De laatste etappe ging van Oberwiesenthal naar Seiffen. Welgeteld 79 km en iets meer dan 1500 hoogtemeters. Vanochtend stonden we 45ste in het algemeen klassement en het zou moeilijk worden om die plek vast te houden. Team Vogtland had er ook zin in en de kans was groot dat zij de 3 minuten achterstand goed zouden maken. Ons doel vanochtend was dan ook om de overige teams achter ons te houden.

De start was meteen al pittig met een stijle klim van een paar honderd meter. We wisten al dat hij stijl was, want we hadden hem gisterenavond zowel fietsend als lopend gedaan om van de finish en pasta party bij de camper te komen. Ronald had zich alvast wat opgewarmd, om gemakkelijker op gang te kunnen komen. We kregen meteen aansluiting bij wat snellere teams en we konden goed bijhouden. Ronald voelde zich goed, Joris voelde zich goed, dus dat zag er prima uit. Helaas had Ronald al vrij snel met een langzaam leeglopende achterband te kampen. Het busje met schuim bracht uitkomst en we verloren hooguit 1 minuut. Geen man overboord dus.

Na ongeveer 20 km ging het echt fout en was de ketting van Ronald niet tegen het geweld bestand. Helaas had Joris dit pas na een minuutje in de afdaling in de gaten. Nadat Joris en de kettingpons bij Ronald waren, was de ketting binnen 5 minuten weer gemaakt. Al met al verloren we toch ruim 10 minuten en moesten we ver achteraan het veld aansluiten. De inhaalrace kon beginnen!

Ronald maakte zich nog goed kwaad en had echt een superdag. In de eerste lange klim van de dag hadden we Mariëlle en Gerrien weer bijgehaald. Nog snel succes wensen en weer door. In het stuk asfalt wat volgde ging het gas er goed op. Joris had moeite van Ronald over te nemen. Wel haalden we het ene na het andere team in. Niemand kon bijhouden … of ze dachten: “laat die gekken maar gaan.” Daarna volgde een heel mooi stuk singletrack. Ronald was helemaal los en Joris kon nog maar net bijhouden. Dit moest niet heel veel harder gaan. Voor we het wisten kwamen we bij de laatste beklimmingen van deze Trans Germany aan. Het laatste stuk van de route ging over de route van de mountainbike marathon van Seiffen. Mooie stukken singletrack, stijle afdalingen, goed lopende klimmen. Weer haalden we verschillende teams in. Daarna volgde wel een paar hele stijle afdalingen, volgens het routeboek waren ze wel 40%. Bij de laatste afdaling ging het bijna fout voor Joris, maar gelukkig wist hij zich nog net op te vangen. Onderaan werden we verwelkomd met cola en champagne. Ronald dacht dat hij er al was, maar dat was even een tegenvaller. We moesten nog zeker 5 km. Waaronder nog een paar flinke klimmen. Het stuk wat volgde was wel nog zeer de moeite waard. Waaronder nog een rondje over de hoogste top van Seiffen. Tijdens dat rondje konden we zien dat we slechts 6 minuten achter de nummer 47 in het klassement reden. Het zag er dus naar uit dat we 46ste gingen worden in het eindklassement bij de heren.

Na de laatste afdalingen volgde de finish in Seiffen. Gezien de pech was 3u38min een prima eindtijd. Wat een ontlading. 660 km mountainbiken, met een gemiddelde snelheid van 20 kph is toch best vermoeiend. De halve liter bier was, al zeggen we het zelf, zeer verdiend. Tijdens het wachten op de dames hebben we met de teams gesproken waar we regelmatig bij in de buurt hebben gereden. Het Team Vogtland bleek een half uur sneller te zijn, als wij geen pech hadden gehad waren we waarschijnlijk nog altijd 10 minuten achter ze gefinished. Een kwartier nadat we binnen waren, barstte er een hevig noodweer. We hadden echt te doen met degenen die nog binnen moesten komen.

We hebben deze etappe op een 54ste plaats afgesloten. Daarmee zijn we als 47ste geëindigd in het herenklassement, want het Hongaarse Merida Team bleek ons nog met 1 minuut verschil verslagen te hebben. In het algemeen klassement zijn we 78ste geworden. Daarmee zijn we heel tevreden.

De voorlaatste etappe ging van Schöneck naar Oberwiesenthal. De ochtend begon voor een aantal mensen niet goed. ‘s Nachts bleken er vanuit de stalling van een pension een stuk of 14 fietsen gestolen te zijn. Sommigen konden nog snel een andere fiets regelen, voor anderen zat er niets anders op dan inpakken en naar huis gaan. Vreselijk balen.

