Hallootjes!!

Vanmorgen was het dan zover, de laatste etappe van de Craft Bike Transgermany. We hadden allemaal goed geslapen ondanks dat er in de tennishal naast de campingplaats een een of ander rockconcert was. Die oordopjes zijn top! Voor de laatste maal een zootje muesli bij het ontbijt, voor de laatste keer de vaselinepot mee naar het toilet.

De start beloofde wel wat pittig te worden, want we moesten gelijk een klim omhoog. De rest van de dag zouden we meer dalen dan stijgen. We wilden graag toch een dagje knallen. Maar waren het er allebei ook over eens dat we wel alles heel moeten houden, en dat het vooral belangrijk was heelhuids de finish te halen. Maar eenmaal gestart, had ik gewoon de kriebels, de benen voelde gewoon super. Vast een stoot adrenaline ofzo. Gerrien komt meestal later pas lekker in het ritme, zo ook vanmorgen en het duurde ook lang voordat het peleton een beetje verspreid was. Dus ik een beetje crossen, ik zag steeds in de verte Gerrien nog gaan dus ik denk dat komt wel goed. Maar inneens zag ik haar niet meer. Dus ik stopte, hoor ik van die Duitsers dat ze is gevallen shit! En precies op het grindpad natuurlijk! Maar na een minuut of 6 kwam ze weer vrolijk aanfietsen en konden we weer verder knallen! Schade viel mee dus. Onderweg de Leader-dames gepasseerd, die hadden pech met de fiets, ja dat overkomt zelfs de beste! Al snel haalde ze ons in en hebben we nog even getracht om in hun wiel te blijven maar dat ging toch iets te hard. Ja, zijn zijn ook niet voor niets gekwalificeerd voor de Olympische Spelen. Even later moesten we toch steeds een beetje bergop en de benen voelden bij mij nog steeds goed. Gerrien zat ietjes achter mij en ja hoor, inneens weer uit het zicht! Dus ik boven wachten. Kwamen weer die mannen voorbij en nu vertelde ze: “Your friend has problems with her shifters!” Geen idee wat dat zou zijn, maar zou wel iets met schakelen te maken hebben.

En ja want door de valpartij was er iets met de derrailleur niet goed, maar dat eenmaal gegfixt konden we even later echt nog gaan knallen! En we gingen als een trein! Onderweg lekker doorgestampt. Vooral Gerrien, die kuiten..ha super! Wij reden kop over kop en een hele sliert Duitsers reed weer achter ons, maar ze zullen niet even overnemen hoor. Die zullen wel denken, die wind, dat zijn die Nederlanders wel gewend! Op nog 5km afstand van het einde begon het te regenen, harder en harder, tot het wit zag van het water! Lekker he, ben je er bijna. Moesten ook nog een klim door het gras. Dus dat was lekker blubberig. Vervolgens begon het keihard te onweren. Da’s niet fijn! Onweer, vervolgens hagel en je bent er nog niet!! Maar dan toch die finish in beeld, helemaal doorweekt kwamen we na 4 uur fietsen over de finish! Beetje raar einde van de tocht, zo doorweekt. Gelijk doorgefietst naar de camping. Da’s ook leuk, ben je klaar, krijg je nog een klim van 3 kilometer met stukken van 13%. Maar goed, gedoucht en wel, gingen we met z’n drieen, Ronald, Gerrien en ik even wandelen naar Tjechie. Het zou namelijk maar 500 meter zijn. Nou, dat was dus wel iets verder en we moesten ook nog naar de pastaparty! Toen maar even een of ander toeristisch langlaufpad genomen en daar denk een kilometertje of 6 gewandelt. Is best lekker en goed voor de benen even een andere beweging.

