aan de 109 rondjes die ik in twee dagen tijd had gereden op de ‘omloop van Terlaemen’ in België. Rondjes van 4 kilometer. 4 kilometers waarin vanalles gebeurt, waarin je tijdens de vroege ochtendsessies op de heuvels naast de baan de zonnestralen tussen de bomen en de optrekkende mist ziet schijnen, heel erg mooi. Om vervolgens door onoplettendheid in de snelle linker na start/finish compleet jezelf te verremmen en met, gelukkig, matige snelheid op je rug in het natte gras te landen. Mooi die zonnestralen.

De volgende sessies gingen me beter af, gelukkig was mijn motor nog in orde maar mijn betrouwbare laptimer maakte me duidelijk dat ik nog niet helemaal op het nivo zat zoals in juni op ditzelfde circuit. Wakker was ik ondertussen wel, ik was tenslotte al om kwart voor zes thuis weggereden dus daar lag het niet aan.

‘Vering en demping! Daar moet het aan liggen’, zoals iedere wannabee-motoGP ster zou zeggen! Snel pakte ik mijn afstellingstabellen en begon voor mezelf te analyseren wat ik zou veranderen aan de demping van de ZX6 om tot een beter weggedrag te komen. De geometrie was thuis al veranderd waardoor de motor sneller en scherper stuurde en ook het onderstuur probleem zou verdwijnen, of was het (ik) nu overstuur?

Wonderwel bleek mijn besluit om de luchtkamer in de voorvork te verkleinen goed uit te pakken, ik leek wel een pro! Enkele sessies later werdt dit gevolgd met meer uitgaande- en ingaande demping (rebound en compressie voor de pro’s!) Die saaie gedateerde theoretische films op internet van de ‘goeroe’ op veergebied bleek toch vruchten afgeworpen te hebben. Of was dit hetzelfde geluk dat ik in de ochtendsessie had tijdens mijn buiteling?
In ieder geval verliep de rest van de dag perfect. Mooi weer, gezellige mensen en het geouwehoer over motoren (bedankt Jim uit Gemert) maakte deze dag ondanks de blunder in de ochtend toch nog goed.

‘1.52,7 min. Niet slecht, kan beter’ hoorde ik mezelf denken aan het einde van de eerste dag. De snelste Belg Werner Daemen deed een 1.34, wel op een dubbel zo sterke motor. In de avond monteerde ik een ‘verse’ BT002 achterband om de volgende dag verzekerd te zijn van een perfecte grip en gevoel met mijn ZX6. Dat dit gevoel voor een groot gedeelte ‘tussen de oren’ zit weet ik ondertussen ook dus daar ging ik maar eens goed over nadenken toen ik uiteindelijk in mijn slaapzak lag.

In de ochtend besloot ik rustig en ontspannen te beginnen, ik moest ook wel want de spierpijn van de vorige dag belemmerde me om snel te bewegen. En ik had nog wel zo’n goede conditie bij de bedrijfsarts een week eerder. Ik maakte mezelf wijs dat de koude nacht achterin mijn T4 de oorzaak van de spierpijn zou zijn. Na 2 sessies racen en wat rekoefeningen was ik weer helemaal in orde en kon verder gaan met het zoeken naar ‘het gevoel’.

‘Later remmen, sneller insturen, ideale lijnen rijden’ sprak ik mezelf voor elke sessie toe. Vooral dat laatste viel niet mee met zo’n groot deelnemersveld en het onderlinge snelheidsverschil tussen alle ‘piloten’ was ook dermate groot dat je goed op moest letten om tijdens het laat remmen niet bij een langzamere rijder ‘binnen’ te rijden. Daarom zorgde ik er steeds voor dat ik bij aanvang van een sessie als eerste klaarstond om de baan op te gaan. Hierdoor had ik steeds 2 a 3 ronden om voluit te rijden. Ik liet me dan rustig wat terugzakken om dan weer enkele snelle ronden te rijden. Zo doen de ‘echte’ GPmannen dat ook dacht ik dan.

Met nog 3 sessies te gaan stond ik te wachten voordat we de baan op mochten. Ik had kort daarvoor een Belgische ‘piloot’ geholpen met het vervangen van zijn ‘stoppers’ dus keek ik nog vlug naar de conditie van mijn eigen stoppers. De reden dat ik daarna geen 3 maar 2 sessies heb gereden zegt genoeg over de dikte van mijn remvoeringen. Geluk dat ik keek? Ik hou het op gevoel. Hetzelfde gevoel dat ik kreeg toen ik enkele ronden later op mijn laptimer keek: 1.47.7!!

Racen is en blijft fantastisch! Vooral na twee zonnige en gezellige dagen waarin goede progressie wordt geboekt qua afstellingen. Dat dit direct meetbaar is aan de rondetijden is helemaal mooi. Jammer dat het seizoen nu afgelopen is. De winter zal, vooral na deze dagen op het circuit van Zolder, weer lang gaan duren. Ik houd jullie op de hoogte. Nu mijn tas nog uitpakken.