6 september 2009 – De laatste marathon RWP Marathoncup werd verreden in Biebertal (Sauerland). Er was een 55 km lange ronde uitgezet op en rond de Dünsberg. Wij, de deelnemers aan de hele marathon, moesten de ronde twee keer afleggen.
Deze keer ben ik samen met Marco van den Helm naar deze marathon gegaan. Vanwege de afstand naar Biebertal, ruim 300 km, zijn we op zaterdagavond al vertrokken. Zo kun je genieten van een goede nachtrust en je kunt de avond van te voren ook je stuurbordje al ophalen. Scheelt weer wat gestress.
We wisten van te voren niet echt wat we moesten verwachten. Het was bekend dat de route 110 km lang is en 2800 hm telt. Daarmee op papier al een stuk zwaarder dan de Zierenberg Marathon. Ook technisch zou de marathon wat uitdagender zijn, er moest oa. een spectaculaire afdaling bedwongen worden.
De eerste kilometers na de start gingen voornamelijk over asfalt en brede paden. Een van de eerste onverharde stukken was een zwaarlopend, modderig stuk singletrack. Het was daar behoorlijk glibberig. Al snel begonnen we aan de lange beklimming van de Dünsberg, via schötterpaden en waldwegen. Tijdens de beklimming kwamen we al langs de voet van de steile afdaling. Daar stonden al veel mensen te wachten op de eerste rijders. Het leek wel of je tegen een muur aan keek, zo steil als het was.
Na nog wat verder klimmen en daar stonden dan de mensen die waarschuwden voor de afdaling der afdalingen. Wat mochten we verwachten? Zand, boomwortels en in paar verraderlijke drops. 80 meter naar beneden met 40% gemiddeld. Ik kwam fietsend maar met knikkende knieën beneden. Dat was toch wel heftig. Beneden wachtte er een applaus voor degenen die op de fiets naar beneden kwamen. De rest van de ronde kenmerkte zich door snelle schötter afdalingen en snelle goedlopende single track afdalingen. Dit was echt Genieten.
Natuurlijk moest er ook nog regelmatig geklommen worden. Ondertussen waren de Camelbak en de bidons leeg, dus moest er bijgevuld worden bij de doorkomst voor de tweede ronde. De iso-sportdrank die verstrekt werd was met koolzuur, dat werkt dus echt niet voor mij.
Ik kon lekker door blijven fietsen en ik kon aan het inhalen van de mensen die iets te hard van start waren gegaan beginnen. Dit keer ging ik wat geruster de steile afdaling in. Echter op het einde was het nog even hachelijk omdat mijn rechter voet uit het pedaal schoot. Nu knikten de knieën weer. Gelukkig toch heelhuids beneden gekomen.
De laatste 20 kilometer moesten weer vanuit de tenen komen. Het was een gevecht tegen mezelf, maar ik wilde nog een goede score behalen voor de RWP cup. Het was nu niet ver meer en met een laatste krachtsinspanning bereikte ik de finish. De tijd van 6:11:58 was goed voor een 42ste plaats en 811 punten voor de RWP marathoncup. Net als in Zierenberg weer boven de 800 punten.
In het algemeen klassement van de RWP marathoncup ben ik dit jaar 79ste geworden met 2353 punten. Enigszins teleurstellend, omdat ik vorig jaar 55ste was met 2356 punten. Een klein verschil in punten, maar een groot verschil op de ranglijst.
Zondag 30 augustus stond de voorlaatste marathon van de RWP cup op het programma. Voor mij werd het de derde uit de reeks. De week ervoor had ik een zware verkoudheid opgelopen, maar gelukkig voelde ik me zaterdag weer een stuk beter. Daarom konden Jorrit, ook lid van MC Oss, en ik op zaterdagmiddag vertrekken voor de 300 km lange rit naar Zierenberg. Zierenberg ligt net voorbij het Sauerland, vlakbij Kassel.
We waren op tijd voor de inschrijving op zaterdagavond en konden de stuurbordjes alvast in ontvangst nemen. Op het gezellige dorpsplein was de plaatselijke KVO pasta aan het maken, die hebben we ons natuurlijk goed laten smaken. Bij de plaatselijke sportvereniging hebben we onze tentjes opgezet. Om 10.00 uur ging bij mij het licht uit.
