Joris

Eindelijk was het zover, op 16 en 17 augustus mochten we weer op Spa-Francorchamps rijden. Omdat ik nog vakantie had, kon ik lekker op mijn gemak alles inpakken. Naast de gebruikelijke spullen, moest er ook een barbecue, vlees en houtskool mee. In drie jaar tijd is de barbecue als afsluiting van de eerste dag tot een traditie uitgegroeid.

De weersverwachtingen waren nogal wisselend, daarom ben ik dinsdagmiddag nog even bij Motomoda langsgegaan voor een bak koffie en een lekker strak zittend regenpak. Als bonus kreeg ik van Silvia nog een mooie hoes om mijn raceoverall in te vervoeren en op te bergen. Bedankt daarvoor!

Na een tussenstop in Weert gingen we in een kleine colonne naar Spa. Daar aangekomen waren al een aantal pitboxgenoten aanwezig. José en Edward hadden de sleutel opgehaald en ook Ferry en Joyce waren er al. Arnaud en Nico waren onderweg. Nadat de motoren en de spullen in de pitbox stonden, zijn we met een flinke groep in een hotel gaan eten. De pepersteak smaakte erg goed.

Dag 1

Vandaag stonden 5 sessies van 30 minuten op het programma. Om half 10 mochten we voor het eerst de baan op. Ik had mezelf in de groep ‘fast’ in laten delen, dit was de op één na snelste groep. Het opnieuw wennen aan de baan ging lekker en ik zat al na twee sessies met een 3:08 aan mijn PR van vorig jaar. Wel reageerde de motor bij uitaccelereren vrij fel op hobbels, dit probleempje was opgelost nadat de uitgaande demping van de achterschokbreker 2 klikken zachter was gezet.

In de overige sessies kon ik me volledig op het rijden gaan concentreren. In de 3de sessie ging het weer naar een 3:09, maar ik liet nog veel tijd liggen.. Na wat tips van Frank ging ik hieraan werken. In diverse bochten heb ik wat geëxperimenteerd met de versnellingen: Eau Rouge in 4de of in 5de versnelling, de tweede knik van Blanchimont in 5de of in 6de en de rechter knik voor de Bus Stop in 4de of 5de versnelling. Uiteindelijk ging Eau Rouge het beste in 5, Blanchimont in 5 en de knik voor de Bus Stop in de 4de versnelling. Ook probeerde ik om later te remmen, harder in te sturen en de bochtensnelheid hoger te houden. Dat ging me steeds beter af. Sessie 4 werd afgesloten met een hoge 3:03. En toch moest het nog harder kunnen: in de bocht eerder en harder op het gas. Met dit in het achterhoofd perste ik er in de laatste sessie van de sessie een 3:02.753 uit.
Bijkomend voordeel is dat inhalen gemakkelijker wordt door met een hogere snelheid de bocht uit te komen. Die extra snelheid neem je namelijk het hele stuk tot aan de volgende bocht mee, zodat het gemakkelijker is om de motor naast die van je voorganger te prikken. Dag 1 werd afgesloten met een goed gevoel. Met de hogere bochtensnelheden heb je de motor langer onder een hellingshoek liggen en wordt het veel gemakkelijker om bepaalde bochten als een combinatie te rijden ipv als aparte bochten. Wat zou dag 2 gaan brengen? Hopelijk een paar druppels regen en een PR onder de 3:00 minuten.

Na de laatste sessie werd alles in gereedheid gebracht voor de barbecue. Samen met onze buren hebben we er een leuke avond van gemaakt. Napraten over de dag en lekker speculeren over de dag die komen ging.

