Joris 

Op zondag werd de reis naar Oschersleben begonnen. Oschersleben ligt in het voormalige Oost-Duitsland, circa 25 km voor Magdeburg. Vanuit Zijtaart is het een kleine 500 km. Ik was dan ook blij dat de motor niet op de aanhanger hoefde, maar bij Derrick van Lankveld in de bus mee naar Oschersleben kon. Voor de verandering hoefde ik niet alleen, maar gingen ook mijn vader en Rick, een vriend van me, mee. Om 13.30 uur vertrokken we met één busje en één auto naar Oschersleben. De reis ging voorspoedig en we waren rond 18.00 uur op de paddock van Motorsport Arena Oschersleben, zoals het circuit officieel heet.

Daar aangekomen waren er al behoorlijk wat rijders aanwezig. Allereerst hebben we een plekje gezocht om de tentjes op te zetten, daarna konden we meteen inschrijven bij Ria, Huub en Martin. Ik had me voorgenomen om in de S2 in te schrijven, om te kijken hoe deze klasse me bevalt. Daarom ook maar de daad bij het woord gezet. Aangezien de temperatuur de volgende dag richting de 30° C zou oplopen, hebben we ook meteen een pitbox gehuurd. Na het keuren van de motoren, waren ook Mark Schuttenhelm en Erik Ekelmans op het circuit aangekomen. Zij zouden met ons de pitbox delen.

Om de honger te stillen zijn we daarna naar het hotel bij het circuit gegaan. De schnitzel en de pot bier vielen goed. Een goede bodem voor een wandelingetje over het circuit. Samen met Mark, Erik en Derrick hebben we het circuit verkend. Daarbij viel op dat er erg veel rubber op het asfalt zat en dat de krappe bochten toch allemaal behoorlijk verkant waren. Met het asfalt zat het dus goed, maar over de kerbstones en de kunstgrasmatten op sommige plaatsen was ik minder enthousiast. De kerbs zijn zeer hobbelig en daar wil je op dit circuit niet op terecht komen. Er zijn slechts 2 plekken waar je die eventueel mee zou kunnen pakken. Ik had dus reden genoeg om tussen de witte lijnen te blijven.

Vrije training

Op de racedag was uitslapen er niet bij. Derrick moest al om 8.00 uur de baan op voor de vrije training in de S1 en ik kon tot 8.50 uur wachten tot het mijn beurt was in de S2. Toen ik de baan op moest, was het verschrikkelijk wennen. Voor ik hier kwam dacht ik dat het een echt Mickey Mouse baantje was, maar tot mijn verbazing zaten er toch een aantal behoorlijke snelle knikken in. Het wennen aan de baan ging in een redelijk tempo. Maar ik kwam er al snel achter dat er in de S2 behoorlijk wat agressiever gereden wordt dan in de S1. Ik werd een aantal keren behoorlijk stevig ingehaald en voelde me dan ook niet op mijn gemak. De tijdtraining werd afgesloten met een 25ste tijd in een veld van 27 deelnemers: 1:54.152. Daarop besloot ik mezelf terug te laten zetten naar de S1, het experiment S2 is dus niet geslaagd.

Kwalificatie

Omdat ik van klasse gewisseld ben, zat er slechts 1 sessie tussen de vrije training en de kwalificatie. Snel nog een flesje sportdrank wegwerken en opnieuw de baan op. Nu kwam ik beter op gang en merkte al snel dat ik niet meer de langzaamste was op de baan. Omdat ik als één van de laatsten de baan op ging kwam ik al na 2 ronden achter een groepje. Omdat er niet echt veel plaatsen zijn om in te halen, kostte het een aantal ronden voordat ik echt vrij baan kreeg. In de laatste 2 ronden van de training kon ik aanzetten om een acceptabele tijd op de chrono te zetten. Bij de laatste doorkomst werd er een 1:51.311 genoteerd. Een 13de startplek was mijn deel. Derrick had zich zelfs naar de pole position getraind.

