… is een dag niet geleefd! Het weekend van 13 t/m 15 november beloofde een nat weekend te worden in Belgische Ardennen. Met een vijftal mountainbikers trokken we naar Warempage. Daar verbleven we in La Vache, de gite van Lydia en Philip Snoeck. Als Erwin en ik aankomen zit Patrick al bij Lydia aan tafel. We worden welkom geheten met een kop koffie en een lekker cakeje. Kemal en Niek zijn dan nog onderweg, zij komen een half uurtje later aan.
Zaterdagochtend om 9 uur zitten we klaar voor het ontbijt. Het staat licht te motregenen en dat belooft niet veel goeds voor de dag. Tegen de tijd dat we vertrekken begint het harder te regenen. Eenmaal onderweg wordt het snel droog, de rest van de dag is het droog gebleven. Via een wandelroute vertrekken we richting Houffalize. Omdat we te vroeg linksaf slaan, dalen we via een wel heel smal en steil pad af richting de Ourthe. In de verte horen we jagers aan het werk, we zitten midden in het jachtseizoen. Regelmatig moeten we lopen, maar dat maakt het niet minder leuk. We bereiken de brug waar we uit hadden moeten komen, via een alternatieve weg. Na de oversteek moeten we de oever van de Ourthe bljiven volgen, omdat het vervolg van de wandelroute afgesloten blijkt vanwege de jacht. Eenmaal in Engreux aangekomen, kunnen we eindelijk route 2 oppikken. Via route 2 komen we in Houffalize terecht. Geen moeilijke, technische passages, maar wel de moeite waard. In Houffalize wordt een friterie aangedaan, daar zitten nog meer bemodderde mountainbikers te dampen. De ramen zijn al snel beslagen. Na het halen van een vette bek rijden we weer verder.
Volgens de gegevens blijkt route 2 toch afgesloten zijn vanwege de jacht. We vervolgen onze weg daarom via route 4. Na weer wat leuke stukken, komen we weer bij een bordje dat de route afgesloten is. Wel jammer van al die tegenstrijdige informatie. We besluiten toch door te rijden en komen pas als we het bos uitkomen een paar jagers tegen, die zich aan het voorbereiden zijn. Vanaf dat punt nemen we de weg terug naar Warempage, dat is nog een kleine 20 km. Dat brengt het totaal van vandaag op een kleine 60 km.
Terug bij La Vache worden de fietsen afgespoten en in orde gemaakt voor de volgende dag. Lydia zorgt ervoor dat we niets tekort komen. Het haardvuur brandt en rond de klok van 17 uur beginnen we met een kop heerlijke tomatensoep, begeleid door een glas Chouffe! Om 19 uur gaan we verder met een lekkere salade, gevolgd door een overheerlijke pasta. Na 2 borden pasta volgt nog een dessert: ijs met warme kersen. Na nog een fles Chouffe beginnen we langzaam in te storten en rond 23u gaat het licht uit bij La Vache.
De volgende dag om 8 uur worden we wakker gemaakt met “Af en Af,” een Afrikaans liedje wat de Cape Epic gangers nog wel kennen. Om half 9 zitten we aan het ontbijt. Een blik naar buiten belooft niet veel goeds: grauw, grijs en nat. We zijn niet voor niks gekomen, dus we maken ons toch gereed om te gaan fietsen. Als we om half 11 vertrekken regent het nog steeds licht. Over de weg zetten we koers naar La Roche, om daar één van de routes gaan te rijden. Route 1 en 3 zijn afgesloten vanwege de jacht, daarom besluiten we om route 4 te nemen. Ondertussen is het droog geworden, het voelt wel een stuk kouder dan zaterdag.
Het feest begint met een lange asfaltklim La Roche uit. Patrick begint al te kraken, maar gaat stug door. Eenmaal boven wachten we netjes op hem. Zo zou het de rest van de dag gaan. Steile klimmen en leuke afdalingen wisselen elkaar af. Soms moeten we alle zeilen bijzetten om niet onderuit te gaan op de gladde, modderige ondergrond. Onderweg hebben we voldoende tijd om te genieten van de omgeving en het parcours. Heerlijk ontspannen fietsen, zonder de druk van een wedstrijd of stopwatch.