Dag 2 begon met de gehoopte regen. Helaas moesten de velgen eerst van regenbanden voorzien worden en toen ik de baan op ging was het net opgehouden met regenen. Daar reed ik dan voor de eerste keer op regenbanden. Al bij het inrijden viel me op hoeveel grip en vertrouwen ze geven en na 2 ronden zat mijn knie voor de eerste keer aan de grond. Vanaf dat moment begon de baan langzaam op te drogen. Er kwamen steeds meer drogere plekken en na ongeveer 8 ronden ontstond er een droge lijn. Op dat moment ben ik binnengekomen, omdat regenbanden in die omstandigheden te snel slijten. In die ronden zakte mijn tijd van 3:35 naar 3:20. Deze eerste kennismaking met regenbanden is me goed bevallen. Daarom ga ik deze winter op zoek naar een extra setje velgen voor de regenbanden. Als het in het vervolg weer regent, wil ik alleen wielen hoeven wisselen.

Na de regensessie heb ik de tweede sessie van de dag overgeslagen. De lucht zag er nog steeds dreigend uit en ik wilde nog niet meteen banden wisselen. Toen het ernaar uit zag dat het droog bleef kon ik weer terug naar de normale banden. In plaats van de vertrouwde Pirelli Supercorsa’s, werden Bridgestone BT002’s gemonteerd. Van veel mensen had ik goede verhalen gehoord over deze banden en in de praktijk gaan ze ook langer mee dan de Pirelli’s. Reden genoeg om ze te proberen.

Vol verwachting ging ik voor sessie 3 de baan op. De motor stuurde iets minder gemakkelijk in met deze banden. Ook trilde de voorzijde na het insturen van de bocht. De trilling bleef tot op de apex. Dit fenomeen wordt ‘chatter’ genoemd. Buiten dat voelen de Bridgestone’s goed aan en geven ze vanaf het begin veel vertrouwen. Met minder uitgaande demping van de voorvork moest de chatter verminderen. De rondetijd kwam niet onder de 3:06, wel lagen alle rondetijden binnen 2 seconden.

Nu stonden we klaar voor de laatste sessie, de hoop op een ronde onder de 3:00 had ik al opgegeven. In deze sessie had ik vrij baan en het rijden ging lekker, ondanks dat de chatter nog niet helemaal weg was. Ik pakte draad van de dag ervoor weer op en kon zonder problemen de juiste versnellingen vinden. Insturen ging goed en ook de bochtensnelheid bleef goed. Ook heb ik weer geprobeerd zo vroeg en hard mogelijk op het gas te gaan. Dit voelde echt goed, ik was ontspannen en genoot met volle teugen. Na 5 volle ronden wees de temperatuurmeter meer dan 105°C aan, reden genoeg om de sessie voortijdig af te breken. Achteraf bleek dat ik mijn PR van de dag ervoor tot op 0,1 seconde geëvenaard had: 3:02.873. De rondetijden waren behoorlijk constant: 3:05, 3:03, 3:02, 3:03, 3:05.

Om echt goed uit de voeten te kunnen met de Bridgestone’s zal nog het een en ander afgesteld moeten worden aan de voorzijde. De veervoorspanning lijkt prima, maar de doorsteek van de voorvork en de uitgaande demping moeten nog iets aangepast worden. Het vertrouwen in de banden is er, voorlopig laat ik de motor dus op de Bridgestone’s staan.

Tot slot

Het waren weer twee fantastische dagen. Niet alleen om het rijden op het mooiste circuit ter wereld, het verleggen van mijn grenzen en het rijden op regenbanden, maar ook om de gezelligheid met alle vrienden en bekenden die aanwezig waren. Niet in de laatste plaats mijn pitboxgenoten (Edward, José, Ferry, Joyce, Arnaud en Nico). Bedankt allemaal voor de leuke tijd!
Volgend jaar ga ik weer terug en ga dan zeker proberen om onder de magische grens van 3:00 te duiken. Stiekem hoop ik dat we er met de ZAC gaan racen.

Het seizoen zit er weer bijna op. Op 18 september staat de laatste race op het TT Circuit van Assen op het programma. Ik ben gebrand op een goed resultaat en hoop de problemen met m’n concentratie voorgoed achter me te laten. Op Spa heb ik laten zien dat ik me wel tot het laatst toe kan concentreren.