Zondagochtend stonden we om 8.30 uur klaar in het startvak. De zon deed nog niet erg zijn best en het was dan ook behoorlijk fris. Het was in ieder geval droog en ook de rest van de dag beloofde het droog te blijven. In het vak was het weer even bijkletsen met wat bekenden. Om 9.00 uur werden we weggeschoten voor de marathon over 106 km. Door de kleine opzet, 200 deelnemers op de lange afstand, was het niet dringen na de start. Na een paar redelijk vlakke kilometers begonnen we aan de 6 kilometer lange startklim. Hier werd het veld al flink uit elkaar getrokken. De verkoudheid had me geen goed gedaan. Zodra de hartslag in de buurt van het omslagpunt kwam, kwam ik lucht tekort. Dat zou de hele marathon zo blijven. In de eerste 10 kilometer heb ik zelfs een paar keer aan stoppen gedacht.
Na de startklim kon ik wat herstellen en kwam ik in een ritme. Ondanks dat het geen technisch of moeilijk parcours was, was het redelijk zwaar. Na de eerste ronde hadden we er al 1200 hm opzitten en hadden we regelmatig het kleine verzet moeten gebruiken om boven te komen. De route kenmerkte zich door goed lopende klimmen en een paar leuke singletrack afdalingen. Ook waren er voldoende slingerende shotterpaden, daar kon het tempo echt omhoog. In de eerste ronde ben ik bij de bevoorradingen doorgefietst. Bij de doorkomst in Zierenberg even snel de bidons bijgevuld en weer door voor de 2de en laatste ronde. Na een kilometer of 5 kwam Jorrit me voorbij. Ik ben aangepikt en probeerde zijn tempo te volgen. Dit was goed voor het tempo, zo fietste ik wat harder dan comfortabel was. Het was op papier dan een gemakkelijke marathon, maar wat deed die ronde zeer. Vooral de bovenbenen deden pijn. Ik moest vol aan de bak om in de buurt van Jorrit te blijven. Ook Marco van den Helm kwam me nog voorbij en sloot aan bij Jorrit. Toen zij stopten op de 2de bevoorrading, kon ik dichterbij komen. Ik vond de aansluiting weer bij Jorrit en kon Marco achter me laten.
We begonnen in een stevig tempo aan de laatste 13 km. Op de laatste klim kon ik het tempo opvoeren. Jorrit piepte en kraakte en moest me laten gaan. Marco had de aansluiting weer gevonden en samen gingen we ervandoor. Ik moest op het tandvlees om bij hem te blijven. Marco sloeg een gat van 20 seconden en het lukte niet meer om dat dicht te rijden. In de laatste klimmetje vlak voor de finish moest ik nog even vol aan om Weit Heuker voor te blijven, dat lukt met 1 seconde voorsprong. Na de finish moest ik echt even op adem komen, door een vervelende hoest was ik de eerste 5 minuten niet uit m’n woorden.
Marco is als 73ste gefinished in 5u 15min 56sec, ik kwam als 74ste over de finish in 5u 16min 13sec (20,1 kph gemiddeld). Jorrit verloor in de laatste kilometers nog ruim 2 minuten en finishte als 76ste. Mij leverde dit 808 punten op voor de RWP marathoncup. Volgende week hopelijk weer een evenaring van dit resultaat, zodat ik nog een paar plaatsen kan stijgen in het klassement. Dan staat de Dünsberg Marathon op het programma.
Ik hoop dan ook dat de marathon volgend jaar weer op de kalender van de RWP cup staat. De organisatie was enthousiast en de marathon was lekker kleinschalig, dat is ook wel eens prettig na de massamarathons in de Ardennen.
Het seizoen loopt op zijn einde. Door de lange voorbereiding voor de Cape Epic was de motivatie in de zomermaanden tot het 0-punt gedaald. Op de laatste dag van de vakantie heb ik een mooie tocht in Zuid-Frankrijk gereden en de zin om te mountainbiken was er weer. Terug in Nederland heb ik de training weer opgepakt om voor te bereiden op de laatste marathons dit seizoen.
Voor de komende maanden staan de volgende marathons nog op het programma:
De strandmarathon is helemaal nieuw voor mij: 135 km langs de vloedlijn knallen. Ik ben benieuwd hoe ik het er vanaf ga brengen.
