Gisteren (maandag 25 mei 2010) de Ardennen Trophy gereden in La Reid/Theux: 90 km en 2400 hoogtemeters, altijd garantie voor afzien. Het motto van de organisatie is: “een aanslag op de kuiten met een schittering in de ogen,” dat is werkelijk niets teveel gezegd. Super weer, super marathon, super doorgebeten. Ik had niet vooringeschreven en stond dus zowat achteraan met ruim 700 kwispelende puppies voor me bij de start. Hard van start gegaan en in de startklim meteen al een kwart van het veld achter me gelaten. Kwam meteen lekker in een ritme en in het eerste uur amper onder het omslagpunt gereden, met de klimmen kon ik flink in het rood gaan.
Parcours was weer lekker selectief, veel klimmen, lekkere afdalingen. Behoorlijk technisch, maar ik kon ze met veel vertrouwen nemen. Wel enorm veel stenen en gestuiter. Onderweg nog een keer in de pikkers gelegen en paar ‘momentjes’ meegemaakt in snelle afdalingen.
Na het eerste uur kon ik lekker doorgaan. Echt zo’n dag dat je denkt dat je niet kapot kan, ondanks dat het af en toe flink pijn deed. Kon flink aanzetten bergop, bijna boven zwaarder schakelen en boven meteen vol doortrekken. Was dan ook supergemotiveerd om er vol voor te gaan, verslapte oog geen moment. In het tweede, derde en vierde uur ging het ook nog steeds lekker, had hartslag ondertussen iets laten zakken. Klimmen nog steeds allemaal boven omslagpunt en vlakke stukken een slag of 5-10 eronder. Ging zo goed dat de klim bij het kasteel van Franchimont een stuk minder steil was, dan ik me van andere jaren kon herinneren. Hoe lang kon het zo goed blijven gaan? Dit zijn goede testen om te kijken hoe lang de beentjes en de kop meegaan.
Na ca 70 km lag de 18de klim van de dag. Bijna boven schoot de kramp in m’n linker bovenbeen (Quadriceps). Kon nog net fietsend boven komen, auw! Een stuk soepel getrapt en een beetje gerekt op de fiets. Op het vlakke ging het vervolgens wel weer lekker, maar de laatste 2 klimmen zat ik constant tegen de kramp. Laatste 20 km daardoor wat langzamer moeten rijden.
Kwam na 5u26 minuten als 177ste over de streep (van de 750 starters). Omdat ik de laatste 20 km relatief rustig aan heb moeten doen, was ik niet eens zo naar de kloten. Conditioneel zit het dus prima. Was vooral verbaasd dat ik het zo lang vol hield op die intensiteit. Nu vooral werken aan klimvermogen en wedstrijdhardheid. Komt helemaal goed voor de Trans Alp. 13 juni staat de volgende zware marathon op de agenda: de Raid des Hautes Fagnes in Malmedy. Misschien rijden we daarvoor nog wel een bergrace.
Wat kan mountainbiken toch mooi zijn!