Rond een uur of 7 aangekomen bij (gelukkig) de laatste pastaparty! Het komt mij in ieder geval nu echt de neus uit. Het zou tevens een soort afscheidsfeest worden. Toen alle huldigingen gedaan waren, kreeg iedereen die de tocht had uitgereden een heel gaaf fietsshirt van de Trans Germany. Per team moest je het podium opkomen, kon je gelijk nog even op de foto. Daarna werd nog een kort filmpje van de hele week getoont en foto’s van de laatste etappe. Allemaal erg leuk. Wij zijn op de 7de plaats geeindigd bij de dames van de 10 teams. Niet slecht als je bedenkt dat het vorige week nog maar de vraag was of ik uberhaupt zou kunnen fietsen en Gerrien ook rustig aan moest doen ivm haar rug. Alleen de laatste dag redelijk door kunnen rijden.

Om 23.00uur zouden wij opgehaald worden door een pendelbusje om weer terug te gaan naar de camping. Gerrien en Ronald hadden echter nog lang geen zin om terug te gaan naar de camping en die besloten om te blijven. Die hebben de rest van de avond nog flink de beest uitgehangen daarzo. Lekker aan de Duitse biertjes en schnaps! Dat was vanmorgen ook wel te zien aan de oogjes. Wij waren aardig fris vanmorgen, maar de oogjes van Gerrien en Ronald waren ernstig klein dat hakt er ook wel in natuurlijk! Een weekje fietsen,weinig slapen, vele biertjes en vervolgens maar 2 uurtjes slaap. Ze liggen nu ook achterin de camper te slapen als roosjes.

Al met al een supergave week, lachen,afzien, pijntjes, zware benen,veel gezelligheid, kortom een week die ik niet had willen missen, wij allemaal niet. Dus als het aan ons ligt volgend jaar weer! Misschien kunnen we dan iets langer in het wiel blijven van de Deense dames!

Auf Wiederschnitzel!

Hoi hoi!!

Ons op een na laatste verslagje! Vannacht had Mariëlle bar weinig geslapen, zeg maar bijna helemaal niet. Gerrien ook niet al te veel, maar optimist als ze is had ze er weer zin in vandaag! Gisteravond stonden we met de camper bovenaan een skipiste en de pastaparty was beneden. Dus gingen alle bikers met de skilift naar beneden, heel gaaf maar best wel eng. Althans dat vond ik, want zoiets heb je niet zelf in de hand he. Maar ja fietsen op die piste na zo’n pastaparty was ook niet echt een optie. Wel lachen weer natuurlijk daarzo, stond een Jeep in die tent en er was een of andere foute Duitse zanger op aan het zingen. Even later komt er inneens een soort stripper. Nou ja, ze ging niet strippen, maar wel beetje debiel dansen in zo’n strak pakkie. Al die mannen natuurlijk foto’s maken van deze Duitse heks. Nou, wij kunnen niet voor een man denken misschien, maar dit zag er echt niet uit. Anyway later dus weer met liftje terug omhoog en rond elven gingen we op tuk. Althans iedereen behalve ik dus. Om 6uur viel ik bijna in slaap, maar om kwart over 6 ging Gerrien haar telefoon ook al, dus toen was het over. Wel onwijs vervelend bericht, want er belde een vriend die ook meedoet en die sliep in een hotel met 15 andere bikers en al hun fietsen waren gejat! De hufters! Echt erg toch? Moet er niet aan denken. Ze stonden in een gesloten container en op een of andere manier zijn die dus weggenomen. We zaten vlakbij de Tjechische grens dus waarschijnlijk zijn daar al wat mensen een rondje aan het rijden op een of andere carbon bike.

Maar goed, vandaag iets van 2100 hoogtemeters over 82 kilometer. Lekker makkelijk zou je zeggen, maar nee dus. Ik had ten eerste geen zin, voor het eerst en de benen waren bijna de hele weg leeg. Dat werd tanden bijten dus. Af en toe ging ik best nog wel hard, het eerste gedeelte hadden we een gemiddelde van 20 km/u dus dat is redelijk. We kwamen vandaag ook weer over een wortelpad, maar deze was erg lastig! Iedereen ging lopen en ik had vandaag ook niet eens de moeite genomen om het te proberen. Na 6 dagen heb ik ook een haat-liefde verhouding met mijn zadel, dus dat gehobbel is verre van prettig!! Ik ging daar dus net als alle anderen maar even lopen. Gerrien ging het nog dapper proberen, maar ging later wel onderuit. Schade bleef gelukkig beperkt tot een wondje op de knie. Past weer mooi bij die andere knie! Die was namelijk al een beetje blauw.

