Gisteren (maandag 25 mei 2010) de Ardennen Trophy gereden in La Reid/Theux: 90 km en 2400 hoogtemeters, altijd garantie voor afzien. Het motto van de organisatie is: “een aanslag op de kuiten met een schittering in de ogen,” dat is werkelijk niets teveel gezegd. Super weer, super marathon, super doorgebeten. Ik had niet vooringeschreven en stond dus zowat achteraan met ruim 700 kwispelende puppies voor me bij de start. Hard van start gegaan en in de startklim meteen al een kwart van het veld achter me gelaten. Kwam meteen lekker in een ritme en in het eerste uur amper onder het omslagpunt gereden, met de klimmen kon ik flink in het rood gaan.
Parcours was weer lekker selectief, veel klimmen, lekkere afdalingen. Behoorlijk technisch, maar ik kon ze met veel vertrouwen nemen. Wel enorm veel stenen en gestuiter. Onderweg nog een keer in de pikkers gelegen en paar ‘momentjes’ meegemaakt in snelle afdalingen.
Na het eerste uur kon ik lekker doorgaan. Echt zo’n dag dat je denkt dat je niet kapot kan, ondanks dat het af en toe flink pijn deed. Kon flink aanzetten bergop, bijna boven zwaarder schakelen en boven meteen vol doortrekken. Was dan ook supergemotiveerd om er vol voor te gaan, verslapte oog geen moment. In het tweede, derde en vierde uur ging het ook nog steeds lekker, had hartslag ondertussen iets laten zakken. Klimmen nog steeds allemaal boven omslagpunt en vlakke stukken een slag of 5-10 eronder. Ging zo goed dat de klim bij het kasteel van Franchimont een stuk minder steil was, dan ik me van andere jaren kon herinneren. Hoe lang kon het zo goed blijven gaan? Dit zijn goede testen om te kijken hoe lang de beentjes en de kop meegaan.
Na ca 70 km lag de 18de klim van de dag. Bijna boven schoot de kramp in m’n linker bovenbeen (Quadriceps). Kon nog net fietsend boven komen, auw! Een stuk soepel getrapt en een beetje gerekt op de fiets. Op het vlakke ging het vervolgens wel weer lekker, maar de laatste 2 klimmen zat ik constant tegen de kramp. Laatste 20 km daardoor wat langzamer moeten rijden.
Kwam na 5u26 minuten als 177ste over de streep (van de 750 starters). Omdat ik de laatste 20 km relatief rustig aan heb moeten doen, was ik niet eens zo naar de kloten. Conditioneel zit het dus prima. Was vooral verbaasd dat ik het zo lang vol hield op die intensiteit. Nu vooral werken aan klimvermogen en wedstrijdhardheid. Komt helemaal goed voor de Trans Alp. 13 juni staat de volgende zware marathon op de agenda: de Raid des Hautes Fagnes in Malmedy. Misschien rijden we daarvoor nog wel een bergrace.
Wat kan mountainbiken toch mooi zijn!
De Ardennes Trophy op Pinkstermaandag in La Reid is wat mij betreft één van de mooiste Ardennen marathons. 87 kilometer, 2400 hoogtemeters, 20 zware klimmen en behoorlijk technisch. Maar veel beter rijdbaar dan bijvoorbeeld de Cimes de Waimes. De meeste passages zijn goed te fietsen en er zijn ook veel minder wortelpaden.
Voor dit weekend had Lieke een Bed & Breakfast in La Reid besproken. Op zondag hebben we samen alvast de groene route van Theux gereden. Dat is een niet te moeilijke route van ca 20 km, op een paar plekken gaat deze over de route van de marathon. Zondagavond zijn we naar het finishterrein op een paar kilometer buiten La Reid gegaan. Aangemeld, startbordje opgehaald en nog even een lekkere Chouffe gedronken.
Maandagochtend, de dag van de wedstrijd, op tijd opgestaan. Net als altijd ontbeten met een schaaltje joghurt en muesli. Daarna de fietskleding aangetrokken en de spullen gepakt. Vanuit het Bed & Breakfast kon ik zo het startvak instappen. Ideaal! Met nummer 210 stond ik in het eerste startvak, waardoor we waarschijnlijk weinig last van opstoppingen zouden hebben. In het startvak weer een paar bekenden gesproken: Wilco Verwegen was er weer, maar ook Mark en Ruben van der Zanden. Mark en Ruben zijn hard aan het trainen voor de Transalp.
Meteen op de eerste klim kwam ik erachter dat de achterderailleur niet helemaal lekker werkte. De ketting schoot over het grootste kransje. De rest van de dag moest ik het dus zonder grootste kransje doen. De zware klimmen moesten dus op de 28 ipv op de 32! Rustig van start gegaan, want ik wist van vorig jaar dat het een pittige marathon is. Ik pak lekker het tempo op en neem niet al teveel risico in de afdalingen. Toch kom ik bij de meesten fietsend beneden. Ook is het heerlijk om door al die riviertjes heen te raggen.
