Joris
Eindelijk was het zover, na een lange winter werd de eerste ZAC race van het seizoen georganiseerd. Om toch een fatsoenlijke nachtrust te hebben ben ik al op dinsdagavond naar Assen vertrokken. Gelukkig was ik net op tijd om nog in te schrijven en zo verzekerd te zijn van een plaatsje in de S1. Maar misschien net zo belangrijk: in plaats van om half 7, hoefde ik pas rond half 9 op het circuit te zijn. Na het inschrijven heb ik de motor en de aanhanger achtergelaten in de paddock en ben naar Veendam gegaan. Daar kon ik bij Kees en Joyce blijven slapen.
Om half 9 was ik op het circuit. Eerst met de motor naar de technische keuring en daarna klaar maken voor de eerste vrije training op het vernieuwde TT circuit.
Vrije training
Om kwart voor 10 moesten we aantreden op een nat en koud Assen. Gelukkig was het opgehouden met regenen, maar de baan was erg nat. In deze vrije training was het zaak om zo snel mogelijk te wennen aan de nieuwe noordlus en aan het rijden op zich. Het was toch alweer bijna 7 maanden geleden dat ik op de racer had gezeten.
In het begin voelde ik me net een blinde met zo’n stok, constant aftasten wat wel en niet kon. Zeker op het nieuwe gedeelte moest ik met de SuperCorsa’s (semi-slicks) op eieren rijden. Op het ‘oude’ deel van het circuit kon ik m’n draai alweer vrij snel vinden, maar het nieuwe gedeelte was niet eenvoudig. De rondetijden begonnen erg voorzichtig met een 2:48. Vervolgens verscheen er achtereenvolgens een 2:47, 2:43, weer een 2:43 en als laatste een 2:42.227 op de klokken. Die laatste was goed voor een derde tijd in de S1 klasse. Gezien de omstandigheden was ik hier zeer tevreden mee.
Kwalificatie
Langzaam begon de baan op te drogen en ontstonden er enkele smalle droge sporen. De rondetijden gingen nu snel naar beneden en in de vijfde ronde reed ik een 2:26.340. Het smalle spoor werd steeds breder. Maar dat de baan nog steeds veradelijk was bleek in het rondje daarna. Bij het uitkomen van het Meeuwenmeer brak het achterwiel uit. De snelheid zal op dat moment rond de 200 kph geweest zijn, ik had de kerbstones nodig om op de baan te blijven. Nadat de hartslag weer een beetje op het normale niveau terug was wilde ik het toch nog een keer proberen. Na nog een klein momentje in Duikersloot heb ik het de rest van de kwalificatie maar rustig aan gedaan. Uiteindelijk bleek die 2:26 de snelste tijd, waardoor ik vanaf de pole position mocht starten!
Race 1
Wachten in de pits
Daar stond ik dan op een opgedroogde baan, helemaal links op de eerste rij met 35 collega’s achter me. Tijdens de proefstart voor de opwarmronde ging het voorwiel veel te hoog de lucht in. Begonnen de zenuwen me parten te spelen? Tijdens de opwarmronde toch maar flink doorgereden op de banden een beetje op temperatuur te krijgen, dat zou geen luxe zijn in de eerste ronde. Zodra iedereen zijn plaats gevonden had op de startgrid, ging de man met de rode vlag weg, gingen de hartslag en het toerental omhoog. Het rode licht ging aan en toen liet ik, met de proefstart in het achterhoofd, met veel te weinig toeren de koppeling opkomen. Na 50 meter waren er zal zeker 8 man voorbij gekomen en ook in de eerste ronde verloor ik nog een paar plaatsjes. In de tweede ronde kwam ik in mijn ritme en ging de rondetijd omlaag naar 2:15.063. Vervolgens ging vanwege een valpartij op de Madijk de Code 60 vlag uit, de code 60 situatie duurde ongeveer drie ronden. Ik reed achteraan in een groepje van 4 personen, toen tussen de Madijk en de Ossenbroeken de groene vlag gezwaaid werd. De mensen voor me zaten duidelijk niet op te letten, want ik kon ze buitenom voorbij. Alleen Jean Claude Luijck had de betere lijn door de Ossenbroeken dus hem moest ik voor laten gaan. en op de Veenslang komt Onno Cram met zijn R1 me weer voorbij. De nieuwe Strubben is een hele krappe, knijpende bocht waardoor je met een lage snelheid de Veenslang op komt. Tegen het geweld van die dikke fietsen is mijn R6 niet opgewassen. Enige voordeel is dat het voorwiel wat gemakkelijker bij de grond te houden is. In de twee resterende rondes maak ik geen plaatsen meer goed. Helaas komt Marc Wingelaar, die van een 32ste plek vertrokken was, me bij het uitkomen van de Ramshoek me nog voorbij. Hem had ik daar niet meer verwacht. Hierdoor finishte ik deze race op een 11de plaats.