Verder onderweg niet echt superveel meegemaakt, wel hele mooie kodakmomentjes gehad onderweg. Oke, je moet er wel wat voor doen, maar als je dan bovenaan zo’n berg bent, is het wel supergaaf hoor! Ook onderweg wel weer veel gelachen, natuurlijk, anders zouden we onszelf niet zijn. Ik ben vandaag wel iets rustiger naar beneden gereden in de afdalingen. Gisteren zijn er erg veel gevallen, en hebben er 4 hun sleutelbeen gebroken. En aangezien ik vandaag ook zeer vermoeid was, was ik ook niet echt geconcentreerd. Toch wel weer een keer de 70 km/u gehaald hoor! Hihi

Nu staan we in Oberwiesenthal met de camper, erg gaaf hier. Zeer mooi uitzicht weer in een soort skigebied, hoewel het officieel een langlauf en skischansgebied is geloof ik. Anyway wel mooi dus!! We gaan nu voor de zoveelste keer een zootje pasta naar binnen werken, gaat na een week wel een beetje tegenstaan. Maar we krijgen het er nog wel in hoor, gewoon een beetje proppen! Morgen nog een dagje knallen en dan zit het erop!!!!

Bis morgen!

Gutentag!

Vandaag alweer de 5de dag. En echt waar dat kuuroord van gister heeft ons erg goed gedaan! Dat was zo mooi! Alle bikers mochten daar gratis naar binnen. Geen enkele biker te bekennen trouwens. Maar wij hebben het er even van genomen. Ze hadden allemaal van die thermaal baden, met zout water, gewoon water, vele bubbelbaden, een bad met muziek onder water en een film op de wand van de zee, en allemaal bergen. Een stoomkabine, nou ja, kabine, het was een soort zaaltje. Teveel om op te noemen eigenlijk, zoiets moet je gewoon gezien hebben. Uberrelaxed kwamen Ronald ik en Gerrien weer bij de camper aan, Joris heeft wat gemist!  We hebben allemaal dit keer redelijk goed geslapen. Misschien wel niet lang genoeg, maar in ieder geval heerlijk!!

Dus vanmorgen vol goede moed op naar de start in Bad Steben. We hadden er zin in. Gerrien vloog erover van het begin tot het einde, die had vandaag vele triomfmomentjes! Mijn hoofd was heel ambitieus vandaag, maar de benen hadden er wat meer moeite mee. Kon evengoed wel doorrijden, maar moest wel ff op de tanden bijten vandaag. Het bleef lang druk met andere deelnemende bikers en daar word ik meestal een beetje door opgefokt.. slechte eigenschap. I know, maar ja wat doe je eraan? In ieder geval kwam er een technische afdaling langs een afgrond zeg maar, met veel stronken etcetera. Die Duitsers gaan al niet zo hard naar beneden, maar te langzaam over zo’n boomstronkenpad is niet echt fijn. En toen plots lag ik daar op de grond! Gelukkig een aardige Duitser achter me, die zei maar dat ik alle tijd moest nemen om weer op te stappen. Geen stoere schaafwonden of iets, alleen een zere knie. Later hadden we samen weer een girlpower momentje!! Dat was wel mooi, een redelijk stijle klim omhoog met wat stronken en zowel Gerrien als ik moesten van de fiets af, omdat degene voor ons gelijk af stapte. Wij allebei weer op de fiets en al lachend, als altijd, peddelden wij omhoog, terwijl al die duitsers al hijgend omhoog liepen! Vervolgens riepen die Duitsers naar ons oa.:”Das ist Wanzin, Super, Sie fahren zehr gut!” Dat is dan wel weer leuk he?!

