Inmiddels zijn we weer thuis in het natte Nederland. Zondagochtend hebben we heerlijk uitgeslapen in Riva del Garda. Daarna het oude centrum van Riva nog in geweest om verse broodjes voor het ontbijt te halen. Toch een stuk anders wakker worden dan de dagen ervoor. Na het onbijt zijn we om 11 uur naar Nederland vertrokken. We lieten Italië en de mediterrane hitte achter ons en reden via Oostenrijk en Duitsland in een keer door naar huis. Vannacht om 3 uur zijn we thuisgekomen.

De Transalp 2010 was er één van tegenstellingen. De euforie van het finishen en de minuut stilte vanwege het overlijden van Heinrich Schmieder. De goed georganiseerde wedstrijd, maar een organisatie die daaromheen de nodige steken liet vallen. Hitte in de eerste dagen en de kou en vochtigheid van Madonna di Campiglio.

Voor Erwin is dit waarschijnlijk zijn eerste en zijn laatste Transalp. Hij is simpelweg niet in de wieg gelegd voor de kilometerslange klimmen. Joris is echt gemaakt om te klimmen en wil de Transalp misschien nog wel vaker rijden. Erwin is wel een rijder met veel techniek, hij neemt de steile, technische afdalingen met veel gemak. Op dat vlak heeft Joris deze week veel bijgeleerd, maar kan niet tippen aan Erwin. Op het vlakke kunnen we allebei veel snelheid maken, Erwin heeft een hele hoge basissnelheid en Joris heeft het uithoudingsvermogen om tot tegen het einde van de etappe hard te rijden. Allebei waren we goed in de snelle afdalingen, ook die met veel losse schotter en wat grotere stenen. Het viel ons op hoe slecht veel deelnemers uit de Alpenlanden in dat soort afdalingen zijn. We hebben echt genoten van de etappes, de tracks en de schitterende omgeving. Erwin heeft het meeste karakter getoond door stug door te gaan in de klimmen, hij heeft daardoor een veel zwaardere week gehad dan Joris.

De organisatie is ons echt tegengevallen. We hebben 100 euro moeten betalen omdat we een camper bij hadden, daar kregen we een sticker en een routeboekje voor. Een flink deel betaalt die 100 euro al niet, maar maakt toch gebruik van dezelfde, matige, voorzieningen. In veel etappeplaatsen was er niks geregeld voor campers en werd men letterlijk overvallen door de grote hoeveelheid campers. Of de camperparkeerplaatsen waren ver van de start/finish verwijdert. In Imst moesten we zelfs 45 euro betalen om te kunnen overnachten.
Dieptepunt was Madonna di Campiglio, nadat we verkleumd waren binnengekomen hebben we bijna 1,5 uur gezocht naar de camperparkeerplaats: zelfs de organisatie stuurde ons helemaal de verkeerde kant uit. Niemand wist te vertellen waar de campers stonden. Het minste wat we verwacht hadden voor die 100 euro waren georganiseerde camperparkeerplaatsen. Eventueel met een kleine vergoeding voor electriciteit, stromend water en een voorziening om chemische toiletten te legen. Een shuttle om de mensen naar de pasta party te brengen, als de officiële camperparkeerplaats op 5 km van de pasta party vandaan was ontbrak.
Ook viel op hoe knullig de bikewash geregeld was: veel te weinig water en wachtrijen van een uur. Plan B kan echt een voorbeeld nemen aan de organisatie van de Cape Epic.

We kunnen het iedereen aanraden het anders aan te pakken: regel zelf overnachtingen in pensions en hotels en neem iemand met een volgauto of busje mee. Daar kunnen alle spullen in die nodig zijn voor onderhoud van de fietsen en verzorging van jezelf. Ook heb je meteen vervoer als je weer eens ver van de pasta party moet overnachten.

Toch hebben is het ervaring die we niet hadden willen missen. De ouders van Joris waren onze steun en toeverlaat en hebben ons veel zorgen uit handen genomen. Ook was het leuk optrekken met andere teams, in het bijzonder met:

• Kees Koek en John Bullen, Patrice Vercammen en Bianca Nijhof en verzorger Henry van ‘Van Otten Marathon Racing Team’
• Jur Manneveld en Hans Leek van ‘Onvya’
• Sven Platschorre en Wolt Weterings van ‘Beer Team’
• Steve Gordon en Robert Koppenhol van ‘Dorset Rough Riders’

Welke etappewedstrijd wordt de volgende?