6 september 2009 – De laatste marathon RWP Marathoncup werd verreden in Biebertal (Sauerland). Er was een 55 km lange ronde uitgezet op en rond de Dünsberg. Wij, de deelnemers aan de hele marathon, moesten de ronde twee keer afleggen.
Deze keer ben ik samen met Marco van den Helm naar deze marathon gegaan. Vanwege de afstand naar Biebertal, ruim 300 km, zijn we op zaterdagavond al vertrokken. Zo kun je genieten van een goede nachtrust en je kunt de avond van te voren ook je stuurbordje al ophalen. Scheelt weer wat gestress.
We wisten van te voren niet echt wat we moesten verwachten. Het was bekend dat de route 110 km lang is en 2800 hm telt. Daarmee op papier al een stuk zwaarder dan de Zierenberg Marathon. Ook technisch zou de marathon wat uitdagender zijn, er moest oa. een spectaculaire afdaling bedwongen worden.
De eerste kilometers na de start gingen voornamelijk over asfalt en brede paden. Een van de eerste onverharde stukken was een zwaarlopend, modderig stuk singletrack. Het was daar behoorlijk glibberig. Al snel begonnen we aan de lange beklimming van de Dünsberg, via schötterpaden en waldwegen. Tijdens de beklimming kwamen we al langs de voet van de steile afdaling. Daar stonden al veel mensen te wachten op de eerste rijders. Het leek wel of je tegen een muur aan keek, zo steil als het was.
Na nog wat verder klimmen en daar stonden dan de mensen die waarschuwden voor de afdaling der afdalingen. Wat mochten we verwachten? Zand, boomwortels en in paar verraderlijke drops. 80 meter naar beneden met 40% gemiddeld. Ik kwam fietsend maar met knikkende knieën beneden. Dat was toch wel heftig. Beneden wachtte er een applaus voor degenen die op de fiets naar beneden kwamen. De rest van de ronde kenmerkte zich door snelle schötter afdalingen en snelle goedlopende single track afdalingen. Dit was echt Genieten.
Natuurlijk moest er ook nog regelmatig geklommen worden. Ondertussen waren de Camelbak en de bidons leeg, dus moest er bijgevuld worden bij de doorkomst voor de tweede ronde. De iso-sportdrank die verstrekt werd was met koolzuur, dat werkt dus echt niet voor mij.
Ik kon lekker door blijven fietsen en ik kon aan het inhalen van de mensen die iets te hard van start waren gegaan beginnen. Dit keer ging ik wat geruster de steile afdaling in. Echter op het einde was het nog even hachelijk omdat mijn rechter voet uit het pedaal schoot. Nu knikten de knieën weer. Gelukkig toch heelhuids beneden gekomen.
De laatste 20 kilometer moesten weer vanuit de tenen komen. Het was een gevecht tegen mezelf, maar ik wilde nog een goede score behalen voor de RWP cup. Het was nu niet ver meer en met een laatste krachtsinspanning bereikte ik de finish. De tijd van 6:11:58 was goed voor een 42ste plaats en 811 punten voor de RWP marathoncup. Net als in Zierenberg weer boven de 800 punten.
In het algemeen klassement van de RWP marathoncup ben ik dit jaar 79ste geworden met 2353 punten. Enigszins teleurstellend, omdat ik vorig jaar 55ste was met 2356 punten. Een klein verschil in punten, maar een groot verschil op de ranglijst.
Zondag 30 augustus stond de voorlaatste marathon van de RWP cup op het programma. Voor mij werd het de derde uit de reeks. De week ervoor had ik een zware verkoudheid opgelopen, maar gelukkig voelde ik me zaterdag weer een stuk beter. Daarom konden Jorrit, ook lid van MC Oss, en ik op zaterdagmiddag vertrekken voor de 300 km lange rit naar Zierenberg. Zierenberg ligt net voorbij het Sauerland, vlakbij Kassel.
