Waarom zou je stoppen met iets wat je heel graag doet? Dat is geen gemakkelijke stap. Wat is er zo ontzettend gaaf aan wegrace? Het gevoel om met een motor je grenzen op te zoeken, om zo’n machine je wil op te leggen, om die motor te voelen werken, om hard te accelereren, om mensen uit te remmen, om het voorwiel licht te voelen worden op een heuvel, om posities te verdedigen, je hart af en toe even over voelen slaan, de adrenaline die door je aderen giert. En toch zet ik dat opzij. Waarom?
Ik heb twee belangrijke redenen. Als eerste mis ik het rijden op straat: met de motor naar de TT, weekendjes weg, met de jongens van de motorclub op stap, de gezelligheid. Ik ben namelijk nooit gaan racen om dat ik rijden op straat niet leuk vond of te gevaarlijk vond. De stap om weer op straat te gaan rijden is voor mij dan ook niet zo groot. En met een Aprillia RSV Mille kan ik altijd nog een circuitdagje meepikken.
De belangrijkste reden echter is het mountainbiken. Toen ik begonnen ben met racen, heb ik ook een mountainbike gekocht. Allereerst om m’n conditie op peil te brengen voor het racen, maar ook voor de nodige ontspanning. Het mountainbiken is echter uit de hand gelopen. Gaandeweg werden de tochten steeds langer en steeds uitdagender, met als voorlopig hoogtepunt de deelname aan Duchenne Heroes. Dit heeft mijn gevoel versterkt om nog meer uit het mountainbiken te halen en met ingang van dit jaar mee te doen aan wedstrijden. Daar gaan veel trainingsuren inzitten, maar dat heb ik er graag voor over. Niet alleen de tijd, maar ook de kosten die het met zich meebrengt maakt het onmogelijk om te blijven racen.
Dit jaar rijd ik voornamelijk korte funklasse wedstrijden en eendaagse marathonwedstrijden. Ook een meerdaagse marathon, de Trans Germany, staat op het programma. In 2009 hoop ik te mogen starten in de Absa Cape Epic in Zuid-Afrika.
Ik zal de circuits missen, maar ik ben ervan overtuigd dat ik er veel moois voor terug krijg. Als laatste wil ik iedereen bedanken voor de mooie jaren op het circuit, ik hoop dat ik iedereen die ik heb leren kennen nog regelmatig terugzie.
Joris