Onderweg worden we vaak aangesproken door voornamelijk Duitsers, over ons fietsen, wel lachen. Ik versta het meeste niet, maar lief lachen werkt altijd! Vandaag ook weer vele fans langs de weg, echt kippevel!! Zo gaaf als je iedereen zo ziet juichen in zo’n dorp! Dan voel je je heel even een echte prof! De laatste 20km ongeveer was het vandaag klimmen, da’s dan wel een beetje jammer. Op een gegeven moment toch weer een stuk gedaalt en toen zag Gerrien heel in de verte een kerk, en die was heel hoog! Zegt Gerrien: “Misschien moeten we daar wel heen.” Nou en ja hoor, we moesten nog 5 kilometer, maar dat was dus alleen nog maar omhoog!” Maar we hebben het weer overleeft. Vandaag 6 uur gefietst en toch allemaal wel weer goed gegaan. Vele valpartijen geweest vandaag, bij de meeste begint de vermoeidheid toe te slaan waarschijnlijk. Nou, nog maar 2 dagen en dan zit het er weer op. Wij doen nog wel voorzichtig komende dagen, want wij zijn van plan alles heel te houden!

Bis morgen!

En de week is doormidden!! Gisteravond stonden we op een parkeerplaats, op de wasstraat na waren daar nul voorzieningen. Zelfs het tentje van Riky en Jan kon niet naast de camper staan. Dus dat was weer erg knus vannacht, en vooral erg warm. Allemaal slecht geslapen, mede door het slechte weer, het geknarsetand van Joris, het gesnurk van Jan en het gelach van Gerrien en ik. Ja je moet toch wat doen als je niet kunt slapen. In ieder geval vanmorgen in de regen vertrokken, om 120 kilometertjes te gaan rijden en iets van 2500 hoogtemeters overbruggen. Peanuts!! En waarempel had ik een hele goeie dag! Ik vloog erover. Bij wijze van spreken dan. Gerrien had vandaag iets meer moeite om op te starten, volgens eigen zeggen kwam ze pas na 70km op gang. Nou viel dat wel mee, na 30km ging het al stukken beter! En hadden we allebei lekker het tempo erin! Gerrien is onderweg nog versierd, althans haar fiets is versierd met bloemetjes. Wel lachen, ja we lachen wat af hoor!

Die Duitsers leren wel van die Belgen, vandaag alweer meer technische stukjes in het parcours. Hoewel het af en toe wel weer ff te lastig was, hele kleine stukjes hoor. En dan fiets je lekker over al die boomstronken, en dan zit er zo’n Duitser voor je die stapt natuurlijk weer af. Heel irritant is dat. Naar beneden maken we een heleboel goed, dan crossen we lekker snel al die gasten weer voorbij! We kregen vandaag veel complimentjes trouwens.. “Sie fahren super!!”

Dat is dan wel weer leuk. We hebben onderweg nog liedjes gezongen. Ongetwijfeld heel frustrerend voor die Duitsers, want wij haalde ze al zingend tegen de hoge bergen op fietsend in, terwijl hun tong zowat op het stuur hing. Erg leuk is dat! Nog wel wat leuks, in een van de laatste afdalingen reed ik voorop hoor ik ineens Gerrien gillen. Dus ik denk die is gevallen, wilde ik stoppen haalt ze me in! “Oh ja, ik viel even maar kon mezelf wel weer redden dus niks aan de hand!” Nou ja, dat was wel komisch omdat als je die gil had gehoord dat je dacht dat er heel wat aan de hand was.

De laatste kilometers hadden wel het allebei wel gehad. Dachten we dat we er bijna waren, en kwam er weer zo’n kl.t.klim. Het venijn zat ‘m vandaag echt in de staart. Het laatste stukje dacht ik dat we er bijna waren, toen hingen er al doeken met hartelijk welkom in het Duits. En we reden in een dorpje en toen dacht ik dat die politieagent zei, nog 500meter. Het was alleen toen nog 4 kilometer. Dat viel ff tegen, maar verder hebben we geen klagen! Uiteraard worden de lichamen nu wel moe, maar we slaan ons er wel doorheen. Elke dag rijden we sneller, vandaag 6u40min over gedaan. Niet slecht en wij ons maar zorgen maken over de tijdslimiet. We staan nu 7de in het damesklassment, toch best leuk. Alleen de manier waarop, misschien niet zo. Want er is een team uitgevallen omdat een van de dames ziek is geworden. En dat was nou juist het team waar we steeds een beetje gelijk mee op gingen. Maar goed het gat met de andere 2 teams wordt alsmaar groter, dus dat is alleen maar beter!