Omdat Kemal en Niek aan het begin van de middag richting huis willen vertrekken, maken we route 3 niet helemaal af en kiezen we de verharde weg terug naar Warempage. Terug bij La Vache staan de tellers op 40 km. Nadat de fietsen schoon zijn en we gedouched hebben, worden de spullen ingepakt. We schuiven nog één kaar aan voor een kop dampende tomatensoep en brood. Daarna vraagt Lydia of we nog een stuk taart lusten. De geur kwam ons al tegemoet toen we terugkwamen van het fietsen, dat aanbod konden we dus niet afslaan.
Op de vraag of we moe waren, moesten we “nee” antwoorden. Alleen Patrick keek daar een beetje moeilijk bij, als rode lantaarn drager had hij flink af moeten zien. Maar gelukkig heeft ook hij het ontzettend naar zijn zin gehad en heeft hij zijn grenzen weer een stukje verlegd. Knap hoe je toch iedere keer weer fietsend boven kwam. In Patricks eigen bewoordingen: “Dat waren voor mij wel effe een hele andere 60 km dan wat ik gewend was. De Veluwe is voor mij vanaf nu vlak.”
Jongens, bedankt voor de gezelligheid en de slappe klets. Dit moeten we vaker doen!
Door problemen met de oude webhost, is de site tijdelijk niet bereikbaar via www.earracing.nl. Daarom zijn we vanaf vandaag bereikbaar via www.earracing.com. Het kan gebeuren dat afbeeldingen of links niet goed werken. We verwachten eind december ons oude vertrouwde www.earracing.nl weer te kunnen gebruiken. Excuses voor het ongemak!
Neem ook eens een kijkje op EarRacing Race. De site van Paul is van hetzelfde frisse jasje als deze site voorzien.
Zondag 1 november – Waar ben ik aan begonnen? Zondagochtend om half 8 staan we op het strand bij Hoek van Holland. Klaar voor de start voor de strandrace van Hoek van Holland naar Den Helder, een afstand van maar liefst 135 km. Mijn voorbereiding bestond hoofdzakelijk uit het monteren van echte strandbanden: 2,35 brede ballonbanden zonder noppen. Om het oppervlak verder te vergroten rij ik de banden op een druk van 1,2 bar voor en 1,4 bar achter. Om een idee te krijgenvan de strandrace zie je hier alvast een filmpje van Hoek van Holland – Den Helder in 2008
Om 8 uur klinkt het startschot en zijn we weg. Mij is verteld dat je er meteen goed bij moet zitten anders is het een gelopen race. Meteen gas erop, de hartslag gaat dik over het omslagpunt en de snelheid gaat richting de 40 kph. Totdat het eerste stuk los zand zich aan dient. Wat een ellende, er is bijna geen doorkomen aan. Na een stukje lopen kunnen we de vloedlijn weer opzoeken. Daar gaat het tempo weer omhoog. Na 6 km volgt de eerste grote hindernis: bij Terheijde moeten we 700 meter door de duinen lopen. Dat lijkt nog het meeste op hardlopen met fiets op een grote berg geel zand.
Na een uur fietsen hebben we Scheveningen en de haven waar we omheen moeten, al achter ons gelaten. Ik begin er echt plezier in te krijgen, het vinden van de juiste sporen gaat me best goed af. Nu wordt het tijd om gas terug te nemen, het voorbije uur heb ik bijna constant op of boven het omslagpunt gezeten. Dit kan ik niet nog 3,5 uur volhouden. Ik kom in een goed groepje terecht en het kopwerk wordt af en toe afgewisseld.
Toch kan het harder en ik spring weg uit het groepje. Het lukt en ik rij vrij gemakkelijk naar de groep voor me toe. Even herstellen en daarna meedraaien in de waaier. Heerlijk! Een blik over de schouder leert dat het vorige groepje steeds verder uit het zicht verdwijnt.