Race 1

De eerste race voor de S1 ging van start om 12.15 uur. P13 was helemaal links op de 4de startrij, mijn start was goed en ik zat er goed bij in de eerste knik naar links. In de daarop volgende doordraaier naar rechts zat ik aan de buitenkant en moest ik weer een paar posities inleveren. Ondertussen kwamen er een paar langzamere trainers goed in hun ritme en gingen snellere rondetijden rijden. Ik heb geprobeerd aan te pikken, maar moest ze helaas laten gaan. Na een rondje of 5 kon ik aanpikken van Jean-Claude Luijck, omdat zijn Ducati 748R even inhield. Halverwege start/finish kwam ik hem op snelheid voorbij, maar bij het aanremmen voor de eerste bocht zette hij hem er alweer naast. In het eerste deel van de baan was hij sneller dan ik, maar vanaf de chicane voor het opkomen van het achterste rechte stuk (McDonald’s) tot start/finish was ik duidelijk sneller. Bij het opkomen van het rechte stuk zat ik dan ook weer achter hem en nu lukte het me om eerder aan hem voorbij te komen. Hoewel hij me er weer probeerde uit te remmen voor de eerste bocht, had ik de betere lijn. Dit keer kwam Jean-Claude me bij het insturen van de triple voorbij. In het snelle stuk reed ik weer naar hem toe en kon hem opnieuw op start/finish inhalen. Dit ging zo een aantal ronden door, totdat de laatste ronde begon. Al bij het uitkomen van de laatste bocht zat ik zeer kort achter Jean-Claude, bij het uitaccelereren kwam ik al voor hem. Hopelijk gaf het me genoeg lucht om ook na de triple voor hem te zitten. Ik was erop gebrand om hem voor te blijven en gaf nog wat extra. Laat remmen voor de eerste bocht en in tweede bocht reed ik zelfs mijn laars aan de grond, zo plat was ik dus nog nooit gegaan. Jean-Claude zat dicht achter me en ik probeerde hard de triple in te gaan. Ondanks de verdedigende lijn kwam hij toch nog binnendoor. In de langzame doordraaiers bleef ik steeds kort achter hem. Voor de Shell kurve na het rechte stuk heb ik het een eerste keer geprobeerd. Helaas zonder succes. In de daarop volgende linker kon ik wel naar Jean-Claude toe rijden en bij het uitkomen zat ik vast aan zijn achterwiel. Bij insturen van de voorlaatste bocht (turn lukte het dan toch! Ik kwam naast Jean-Claude en prikte hem binnendoor. In de laatste bocht liet ik hem geen kans en kwam voor hem over de finish (P16). Dit was een geweldige race. Het duel met Jean-Claude was mooi, fel, maar fair. En mijn PR was weer een stukje scherper gezet naar 1:49.287. Derrick had het echt goed gedaan en eiste de overwinning op.

Race 2

Over race 2 kunnen we kort zijn. Mijn start was redelijk, maar de rest van de race liep voor geen meter. Ik kwam regelmatig met veel te weinig toeren de bocht uit en zat een paar keer in de verkeerde versnelling. Jongens die ik in de eerste race nog voorbleef, kon ik nu niet volgen. Mijn snelste rondetijd was dan ook 2 seconden langzamer. Toch waren de rondetijden gemiddeld maar 1 tot 1,5 seconden langzamer dan in de eerste race. Ondanks dat zegt mijn gevoel anders.
Het is toe te schrijven aan een gebrek aan concentratie en misschien speelde de vermoeidheid parten. Het lukte me helaas niet om mijn kop erbij te houden. Op dit moment weet ik niet wat ik moet doen om de hele dag gefocussed te blijven. Terwijl dat bij de Endurance wel de hele wedstrijd goed ging. Ik kan het dus blijkbaar wel!
Derrick ging in de tweede race wel weer goed en werd 2de achter Daniel Braber. In het overall klassement was dit genoeg voor de eerste plaats. Tijdens de prijsuitreiking mocht Derrick dan ook op het hoogste trapje van het podium gaan staan. Erg knap gereden Derrick! En nu de volgende wedstrijd naar de S2. Kijken hoe het je daar vergaat.