Vandaag hoefden we maar 82 km te fietsen. Ronald was goed hersteld van gisteren en we hadden er vanaf het begin een lekker tempo in zitten. Eerst volgde een rondje door de omgeving van Schöneck. Daarna kregen we mooie klimmen, snelle afdalingen en afdalingen met stenen. Ook moesten we een wortelpad over een dijkje volgen. Sommigen stukken hebben we maar gelopen, omdat lopen net zo snel ging als fietsen.

Het eerste deel van de etappe ging erg snel. Nadat we een groepje kwijt hadden gereden, gingen we achter een mixed team aan. Hoe hard we ook trapten, we kwamen geen meter dichterbij. Na een heel stuk asfalt langs de Tjechische grens, konden we ze eindelijk bijhalen. Alleen niet op de manier waarop we gewild hadden: we moesten wachten voor de trein. En er passeren er maar twee per dag! Ook de groep die we voorbij waren gegaan, kwam weer bij ons. Toen maar meteen een plaspauze ingelast. In de klimmen daarna hebben we ze wel weer allemaal achter ons gelaten.

Na 3 uur hadden we er al 65 km en 3 klimmen opzitten. We begonnen aan de beklimming van de Fichtelberg. Deze begon onder in het dal en we volgden een paar kilometer een beekje. Het eerste stuk konden we nog flink tempo maken en tikten we nog af en toe de 20 kph aan. De laatste 6 km van de klim waren slopend. In de laatste 3 km volgenden we nog een stuk van de langlauf-loipes en daarna volgde een zeer stijle beklimming naar de top op 1215 meter. Ronald had er duidelijk geen zin meer in en liet dat duidelijk blijken. Door het gevloek ging hij wel harder omhoog. Het bereiken van de top voelde als een kleine overwinning. De 3 km lange afdaling daarna was erg leuk en behoorlijk technisch. Stenen, singletrack, gras, vanalles. De laatste 1000 meter reden we samen met een ander team. Joris voorop, Ronald reed als derde. Omdat Joris nog een beetje snelheid maakte en de eerste van dat andere team hem volgde, kwam er voor Ronald wat ruimte om de tweede man van het andere team los te rijden. Na 4u07min kwamen we als 49ste over de streep bij de heren, 83ste algemeen. Aangezien het zo lekker ging onderweg, hadden we wel op een 10 plaatsen hoger gehoopt. We staan nu 45ste in het herenklassement en 74ste algemeen.

Morgen de laatste etappe naar Seiffen. De etappe gaat over 78 km, dus we verwachten binnen 4 uur terug te zijn. Er zitten nog een paar klimmetjes in, maar met in totaal 1590 Hm valt het erg mee. De nummer 44 in het klassement staat behoorlijk ver voor ons, dus het wordt bijna onmogelijk om die achterstand nog in te lopen. Het team op de 46ste plek, met 3 minuten achterstand, is vandaag ruim 17 minuten voor ons gefinished. Het zal dus nog niet meevallen om de 45ste plek vast te houden.

Het zit er bijna op!

De etappe van Bad Steben naar Schöneck begon meteen al goed. Niet dus, Ronald merkte vlak voor de start dat zijn crank behoorlijk zwaar draaide. Helaas ook geen tijd meer om de boel te repareren. De eerste 4 km van de etappe was geneutraliseerd, ook maar goed ook want die gingen bergaf over het asfalt. Daarna volgde een mooie klim over een schötterpad. Voordat we de zwaarste klim van de dag in gingen, moesten we eerst naar beneden een dal in. Die afdaling was erg technisch, diverse mensen stapten dan ook af. Maar wij gingen gewoon rijdend naar beneden. Joris begint steeds meer vertrouwen in technische afdalingen te krijgen!

Ook kregen we weer diverse wortelpaden voor onze kiezen. Opnieuw hadden we pech en na ongeveer 20 km reed Ronald zijn achterband lek, daarmee verloren we 10 minuten. Tel daar de zwaar draaiende crank bij op en de kans op een goede klassering leek wel verkeken. Ronald leek nog wel in een goed ritme te komen, dus vandaag zouden we proberen de schade te beperken. Vandaag hadden we veel asfalt, mooie uitzichten, maar vooral veel wind, heel veel wind. In sommige dorpen waren veel mensen op de been. In een zware asfaltklim werden we van alle kanten aangemoedigd. Complete schoolklassen hadden een paar uurtjes vrij gekregen om de deelnemers te zien passeren. Een mooi initiatief. Erg leuk voor de kinderen, maar ook voor ons.