Race 2
Na het start-debacle van de eerste race moest het nu beter. Dit keer kwam ik wel goed weg na het doven van het rode licht. Maar in het gedrang in de Haarbocht word ik veel te ver naar buiten gedwongen. Gelukkig kan ik de verloren plaatsen in de eerste ronde weer goed maken. Op de droge baan lukt het steeds beter om de juiste lijnen te vinden. Het gevoel van eind vorig jaar is eigenlijk weer helemaal terug. En dat binnen 100 km!
In de 5de ronde pak ik de totaal verkeerde lijn door de Strubben en word binnendoor ingehaald door Pascal Grashuis, de snelste dame in het veld. Bij het aanremmen voor de Ruskenhoek lukt het om weer naar haar achterwiel te remmen, maar in de sprint naar de Stekkenwal lukt het niet om mijn voorwiel naast dat van haar te prikken. Tot aan de finish gaat het mooi gelijk op, maar ik zie geen mogelijkheid meer om de positie terug te veroveren. De 2de race wordt met een 12de plaats besloten. Helaas is tijdens de race de tijdwaarneming ermee opgehouden, waardoor er vanaf de 3de ronde geen tijden meer geregisteerd zijn. Daarom gaat de 2:12.172 de boeken in als mijn snelste tijd, al ben ik in de laatste ronden ongetwijfeld sneller geweest.
Veel veranderingen
De investeringen en aanpassingen deze winter hebben hun vruchten afgeworpen. De nieuwe race-overall zit fantastisch en belemmert me geen moment in mijn bewegingen. Maar het belangrijkste zijn toch de gewijzigde geometrie, de stuurdemper en de aangepaste vering en demping. Door het verder doorsteken van de vorkpoten en het ophogen van de achterkant stuurt de motor veel sneller in. Ook is de neiging om naar buiten te lopen totaal verdwenen, het is veel gemakkelijker geworden om de gekozen lijn te volgen. Wel is de voorkant wat onrustiger geworden bij uitaccelereren, maar dit wordt voortreffelijk opgevangen door de stuurdemper. De vering en demping is een verhaal apart. De motor voelt vooral bij aanremmen en in de bocht veel rustiger aan. Ook slijt de achterband veel mooier. De achterband die er nog opzat van voor de aanpassingen vertoonde bij aanvang van de dag nog behoorlijke happen. Maar gedurende dag ging die band er alleen maar beter uitzien. Zo goed zelfs dat het niet nodig was om de band voor aanvang van de eerste race te vervangen. Als dit doorzet bespaart me dat enkele bandensets dit jaar. Over het rijden zelf was ik erg tevreden, afgezien van het feit dat ik toch wat agressiever zal moeten rijden om minder plaatsen te verliezen in de race.
Het was weer een mooie racedag, met veel gezelligheid in de paddock. Iedere keer opnieuw leer je weer leuke mensen kennen en zie je weer veel bekenden. Tot slot, het vernieuwde circuit is echt waanzinnig. Het is echt een uitdaging en het zal nog genoeg kilometers vergen om het helemaal onder de knie te krijgen. Assen is nog een stukje mooier geworden!