Prachtige ervaring

Terugkijkend op deze prachtige dagen kan ik niet anders zeggen dat het een hele bijzondere ervaring is. Een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Dit circuit is de lange reis zeer zeker waard. Hulde aan de organisatie dat zij dit hebben aangedurfd. Ik heb begrepen dat men met 100 deelnemers ongeveer 20 deelnemers te weinig hadden om het kostendekkend te krijgen. Maar Huub heeft toegezegd het volgend jaar nogmaals te proberen. Wellicht is het enthousiasme van de deelnemers voldoende om de thuisblijvers over de streep te trekken. Een ding is zeker, de thuisblijvers hebben wat gemist!Als laatste wil ik Derrick, mijn vader en Rick bedanken voor de gezelligheid en de ondersteuning tijdens de afgelopen dagen. En natuurlijk mijn vader voor de mooie foto’s die hij gemaakt heeft. Een groot aantal is terug te vinden op de multimedia pagina. Het is zeker de moeite waard om hier een kijkje te nemen. Ook Erik en Mark bedankt: het was erg leuk om met jullie een pitbox te delen.

Op 16 en 17 augustus staat er een training op het Circuit van Spa-Francorchamps het programma. Om deze reden laat ik de ZAC race op 15 augustus op Assen schieten. Ik kijk erg uit naar de dagen op Spa: een paar dagen lekker ontspannen rijden op één van de mooiste circuits ter wereld. Zonder de druk van kwalificaties en wedstrijden. Dit wordt echt vakantie voor mij.

Paul & Joris 

Op de dag dat de eerste hittegolf van 2006 bijna een feit was, werd op een tropisch Circuit van Zandvoort de ZAC Endurance verreden. De ZAC Endurance is één van de hoogtepunten van het seizoen. Bij deze 4-uursrace staan teamgeest en gezelligheid centraal. Speciaal voor de gelegenheid was een team samengesteld: Racing for Brabant. Paul de Beer (Kawasaki ZX-6R) en Ronald van Dijk (Honda CBR600RR) komen beiden uit Eindhoven, Brian Heybroek (Honda CBR600RR) komt uit Gouda. Gouda ligt niet in Brabant, maar Brian is wel een geboren en getogen Brabander. Zelf kom ik natuurlijk uit Zijtaart. We deden onze teamnaam dus zeker eer aan.

Racing for Brabant

Op papier maakten we, in een veld van 40 teams, kans op een top 15 positie. Ronald had al eerder 2:02 op Zandvoort gereden en van Paul en Brian mochten we tijden in de 2:07 verwachten. Mijn PR stond op 2:15. En niet onbelangrijk bij een Endurance: we zijn allemaal in staat om constante rondetijden te rijden. Racing for Brabant had, op volgorde van inschrijving, startnummer 28 gekregen. Dit was ook meteen de startpositie.
Met rijders alleen ben je er niet, ook een pitcrew is onmisbaar. Vivian wierp zich op als teammanager. En Marion en Stefanie zorgden voor de ondersteuning van de rijders. Ook hielpen de kids van Marion waar ze konden.

Vrije training

Van 10.30 tot 11.10 uur mochten we de baan op voor de vrije training. Ik ging weg op een set banden die het op Zolder al zwaar te verduren had gehad. Het had dus geen zin om te pushen. Nu was het zaak om even lekker aan de baan te wennen. Lijnen rijden, rempunten bepalen en de juiste versnellingen vinden. De thermometer was de 25 °C gepasseerd en 40 minuten aan een stuk zou teveel van het goede zijn. Na 5 ronden ben ik binnen gekomen om even wat te drinken. Om daarna opnieuw voor 5 ronden de baan op te gaan. Tijden waren nog niet van belang. Maar ik kon met groot gemak al een paar 2:19ers rijden. De veerinstellingen waren in ieder geval goed, want de achterband ging er tijdens de training steeds beter uit zien.

Voorbereiding voor de race

We hadden besloten dat ik, als langzaamste van het team, zou starten. Zodat we met de snelste rijder konden finishen. Ik kon me dus op gaan maken voor de eerste Le Mans start in mijn carrière. Maar eerst moesten de banden gewisseld worden. De versleten set maakte plaats voor een splinternieuwe set Supercorsa Pro. Tijdens de ronde uit de pits en de opwarmronde moest er nog even flink gas gegeven en geremd worden om de banden goed in te rijden voor de start van de race. Op advies van Paul was, met het oog op de verwachte hoge temperatuur, de bandenspanning verhoogd tot 2,2 bar vóór en 2,3 bar achter. Dit bleek later zeer goed uit te pakken.