Op ongeveer 20 km van de finish volgde een veradelijke afdaling met hoog gras en diepe geulen. Joris werd al een keer goed gewaarschuwd toen zijn achterwiel wegsprong. Met alle geluk van de wereld bleef hij overeind. 500 meter ging het wel verkeerd. Precies op de plek waar een verpleger een jongen voor een sleutelbeenbreuk aan het behandelen was, schoot het voorwiel in een geul en Joris werd over zijn stuur gelanceerd. Gelukkig was de landing nog redelijk zacht in een korenveld. Helaas geen stoere schaafwonden of hechtigingen dus jullie zullen Joris op zijn woord moeten geloven. 100 meter verderop was het de beurt aan Ronald om plat te gaan. Bij hem was de meeste snelheid er wel al uit, toen hij in gras ging liggen. Uiteindelijk heeft Joris er alleen een pijnlijke kuit aan overgehouden, naar verwachting zal hij hier morgen tijdens het fietsen geen last van hebben.

De laatste 20 km waren teveel van het goede voor Ronald. De zwaar lopende crank eiste zijn tol en de laatste 8 km bergop moesten op het tandvlees. Na 5u07min kwam aan de martelgang een einde en gingen we onder de finishboog door. Daar werden we belaagd door hordes schoolkinderen die allemaal een handtekening wilden, je zou je bijna prof gaan voelen. Erg bijzonder!

Daarna heeft Joris zijn fiets bij de Scott service afgegeven en Ronald zijn fiets naar Shimano gebracht. De service hier is wel uitstekend geregeld. Omdat ook het trapaslager van de fiets van Joris iets ruw begon te lopen, hebben we die ook maar meteen laten vervangen. Daarbij kwamen we er ook achter dat de voorderailleur niet meer helemaal fris is en dat er een bus voor de bevestiging daarvan opnieuw in het frame gelijmd moet worden. Dat doen we na Trans Germany wel.

Al met al hebben we de schade redelijk weten te beperken. We zijn vandaag 55ste geworden bij de heren en in het herenklassement hebben we 1 plaats verloren aan Team Seiffen. Zijn hadden vandaag echt een superdag. Team Seiffen was het team dat we gisteren in de finale voor moesten laten gaan. Hopelijk hebben wij morgen die superdag. Dan gaat de etappe over 80 km naar Oberwiesental. Onderweg moeten we nog de Fichtelberg overwinnen. Met ruim 1200 meter het hoogste punt tijdens Trans Germany.

Na de slechte dag van gisteren, hadden we vandaag een geweldige dag. Ronald was goed hersteld van de inspanning van gisteren en ook Joris is nog steeds zeer fit. Vandaag ging de etappe van Oberhof naar Bad Steven, volgens de organisatie de koninginne-etappe. Vanochtend bij de start stond het nog te regenen. Ook de mist rondom Oberhof voorspelde niet veel goeds. De eerste 80 km van de route ging over de Rennsteig. Dit is een eeuwenoude handelsroute, die zo aangelegd is dat er zin min mogelijk hoogteverschillen in zitten. Grote delen van de Rennsteig bestaat uit schötter, afgewisseld door wortelpaden en gewone paden. Door de relatief kleine hoogteverschillen lag het tempo hoog, na 65 km lag het gemiddelde nog op 23 kph. Toch deden ze het nog rustig aan, want in de tweede helft van de route zouden nog een paar dalen overgestoken moeten worden. Na 80 km kwam de Rennsteig ten einde, maar toen begon de etappe pas echt.

Langzaam liepen we in op de groepjes voor ons. Jongens waar we afgelopen dagen mee gereden hadden, konden we nu achter ons laten. Na de zoveelste klim, begonnen we aan de laatste 20 km. Er werd een tandje bijgeschakeld en het ene na het andere team lieten we achter ons. De laatste 15 km hebben we met 3 andere teams gereden. Twee teams reden we uit het wiel, waarna we met twee teams over waren voor de finale. Op een laatste klim 4 km voor de finish reden we de andere twee teams definitief op afstand. Helaas moesten we het in de finale afleggen, maar de strijd was wel erg gaaf. Helemaal naar de kloten, want 120 km in 5u39min is niet misselijk, zeker de laatste 20 km hakten erin. Zij waren 41ste, wij werden op ongeveer 5 seconden 42ste. Superstrijd tot het einde en daarna je tegenstander welgemeend feliciteren. Begeleiders van die Duitsers hadden twee glazen(alcoholvrij) witbier klaar voor hun team. Ze stonden erop dat we er ook een paar slokken van namen! Welverdiend al zeggen we het zelf.