Zaterdagochtend vroeg, 25 april 2009, zat ik in de auto richting het Sauerland voor de SKS BikeMarathon. Met de start in Sundern en de finish in Hagen. Een goede voorbereiding schoot er helaas bij in, door een te drukke agenda in de dagen ervoor.
Desondanks stond ik rond 10.15u vol goede moed vooraan in het vierde startvak. Voelde me goed hersteld van de Cape Epic en niets leek een goede uitslag in de weg te staan. Ik had er zin en had besloten dat het vandaag alles of niets zou worden. Ik was in vorm en ook het parcours ligt me wel. In het startvak kwam ik Mariëlle weer tegen, zij deed samen met haar teamgenote mee. Was weer een hele tijd geleden!
Na het startschot gingen de eerste 8 km licht bergop. Ver naar achter gestart en daarom flink aan de bak om wat verder voor in het veld te komen. M’n hartslag knalde omhoog en kwam het eerste uur nauwelijks meer onder het omslagpunt. Het ging in ieder geval hard. Tijdens de eerste (van de twee ronden) bleef het goed gaan. Na ongeveer een uur het gas een klein beetje teruggenomen, want de wedstrijd was nog lang. De droge paden nodigden namelijk erg uit tot jezelf opblazen.
Na ongeveer 25 km kreeg ik Bennie Welte in het vizier. Hij was vrij ver vooraan gestart en had er zichtbaar zin in. Ik reed langzaam naar hem toe, maar hij ging te hard om er voorbij te rijden. We zijn de rest van de eerste ronde samen op gereden. De klimmen leken een stuk minder steil dan vorig jaar en het ging erg lekker. De klim na de skipiste vlogen we omhoog.
In de laatste 15 km van de eerste ronde kwamen de deelnemers aan de 30 km funmarathon op het parcours. Dat leverde soms hachelijke situaties op. Zeker in de wat moeilijkere afdalingen waren de snelheidsverschillen erg groot. Gelukkig kwamen we er allemaal zonder kleerscheuren af.
Ook de laatste steile asfaltklim in Hagen ging heerlijk. Eten ging goed, kreeg voldoende vocht binnen en conditioneel zat ik er nog lang niet doorheen. Na de doorkomst was het wel even slikken toen 5 van de 8 jongens van het groepje waar we in zaten linksaf gingen voor de finish van de 55 km halve marathon en wij rechtsaf moesten voor nog eens 48 km. Het gemiddelde loog er met bijna 21 kph niet om. Op dat moment lag ik nog bij de beste 100 van de hele marathon.
In de pittige wortelklim aan het begin van de eerste ronde begon de kramp zich steeds meer te manifesteren. Toch iets te enthousiast geweest? Brak de slechte voorbereiding me op? Op dat moment had ik Bennie al moeten laten gaan. De rest van de tweede ronde was doorbijten. Op de vlakke stukken en op het vals plat kon ik nog flink tempo rijden. Maar zodra ik ook maar een beetje aanzette op de steilere klimmen dreigde de kramp in m’n benen te schieten. Eerst alleen in het rechter been, daarna kwam links daar nog bij. En het ging net zo lekker. Erg frusterend als je dan door de ene na de andere voorbij gereden wordt. De laatste 10 kilometer had ik er weinig zin meer in. De laatste klim moest lopend en de laatste lus rondom Hagen hoefde niet zo meer. Maar ik hoefde niemand meer voorbij te laten.
Na 5 uur en 13 minuten kwam ik als 132ste over de streep. Bennie was toen al 8 minuten binnen, hij was 112de geworden. Ver achter Ramses Bekkenk, die de wedstrijd in 3 uur en 49 minuten op zijn naam schreef. Voelde me een behoorlijk zuur, zonder de kramp was ik zeker binnen de 5 uur gefinished. Daarmee was ik 40 plekken verder naar voren gefnished, want de onderlinge verschillen zijn niet groot. Zelfs na 103 kilometer en ruim 2400 hoogtemeters.
De teleurstelling maakte al snel plaats voor voldoening. Het was de hele dag lekker weer geweest en onderweg tussen het afzien een beetje van de mooie omgeving kunnen genieten. Ook begin ik steeds meer zin te krijgen in de wat moeilijker afdalingen!
Op naar de volgende wedstrijd: ik kijk al uit naar Les Cimes de Waimes op Hemelvaartsdag in de Belgische Ardennen.