Na Noordwijk aan Zee gaat het richting Zandvoort. De tijd vliegt nog steeds en de benen voelen goed. De groep waar we in zitten rijdt erg wispelturig. Een aantal jongens weigeren kopwerk te doen en het tempo varieert enorm. Ik besluit een gaatje te trekken in de hoop iemand mee te krijgen. Mijn medevluchter vraagt naar de staat van de beentjes en ik geef aan dat die nog goed aanvoelen. Voor hem het teken om een tandje zwaarder te schakelen. Na Zandvoort maakt de kustlijn een flauwe bocht naar links en we krijgen windkracht 4 vol in de rug. We doen om de beurt kopwerk en met 40 kph gaat het richting IJmuiden. Kilometers strand vliegen onder ons voorbij!
In IJmuiden is de eerste verzorgingspost. Daarna moeten we over de sluizen en om de Hoogovens heen. Het parcours gaat een behoorlijk stuk landinwaarts richting Beverwijk en we moeten vol tegen de wind in beuken. Hier zijn we met ons tweeën in het nadeel en de wispelturige groep komt weer bij. Ik klamp aan en probeer het tempo te volgen. Jammergenoeg moet ik ze laten gaan en ik sta er alleen voor. Ondertussen snak ik naar het moment dat we weer zand onder de wielen krijgen. Bij het op gaan van het strand is de groep verder uit elkaar geslagen en ik krijg weer aansluiting bij de mensen die hebben moeten lossen. De opkomende vermoeidheid begon bij iedereen zijn tol te eisen.
Samen met startnummer 396, Edwin van der Scheer, ga ik het laatste deel van de wedstrijd in. Ik ben iets sterker, waardoor ik wat meer kopwerk verricht, maar het tempo is prima. Hij kent de weg en zijn opmerking dat we al ruim over de helft zijn doet me goed. We komen voorbij Egmond aan Zee en ook Bergen aan Zee laten we achter ons. Petten en de Hondsbossche Zeewering komen in zicht. Voordat we op de zeewering komen, moeten we nog een hindernis nemen: het losse zand van de strandopgang bij Petten. Daar is ook de laatste bevoorrading, waar ik nog snel m’n bidon bijvul. Het asfalt op de zeewering is niet zo strak als ik verwacht had, maar voor we het weten draaien we het strand weer op voor het laatste stuk richting Den Helder.
© Vincent Helder
Bennie Welte wist voor de start al te vertellen dat het strand tussen Petten en Den Helder wat zwaarder liep. Of het de vermoeidheid, de gedachten aan een zwaar stuk of dat het ook werkelijk zwaarder was weet ik niet, maar het voelde in ieder geval zwaar aan. Nu begon bij mij de vermoeidheid echt te tellen, de hartslag daalde en de benen begonnen pijn te doen. De vele golfbrekers brachten je iedere keer uit je ritme en ik begon ontzettend veel last te krijgen van m’n kont. Dat stilzitten ben ik niet gewend! Strandrace heeft weinig met ‘echt’ mountainbiken en lijkt meer op wielrennen. Ik vraag me dan ook af wat wielrenners doen om hun zitvlak te ontzien als ze zo lang in het zadel zitten.
Ik probeer me opnieuw te motiveren voor de laatste loodjes. M’n hartslag gaat weer omhoog en wonderwel kom ik weer in een goed ritme. Edwin laat ik achter me en ook andere deelnemers komen weer dichterbij. Waaronder ook een paar mensen uit de ‘wispelturige’ groep die er compleet doorheen zaten. Het strand wordt weer beter en de snelheid komt terug. Het laatste opstakel is de strandopgang bij Den Helder, weer 100 meter los zand. De kuiten en de bovenbenen branden door het lopen. Bovenaan draaien we een fietspad op en de laatste paar kilometer gaan weer voluit. Ik draai alleen het sportpark van een plaatselijke voetbalvereniging op en finish als 117e in een tijd van 4:33:48. Mijn gemiddelde was bijna 30 kph. Daarmee finish ik net binnen het uur van de winnaar Ramses Bekkenk.
Bennie komt een kleine 6 minuten later als 140ste over de streep. Op Erwin is het wat langer wachten, hij finisht ruim een kwartier later als 195ste.
Voor herhaling vatbaar? Zeg nooit nooit!
