Het werd weer een gedenkwaardige Transalp etappe. Bij de start was het al meteen drukkend warm, de eerste klim ging over het asfalt omhoog. Erwin vond meteen een lekker tempo, hij heeft vanaf het begin van deze Transalp al hetzelfde klimtempo. De meeste anderen zijn alleen maar langzamer gaan klimmen, de vermoeidheid begint bij velen hun tol te eisen. Bovenaan draaiden we een pad op om aan te sluiten in de file. Op dat deel was het pad nog goed te fietsen, maar de opstopping werd veroorzaakt door een paar zeer steile wandelklimmen. Toen iedereen ‘ingevoegd’ was konden we weer verder fietsen. Het was een best aardig wandelpad, waar we weer lekker konden sturen. In de afdaling terug naar het dal zaten weer een enkele listige afdalingen. Waar ook de medics weer de nodige pleisters moesten plakken. Terug in het dal namen we hetzelfde fietspad terug omhoog richting CP1 op 15 km. CP1 van vandaag was op dezelfde plek als CP2 gisteren. Op het einde van het dal gingen we linksaf, gisteren kwamen we daar vanaf de andere kant.

Na Ossana hadden we nog een klein stukje asfaltklim, daar stonden Kees en Joyce (vrienden van Joris) ons aan te moedigen. Het asfalt ging over in een lange schotterklim, welke op stukken weer zeer steil was. De klimstukken werden afgewisseld door korte afdalingen over single track, waar de techniek weer aangesproken moest worden. Voor ons ging nog een Engelsman over de kop, omdat een drop iets dieper was dan hij had verwacht. De laatste 1,5 kilometer van de klim was weer pittig. Boven de 2000 meter begon het steeds harder te regenen, langzaam werd het ook kouder. Stukjes moeten lopen, maar op karakter naar boven gefietst. Joris deed nog even zijn best om tussen de wandelaars naar boven te fietsen: “Ben ik halverwege, ruimt die cameraman zijn spullen op. Toen toch maar doorgetrapt naar boven.”

Eenmaal boven stopte het met hard regen. Er brak een compleet noodweer los, met stortregens, onweer en ook nog hagel. De schotterafdaling veranderde binnen een mum van tijd in een rivier. Binnen 200 meter hadden onze fietsen en wijzelf dezelfde kleur als de ondergrond. De 5 km die volgden hebben we redelijk voorzichtig gedaald, omdat onder het stromende water nauwelijks te zien was waar we reden. Na een kilometertje over de weg reden we de Hoge Venen in. Als we niet in Ponte di Legno gestart waren, hadden we gedacht in de Ardennen terecht waren gekomen. Het begon met een modderige klim, waar Kees en Joyce ons naar boven schreeuwden. Daarna volgde een stuk door een moeras, zoals we alleen kennen van Raid des Hautes Fagnes. “Een dag niet in de modder is een dag niet geleefd,” dus we bleven zoveel mogelijk fietsen. Op stukken waar dat echt niet kon, hebben we moeten lopen. Je zakte meteen tot over je enkels in de modder.

Maar ook aan dit stuk kwam weer een einde en er volgden een paar modderige wortelafdalingen. We konden met veel vertrouwen naar beneden, geen moment het gevoel gehad als passagier op de fiets te zitten. Madonna di Campiglio kwam in zicht, nog een klein stukje doorbijten en we waren over de finish. We zijn zoals verwacht wat verder naar achteren gefinished dan voorgaande dagen, omdat er geen stukken waren we tijd goed konden maken op de teams om ons heen. We zijn nog maar een dag verwijderd van Riva del Garda, dus de 166e plek in 4:31.07 is prima.

Onze keuze voor de Vredestein Black Panthers bleek een prima keuze. Aan de voorzijde hebben we allebei een Black Panther Xtrac en aan de achterzijde een normale Black Panther gemonteerd. Omdat we de banden tubeless gemaakt hebben icm vloeibare latex, konden we met een lage bandenspanning rijden. Met een minimale kans op lekrijden. We hebben de hele week nog geen moment te weinig grip gehad, niet op droge stenige ondergrond, niet in de modder van vandaag. Ook in klimmen heeft de Black Panther achterband geen krimp gegeven en ons overal omhoog gebracht. Echt de perfecte bandencombinatie voor alle omstandigheden. Die goede eigenschappen gaan niet ten koste van de rolweerstand, want die is erg laag.

Morgen volgt de laatste etappe van de Transalp 2010. Nog 64 km het kopje erbij houden. Er zitten nog een paar lelijke klimmen in, maar het grootste deel gaat bergaf. Het laatste stuk van Treni naar Varignano vergt nog het maximale van de concentratie, we dalen daar af over een pittige Garda-trail. De laatste 5 kilometer kunnen we uitrollen

Etappe: 166e heren (4:31.07)
Klassement: 151e heren / 270e algemeen (37:45.35)