We waren op tijd voor de inschrijving op zaterdagavond en konden de stuurbordjes alvast in ontvangst nemen. Op het gezellige dorpsplein was de plaatselijke KVO pasta aan het maken, die hebben we ons natuurlijk goed laten smaken. Bij de plaatselijke sportvereniging hebben we onze tentjes opgezet. Om 10.00 uur ging bij mij het licht uit.
Zondagochtend stonden we om 8.30 uur klaar in het startvak. De zon deed nog niet erg zijn best en het was dan ook behoorlijk fris. Het was in ieder geval droog en ook de rest van de dag beloofde het droog te blijven. In het vak was het weer even bijkletsen met wat bekenden. Om 9.00 uur werden we weggeschoten voor de marathon over 106 km. Door de kleine opzet, 200 deelnemers op de lange afstand, was het niet dringen na de start. Na een paar redelijk vlakke kilometers begonnen we aan de 6 kilometer lange startklim. Hier werd het veld al flink uit elkaar getrokken. De verkoudheid had me geen goed gedaan. Zodra de hartslag in de buurt van het omslagpunt kwam, kwam ik lucht tekort. Dat zou de hele marathon zo blijven. In de eerste 10 kilometer heb ik zelfs een paar keer aan stoppen gedacht.
Na de startklim kon ik wat herstellen en kwam ik in een ritme. Ondanks dat het geen technisch of moeilijk parcours was, was het redelijk zwaar. Na de eerste ronde hadden we er al 1200 hm opzitten en hadden we regelmatig het kleine verzet moeten gebruiken om boven te komen. De route kenmerkte zich door goed lopende klimmen en een paar leuke singletrack afdalingen. Ook waren er voldoende slingerende shotterpaden, daar kon het tempo echt omhoog. In de eerste ronde ben ik bij de bevoorradingen doorgefietst. Bij de doorkomst in Zierenberg even snel de bidons bijgevuld en weer door voor de 2de en laatste ronde. Na een kilometer of 5 kwam Jorrit me voorbij. Ik ben aangepikt en probeerde zijn tempo te volgen. Dit was goed voor het tempo, zo fietste ik wat harder dan comfortabel was. Het was op papier dan een gemakkelijke marathon, maar wat deed die ronde zeer. Vooral de bovenbenen deden pijn. Ik moest vol aan de bak om in de buurt van Jorrit te blijven. Ook Marco van den Helm kwam me nog voorbij en sloot aan bij Jorrit. Toen zij stopten op de 2de bevoorrading, kon ik dichterbij komen. Ik vond de aansluiting weer bij Jorrit en kon Marco achter me laten.
We begonnen in een stevig tempo aan de laatste 13 km. Op de laatste klim kon ik het tempo opvoeren. Jorrit piepte en kraakte en moest me laten gaan. Marco had de aansluiting weer gevonden en samen gingen we ervandoor. Ik moest op het tandvlees om bij hem te blijven. Marco sloeg een gat van 20 seconden en het lukte niet meer om dat dicht te rijden. In de laatste klimmetje vlak voor de finish moest ik nog even vol aan om Weit Heuker voor te blijven, dat lukt met 1 seconde voorsprong. Na de finish moest ik echt even op adem komen, door een vervelende hoest was ik de eerste 5 minuten niet uit m’n woorden.
Marco is als 73ste gefinished in 5u 15min 56sec, ik kwam als 74ste over de finish in 5u 16min 13sec (20,1 kph gemiddeld). Jorrit verloor in de laatste kilometers nog ruim 2 minuten en finishte als 76ste. Mij leverde dit 808 punten op voor de RWP marathoncup. Volgende week hopelijk weer een evenaring van dit resultaat, zodat ik nog een paar plaatsen kan stijgen in het klassement. Dan staat de Dünsberg Marathon op het programma.
Ik hoop dan ook dat de marathon volgend jaar weer op de kalender van de RWP cup staat. De organisatie was enthousiast en de marathon was lekker kleinschalig, dat is ook wel eens prettig na de massamarathons in de Ardennen.
