Zondag 1 november – Waar ben ik aan begonnen? Zondagochtend om half 8 staan we op het strand bij Hoek van Holland. Klaar voor de start voor de strandrace van Hoek van Holland naar Den Helder, een afstand van maar liefst 135 km. Mijn voorbereiding bestond hoofdzakelijk uit het monteren van echte strandbanden: 2,35 brede ballonbanden zonder noppen. Om het oppervlak verder te vergroten rij ik de banden op een druk van 1,2 bar voor en 1,4 bar achter. Om een idee te krijgenvan de strandrace zie je hier alvast een filmpje van Hoek van Holland – Den Helder in 2008

Om 8 uur klinkt het startschot en zijn we weg. Mij is verteld dat je er meteen goed bij moet zitten anders is het een gelopen race. Meteen gas erop, de hartslag gaat dik over het omslagpunt en de snelheid gaat richting de 40 kph. Totdat het eerste stuk los zand zich aan dient. Wat een ellende, er is bijna geen doorkomen aan. Na een stukje lopen kunnen we de vloedlijn weer opzoeken. Daar gaat het tempo weer omhoog. Na 6 km volgt de eerste grote hindernis: bij Terheijde moeten we 700 meter door de duinen lopen. Dat lijkt nog het meeste op hardlopen met fiets op een grote berg geel zand.

Na een uur fietsen hebben we Scheveningen en de haven waar we omheen moeten, al achter ons gelaten. Ik begin er echt plezier in te krijgen, het vinden van de juiste sporen gaat me best goed af. Nu wordt het tijd om gas terug te nemen, het voorbije uur heb ik bijna constant op of boven het omslagpunt gezeten. Dit kan ik niet nog 3,5 uur volhouden. Ik kom in een goed groepje terecht en het kopwerk wordt af en toe afgewisseld.

Toch kan het harder en ik spring weg uit het groepje. Het lukt en ik rij vrij gemakkelijk naar de groep voor me toe. Even herstellen en daarna meedraaien in de waaier. Heerlijk! Een blik over de schouder leert dat het vorige groepje steeds verder uit het zicht verdwijnt.

Na Noordwijk aan Zee gaat het richting Zandvoort. De tijd vliegt nog steeds en de benen voelen goed. De groep waar we in zitten rijdt erg wispelturig. Een aantal jongens weigeren kopwerk te doen en het tempo varieert enorm. Ik besluit een gaatje te trekken in de hoop iemand mee te krijgen. Mijn medevluchter vraagt naar de staat van de beentjes en ik geef aan dat die nog goed aanvoelen. Voor hem het teken om een tandje zwaarder te schakelen. Na Zandvoort maakt de kustlijn een flauwe bocht naar links en we krijgen windkracht 4 vol in de rug. We doen om de beurt kopwerk en met 40 kph gaat het richting IJmuiden. Kilometers strand vliegen onder ons voorbij!

In IJmuiden is de eerste verzorgingspost. Daarna moeten we over de sluizen en om de Hoogovens heen. Het parcours gaat een behoorlijk stuk landinwaarts richting Beverwijk en we moeten vol tegen de wind in beuken. Hier zijn we met ons tweeën in het nadeel en de wispelturige groep komt weer bij. Ik klamp aan en probeer het tempo te volgen. Jammergenoeg moet ik ze laten gaan en ik sta er alleen voor. Ondertussen snak ik naar het moment dat we weer zand onder de wielen krijgen. Bij het op gaan van het strand is de groep verder uit elkaar geslagen en ik krijg weer aansluiting bij de mensen die hebben moeten lossen. De opkomende vermoeidheid begon bij iedereen zijn tol te eisen.

Samen met startnummer 396, Edwin van der Scheer, ga ik het laatste deel van de wedstrijd in. Ik ben iets sterker, waardoor ik wat meer kopwerk verricht, maar het tempo is prima. Hij kent de weg en zijn opmerking dat we al ruim over de helft zijn doet me goed. We komen voorbij Egmond aan Zee en ook Bergen aan Zee laten we achter ons. Petten en de Hondsbossche Zeewering komen in zicht. Voordat we op de zeewering komen, moeten we nog een hindernis nemen: het losse zand van de strandopgang bij Petten. Daar is ook de laatste bevoorrading, waar ik nog snel m’n bidon bijvul. Het asfalt op de zeewering is niet zo strak als ik verwacht had, maar voor we het weten draaien we het strand weer op voor het laatste stuk richting Den Helder.

© Vincent Helder

Bennie Welte wist voor de start al te vertellen dat het strand tussen Petten en Den Helder wat zwaarder liep. Of het de vermoeidheid, de gedachten aan een zwaar stuk of dat het ook werkelijk zwaarder was weet ik niet, maar het voelde in ieder geval zwaar aan. Nu begon bij mij de vermoeidheid echt te tellen, de hartslag daalde en de benen begonnen pijn te doen. De vele golfbrekers brachten je iedere keer uit je ritme en ik begon ontzettend veel last te krijgen van m’n kont. Dat stilzitten ben ik niet gewend! Strandrace heeft weinig met ‘echt’ mountainbiken en lijkt meer op wielrennen. Ik vraag me dan ook af wat wielrenners doen om hun zitvlak te ontzien als ze zo lang in het zadel zitten.

Ik probeer me opnieuw te motiveren voor de laatste loodjes. M’n hartslag gaat weer omhoog en wonderwel kom ik weer in een goed ritme. Edwin laat ik achter me en ook andere deelnemers komen weer dichterbij. Waaronder ook een paar mensen uit de ‘wispelturige’ groep die er compleet doorheen zaten. Het strand wordt weer beter en de snelheid komt terug. Het laatste opstakel is de strandopgang bij Den Helder, weer 100 meter los zand. De kuiten en de bovenbenen branden door het lopen. Bovenaan draaien we een fietspad op en de laatste paar kilometer gaan weer voluit. Ik draai alleen het sportpark van een plaatselijke voetbalvereniging op en finish als 117e in een tijd van 4:33:48. Mijn gemiddelde was bijna 30 kph. Daarmee finish ik net binnen het uur van de winnaar Ramses Bekkenk.

Bennie komt een kleine 6 minuten later als 140ste over de streep. Op Erwin is het wat langer wachten, hij finisht ruim een kwartier later als 195ste.

Voor herhaling vatbaar? Zeg nooit nooit!

Volledige uitslag