Vandaag helaas weer weinig oog voor de omgeving gehad, mede door de mist. Gelukkig hebben we wel de etappe droog kunnen rijden. Je bent zo ingespannen bezig dat je ‘s avonds eigenlijk niet meer weet wat je overdag allemaal gezien hebt. Zo vreemd.

De etappe van morgen gaat van Bad Steben naar Schöneck. De lengte is bijna 100 km, maar we krijgen maar 2100 hoogtemeters voor de kiezen. Ook geen uitzonderlijk lange of stijle klimmen. Hopelijk hebben we morgen weer zo’n superdag, zijn we binnen 5 uur terug en kunnen we weer een stukje in het klassement klimmen.

De etappe van Bischofsheim naar Oberhof is er één om snel te vergeten. Gelukkig was Joris goed herstelt van zijn dip gisteren, maar Ronald had een slechte dag. Wel stonden we dit keer op tijd in startvak B en stonden daardoor vrij ver vooraan. Tijdens het wachten werd er speciaal voor een paar Denen "Run to the hils" van Iron Maiden gedraaid. Zij zouden eigenlijk aan de Trans Alp meedoen, maar omdat Iron Maiden voor een concert naar Denemarken kwam hebben ze aan de organisatie gevraagd of ze aan de Trans Germany mee mochten doen. Je bent fan of je bent het niet! Natuurlijk werd er wel weer gestart bij "Highway to hell" van AC/DC.

We gingen lekker van start, maar als snel merkten we dat Ronald niet zo’n goede klimbenen had. Wel relatief natuurlijk, want we reden nog steeds een lekker tempo omhoog. Waardoor we toch nog verder naar voren kwamen. De eerste klim was 12 km lang, daarna volgde een lang stuk vals plat over het asfalt. We kwamen in een groepje van 6 man en gingen kop over kop rijden. Daarbij liep de snelheid op tot tegen de 40 kph. In de afdaling naar de eerste verzorgingspost merkte Ronald dat zijn achterband langzaam leegliep. Met het wisselen verloren we ruim 10 minuten en dan is het best wel frustrerend om al die teams voorbij te zien komen. Het had sneller gekund, maar het kan geen kwaad om de buitenband goed te controleren.

Na CP1 begonnen we aan onze inhaalrace. Langzaam liepen we in op de teams voor ons. Omdat Ronald een mindere dag had, hebben we ons tempo wel enigszins aangepast. Eigenlijk ging het nog best goed. In afdalingen waren we voor de afwisselingen sneller dan veel Duitsers. We beginnen het te leren! Na een lange klim over vervelende betonplaten hadden we de meesten wel weer bijgehaald. Het laatste stuk heeft Ronald wel op zijn tandvlees gereden. Er leek geen einde te komen aan de slotklim. Af en toe word je wel een beetje simpel in een klim van ruim 20 km. Op stukken vals plat zetten we nog flink aan en kregen een paar Belgen in het zicht. Waarvan er ééntje ook niet meer zo heel fris leek. Toen we ze voorbij waren volgde een heftige afdaling met veel rotsen. Daar sloeg het noodlot opnieuw toe en reed Ronald weer lek. Snel een nieuwe binnenband erin, maar het leed was al geleden en werden we weer door vele teams ingehaald. Zonde van alle inspanning! De laatste lekke band kostte ons nog minstens 8 posities en 7 minuten. Uiteindelijk zijn we op een 59ste plek bij de heren binnengekomen. Een top 40 klassering had erin gezeten zonder die lekke banden!

Vandaag reden we door een schitterende omgeving. Regelmatig konden we genieten, Ronald wat minder dan Joris, van mooie panorama’s. Vanaf 800 tot 900 meter kon je uitkijken over grote delen van het Thüringer Wald. Vandaag reden we veel minder in de bossen en dan zie je toch meer.

Morgen volgt de etappe naar Bad Steben. Wel weer 2400 Hm, maar gelukkig worden die uitgesmeerd over 120 km. Maar dat maakt het wel de langste etappe van deze Trans Germany. We komen ook weinig lange klimmen tegen. Los van de afstand wordt het wel een redelijk gemakkelijke etappe. Ronald gaat vanavond lekker vroeg naar bed. Vol vertrouwen kijken we uit naar de etappe naar Bad Steben.