Nu gaan we naar de zoveelste pastaparty! Daarna geloof ik naar een kuuroord, hmm. Dat is vast heel lekker voor de spiertjes! Om daarna weer lekker in onze schuddende witte kooi onder de wol te kruipen! Op naar dag 5!

Vanochtend begonnen we zoals alle ochtenden met opstaan! Met gesteun en gekreun kwam iedereen zijn bed uit. Het was ‘s nachts behoorlijk tekeer gegaan met wind en regen. Maar bij het aanbreken van de ochtendgloren was er niets meer aan de hand.

Met frisse moed begonnen Mariëlle en ik aan dag 3 gelijk aan een klim van 10 kilometer. Het eerste half uur is het dweilen met de kranen open. Wat kan een mens zweten. Alle afvalstoffen van de dagen ervoor willen zo snel mogelijk je lichaam verlaten. Vooral als je weer begint met bewegen!

We hadden vandaag allebei de moed erin, benen voelde goed en sterk aan. De eerste 35 km hebben we gemiddeld 21 km per uur gereden, daarna zijn we vooral door de klimmen, wat ingezakt. Mariëlle had last van een flinke bult op haar been. En met flinke bedoel ik niet een uit de klouwen gewassen muggebult, maar een bult die zo ongeveer haar hele onderbeen bedekt. Nu was de ‘bult’ niet het enige pijnlijke aan haar lijf. Joris had een potje met zalf meegenomen. Leuk zal je denken, handig ook om je benen vet te houden. Maar nu was het geval dat het potje zalf je spieren warm moet houden. Warm was erg zacht uitgedrukt, onze benen stonden in de fik. De fik werd een niet te blussen bosbrand als we berg op gingen. Op een één of andere manier werd bij intensieve inspanning de estherische oliën van de ‘zalf’ letterlijk aangewakkerd.

We zijn weer verschijdene keren op de foto gezet, natuurlijk ons best gedaan om de cameraman zo verleidelijk mogelijk aan te kijken vanonder de mooie helm. Ook de cameraman kon niet ontbreken. Tijdens een ontzettend mooie afdaling stond hij op een leuk stukje te filmen. Ja, die mensen hebben er oog voor.

Mariëlle en ik kwamen vol vaart aangezeild. Een man wilde ons nog waarschuwen voor een trappetje en een gevaarlijk stukje. Maar voor hij aan het einde van vorsi… was, waren wij al lang voorbij. De laatste afdaling was ook erg leuk. Duitse voorzichtigheid was hier wederom geboden. Op alle eventuele gevaarlijke punten stond iemand. Nu begrijpen we waarom die duitsers zo langzaam naar beneden gaan. Die man maar zeggen voor die afdaling; “vorsichtig!!” Dus Marielle zegt: “Nein, das iest juist so schon, schnel nach beneden fahren!” Gerrien haar duits is stukken beter, maar hij begreep het wel!

De dag met de meeste hoogtemeters was tot nu toe onze beste dag. Ik had zelfs nog een klein triomfmomentje. Bij de langste en zwaarste klim had ik mijn blik op oneindig gezet en de enige zin die in m ijn hoofd op kwam was: don’t think, just go! Uitgeput en hijgend als een stoomlocomotief – dat dan weer wel – kwam ik op de fiets boven. Let wel: op de fiets. Bijna iedereen liep en was vol verbazing dat de klim op de fiets te doen was! Tja, Fotomodelbenen zal ik wel nooit meer krijgen, maar klimmen kunnen ze wel!

Zometeen maar weer onder de wol. Mogen we weer ons scheve ‘schuthok’ in. Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen. We kunnen bijna niet wachten om alweer op de fiets te zitten.