Uur 1

Om 13.05 uur werd door de wedstrijdleider de nationale driekleur gezwaaid, als teken dat de wedstrijd van start ging. Eerst moest er een sprintje van 15 meter getrokken worden over het rechte stuk naar de gereed staande motor. Paul hield de motor rechtop, de eerste versnelling was al ingeschakeld en het contact stond aan. In één soepele beweging trok ik de koppeling in, zwaaide ik mijn been over de motor en drukte op de startknop. Ik was onderweg voor de Endurance. Voor me reden twee jongens tegen elkaar, maar gelukkig bleven ze allebei overeind. Hierdoor moest ik wel even inhouden. Geen nood, want de race zou nog 4 uur duren.

Le Mans start

Ik kwam als snel in mijn ritme en noteerde al in de 2de ronde een tijd van 2:13.122. De volgende ronden gingen in de 2:16 omdat er op verschillende plekken geel gezwaaid werd. Na 4 ronden ging het pitbord uit met IN1 als teken dat ik twee ronden later binnen moest komen voor de eerste rijderswissel. Bij de volgende doorkomst hing het pitbord uit met IN, aan het einde van de ronde moest ik dus de pits binnenkomen, waar Brian klaar stond om aan zijn eerste stint te beginnen. Aan het begin van de pitsstraat moesten we volledig stoppen om daarna met 20 kph verder te rijden. Ieder kilometer te hard zou een tijdstraf opleveren van 2 seconden. Bij iedere volgende overtreding zou de tijdstraf zelfs verdubbeld worden. Het wisselen ging zeer georganiseerd. Ronald nam de transponder van mijn motor en plaatste die bij Brian. Nu was het de beurt aan Brian om op te klimmen vanaf P25. Na de stint van Brian, was het de beurt aan Paul. Tijdens het wachten werd hij door Marion met een paraplu uit de zon gehouden. Brian kwam binnen, ik nam zijn transponder en zette deze bij Paul op de motor. Ook Paul ging voortvarend van start en was in staat om enkele ronden in de 2:07 te rijden. De echte opmars begon toen Ronald in de baan kwam. Zijn rondetijden zakten naar 2:04 en hij klom op naar een positie net buiten de top 20.

Joris

Uur 2

Het tweede uur was net begonnen toen ik weer aan de bak moest. De rijderswissel ging soepel en ik mocht de baan op. Daar kwam ik in verkeer terecht, waardoor de tijden van de eerste stint niet gehaald werden. De iets langzamere jongens kon ik gelukkig gemakkelijk voorbij. Tijdens die ronden lukte het toch nog om constant 2:17 te rijden. Brian ging het beter af, in zijn stint reed hij constant 2:08 en we konden een positie pakken. Paul had de pech dat er op een paar plekken witte en gele vlaggen gezwaaid werden, dus zijn stint leverde niet veel op. Wel wist hij ondanks de vlaggen zeer acceptabele rondetijden neer te zetten. Nu was het aan Ronald om ons de top 20 binnen te loodsen. En dat lukte! Ronald ging er echt goed voor zitten en reed zelfs een ronde van 2:02. Het tweede uur werd dan ook afgesloten met een positie binnen de top 20.

Paul

Uur 3

Mijn 3de stint was een ongelukkige. Ik was amper op de baan en de code 60 vlag ging uit. Bij het aanremmen voor de GP chicane was een Aprilia-rijder onderuit gegaan en hij had een deel van de tijdelijke kerbstones meegenomen. Het herstel hiervan duurde een aantal ronden en tot die tijd mochten we op de baan niet harder rijden dan 60 kph. Ik had natuurlijk het liefst hard doorgereden, maar voor het teambelang kwam het goed uit: ik reed nu dezelfde rondetijden als de snelste rijders. Maar helaas zag ik het pitbord met IN aan voor IN1 en kwam ik een ronde te laat binnen. We hadden hier dus nog een kleine 15 seconde meer winst kunnen pakken
Toen Brian de baan op ging was het alweer 1,5 ronde groen en hij mocht er dus meteen voor gaan. Hij reed zeer constante rondetijden in de 2:08. Wederom een goede stint van Brian. Ook Paul deed het daarna erg netjes met opnieuw ronden in de 2:07 en 2:08. Ronald deed daar nog een schepje bovenop met tijden in de 2:04 en 2:05. De inspanningen zorgden ervoor dat we in de loop van het derde uur de top 15 binnenkwamen. Zou een top 10 positie erin zitten? Dit vooruitzicht beloofde wat voor het laatste uur van de Endurance!