Na een kilometer of 5 komt Bas van Dooren al voorbij, hij heeft er zin in want het tenue van MC Oss verdwijnt al snel uit beeld. Bas zou als 18e finishen. Na ruim 40 kilometer zijn we halverwege en hebben we er al 10 beklimmingen op zitten. Nu begint het echt. De benen beginnen pijn te doen, want de zware klimmen zou je het liefst op de 32 doen. Het is niet anders en het enige wat ik kan doen is doorbijten. Onderweg gaat ook nog m’n zadeltasje open en ik verlies m’n multitooltje en de bandenlichters.
Na ongeveer 60 kilometer gaat het bijna fout. Het eerste deel van de steile afdaling gaat goed, daarna gaat het een metertje steil omhoog en weer opnieuw een stijle afdaling in. M’n achterwiel wipt op, ik ga over het stuur en land 3 meter lager op de zachte bosgrond. Ik heb mezelf niet al te veel pijn gedaan en ook de fiets heeft niets geleden. Ik kan weer verder. Het einde komt langzaam in zicht. Na 80 kilometer komen we aan de voet van de voorlaatste beklimming: 2,5 kilometer lang omhoog. Op het korte stukje vlak wat dan volgt rij ik Rob van Nistelrooy voorbij. Hij was bijna aan het einde van zijn latijn en van de 65 kilometer. Nu nog 1 klim van weer 2,5 kilometer en het bord van de laatste kilometer komt in beeld. Ook die kom ik weer fietsend boven. De laatste 10 kilometer heb ik het tempo er nog flink ingehouden, op het tandvlees draai ik het finishterrein op. Na 5 uur en 22 minuten kom ik als 232e, van 744 deelnemers, over de finish. Dit was toch wel de zwaarste eendaagse marathon die ik dit jaar gereden heb. De voldoening kwam dan ook pas na de finish.
Op Pinkstermaandag staat de tweede wedstrijd van de East Belgium Marathon Challenge (EMBC). Net als de Cimes de Waimes wordt deze marathon in de omgeving van Malmedy gereden. Om precies te zijn in Theux.
De Ardennes Trophy wordt een taaie: 85 km en ruim 2300 hoogtemeters. Het parcours zal minder technisch zijn dan de Cimes de Waimes, maar niet minder veeleisend. De meer dan 20 klimmen zullen een aanslag zijn op lichaam en geest. Maar dat wil niet zeggen dat ik er minder zin in heb!
Les Cimes de Waimes, in het Nederlands de toppen van Waimes, is één van de mooiere Ardennenmarathons. Vanwege een trouwerij werd de nachtrust beperkt tot 3 uur, niet echt ideaal. Dus voor vertrek had ik al het idee om geen gekke dingen te doen en om gewoon te genieten van het parcours en de omgeving van Malmedy en Waimes. En wat was het mooi! Hoewel misschien minder zwaar dan de Ardennen Trophy in La Reid, was het toch een taaie marathon. Niet in de laatste plaats door de moeilijke, steile afdalingen, gladde stenen en verraderlijke boomwortels. Ik heb regelmatig moeten slikken voordat ik aan een afdaling begon.
De tijd was vandaag van ondergeschikt belang. En ik heb echt kunnen genieten van de omgeving. Verschillende stukken kwamen me bekend voor van Duchenne Heroes, toen Waimes een etappeplaats was: de moerrassige passages van de Hoge Venen, het stuk om het Lac de Robertville. Ook mooi waren de stukken langs de oevers van een riviertje, daarbij moesten we regelmatig door de rivier. Niet te voorzichtig natuurlijk. Een ander, letterlijk, hoogtepunt was de beklimming van de Ski Piste. Een redelijk stijle klim langs de sleeplift. Ik heb daar veel mensen happend naar adem af zien stappen.
Na de start ben ik relatief rustig vertrokken. In de stukken daarna gewoon lekker doorgefietst, de gemiddelde hartslag lag op 10 onder omslagpunt. Niet bepaald een ‘walk in the park’ dus. Ik ben als 493e gefished (215e bij de Masters 1) in 4:53:38. Ongeveer 2 uur achter de winnaar. Geen bijzonder resultaat, maar ik heb dan ook veel tijd ‘verloren’ bij de bevoorradingsposten en heb mezelf zeker niet over de kop gefietst. Na de finish hebben we nog even staan buurten met wat jongens van de MC Oss, Geert Swinkels was knap 3de geworden bij de Masters 3. De club was goed vertegendwoordigd in de Ardennen.