Brian

Uur 4

Om mijn teamgenoten niet teleur te stellen ging ik er nog echt voor in mijn laatste stint. Om op het einde goed uit te komen werd besloten om de rijders eerder binnen te halen. Bij een stinttijd korter dan 12 of langer dan 18 minuten zouden we tegen 30 seconden straftijd aan te lopen. We voelden de hete adem van de Wildcards in de nek, dus dit mocht niet gebeuren.
Mijn stint ging echt geweldig, ik had de hele tijd vrij baan en kon me volledig concentreren op het rijden van goede ronden. De rondetijden waren voor mijn doen super: 2:14; 2:13; 2:14; 2:15. Brian deed het ook weer goed met constante ronden in de 2:08. Paul ging vervolgens de baan op met nog een kleine 25 minuten te gaan. Dit was te kort voor 2 volledige stints, daarom werd besloten om Paul te vroeg binnen te halen en de 30 seconden straftijd voor lief te nemen. Zo kon Ronald nog het maximale uit de resterende tijd halen. Daarbij had Paul ook te maken met een aantal gele vlaggen en verkeer op de baan waardoor hij niet onder de 2:10 kon komen. Ondertussen waren we opgeklommen naar een 11de plaats. Het was erg spannend, want een aantal teams lagen erg dicht bij elkaar. The Wildcards speelden hun troef uit door Wim van Essen de race uit te laten rijden, hij had eerder al een 2:03 gereden.
Met nog 12min en 10 seconden te gaan, net op tijd, reed Ronald de pitsstraat uit. Ronald deed wat hij moest doen en maakte op fantastische wijze de 4 uur vol. Hij perste er nog een aantal 2:03’s en zelfs een hoge 2:02 uit! Dat was genoeg om als 11de over de finish te komen. Ondanks de 30 seconden straftijd bleven we de Wildcards voor. Even hadden we de hoop stiekem de top 10 binnen te sluipen, maar aftrek van straftijd en/of ronden bij andere teams veranderde de uitslag niet meer in ons voordeel. Uiteindelijk heeft de 30 seconden ons geen plaatsen gekost.

Ronald

Tot slot

De Endurance is een ervaring om niet meer te vergeten. De sfeer in de pitboxen en de pitsstraat en de sportieve strijd op de baan is met geen pen te beschrijven. De Endurance lijkt het beste in iedereen boven te brengen. De strijd aan kop was tot op het laatste ongekend spannend. Als winnaar werd Racing Team Veghel afgevlagd. Op de voet gevolgd door de Schuimpies en MotorSportLifestyle 1. De Roadrunners finishten op een verdienstelijke 4de plek, met team De Vierde Man op positie 5.

Racing for Brabant is zeer tevreden met de 11de plaats. Wat mij betreft gaan we volgend jaar in dezelfde samenstelling voor een top 10 positie. Als ik mijn PR weet te verbeteren van 2:13.122 naar een tijd onder de 2:10 moet dat zeker mogelijk zijn. Aan onze conditie ligt het ook zeker niet, want niemand had last van de tropische omstandigheden. Petje af daarvoor!
Paul, Ronald en Brian bedankt. Ik heb echt genoten van deze schitterende dag en vond het leuk om samen met jullie te rijden. Ook wil ik Vivian, Stefanie en Marion en de kids bedanken voor hun ondersteuning en voor de gezelligheid.

De volgende race op het programma is in Oschersleben op maandag 24 juli. Oschersleben ligt in het voormalige Oost-Duitsland in de buurt van Magdeburg. Het circuit staat als zeer technisch bekend en is geliefd bij de KNMV-Cup rijders. Ik kan dan ook niet wachten om op daar te gaan rijden.