Op Pinkstermaandag staat de tweede wedstrijd van de East Belgium Marathon Challenge (EMBC). Net als de Cimes de Waimes wordt deze marathon in de omgeving van Malmedy gereden. Om precies te zijn in Theux.
De Ardennes Trophy wordt een taaie: 85 km en ruim 2300 hoogtemeters. Het parcours zal minder technisch zijn dan de Cimes de Waimes, maar niet minder veeleisend. De meer dan 20 klimmen zullen een aanslag zijn op lichaam en geest. Maar dat wil niet zeggen dat ik er minder zin in heb!
Les Cimes de Waimes, in het Nederlands de toppen van Waimes, is één van de mooiere Ardennenmarathons. Vanwege een trouwerij werd de nachtrust beperkt tot 3 uur, niet echt ideaal. Dus voor vertrek had ik al het idee om geen gekke dingen te doen en om gewoon te genieten van het parcours en de omgeving van Malmedy en Waimes. En wat was het mooi! Hoewel misschien minder zwaar dan de Ardennen Trophy in La Reid, was het toch een taaie marathon. Niet in de laatste plaats door de moeilijke, steile afdalingen, gladde stenen en verraderlijke boomwortels. Ik heb regelmatig moeten slikken voordat ik aan een afdaling begon.
De tijd was vandaag van ondergeschikt belang. En ik heb echt kunnen genieten van de omgeving. Verschillende stukken kwamen me bekend voor van Duchenne Heroes, toen Waimes een etappeplaats was: de moerrassige passages van de Hoge Venen, het stuk om het Lac de Robertville. Ook mooi waren de stukken langs de oevers van een riviertje, daarbij moesten we regelmatig door de rivier. Niet te voorzichtig natuurlijk. Een ander, letterlijk, hoogtepunt was de beklimming van de Ski Piste. Een redelijk stijle klim langs de sleeplift. Ik heb daar veel mensen happend naar adem af zien stappen.
Na de start ben ik relatief rustig vertrokken. In de stukken daarna gewoon lekker doorgefietst, de gemiddelde hartslag lag op 10 onder omslagpunt. Niet bepaald een ‘walk in the park’ dus. Ik ben als 493e gefished (215e bij de Masters 1) in 4:53:38. Ongeveer 2 uur achter de winnaar. Geen bijzonder resultaat, maar ik heb dan ook veel tijd ‘verloren’ bij de bevoorradingsposten en heb mezelf zeker niet over de kop gefietst. Na de finish hebben we nog even staan buurten met wat jongens van de MC Oss, Geert Swinkels was knap 3de geworden bij de Masters 3. De club was goed vertegendwoordigd in de Ardennen.
Wat een ervaring! We hebben het maar mooi gedaan: Team Vanderlande Industries heeft de Cape Epic 2009 volbracht. Dit is de droom van iedere mountainbiker en wij hoorden bij de gelukkigen. Een prachtig avontuur in een heel bijzonder land. De Cape Epic heeft een diepe indruk op me gemaakt en ik krijg gewoon kippenvel als ik er weer aan terugdenk. De zware, lange trainingen in de winter zijn vergeten, de pijn en de mentale dreunen zijn weggestopt en de voldoening blijft.
In juli kregen we te horen dat we mee mochten doen aan de Cape Epic 2009, in september begonnen we met de voorbereiding. We begonnen met ca 10 uur in de week en dat liep op tot maximaal 18 uur eind februari. De Nederlandse winter maakte het er niet gemakkelijker op, maar het doorzetten werd beloond. 17 maart vertrokken we topfit naar Kaapstad.
De laatste dagen stonden in het teken van de voorbereiding. Nog een beetje losfietsen in de omgeving, wennen aan warmte. Bij aankomst was het een milde 25° graden, maar gaandeweg liep de temperatuur op tot boven de 30°.
De laatste benodigdheden werden gekocht. De zakjes met poeder voor de energiedrank werden voorbereid. Het leek ons beter om die berg poeder pas op de hotelkamer te versnijden, dan dat we met meer dan 40 zakjes poeder op Schiphol zouden staan.
Op donderdag en vrijdag zijn we naar de proloog venue aan de voet van de Tafelberg gegaan. Hier was de raceregistration en kregen we de tassen en goodies. Ook hebben we op vrijdag alvast de route van de proloog verkend.
De proloog was al een lekkere opwarmer voor wat komen ging. Het was lang onzeker of de proloog door kon gaan, omdat de flanken van de Tafelberg geteisterd waren door branden. Toen we op dinsdagavond aankwamen in Kaapstad konden we de vlammen op kilometers afstand zien.
Gelukkig ging het door en stonden we zaterdagochtend aan de start van de proloog. We mochten de flanken van de Tafelberg bedwingen. De eerste teams startten al om 7 uur, maar tegen de tijd dat wij mochten was de temperatuur al tot boven de 30 graden opgelopen. De route was redelijk pittig door de steile klimmen en een paar snelle afdalingen. We hebben ons redelijk ingehouden, want van te voren waren we gewaarschuwd dat je alleen maar kon verliezen tijdens die eerste 16 km.
Na de finish werden we met een bus naar Gordon’s Bay gebracht. Waar we de laatste nacht in een luxe 4-sterren resort door mochten brengen. De restauranthouder keek wel heel raar op nadat we om 18.00 uur een groot bord pasta bestelden, terwijl hij ons om 16.00 uur al een groot bord pasta naar binnen had zien werken.
Route: 17 km / 650 hm
Resultaat: 179ste heren / 264ste algemeen in 1:05.22,1
We hadden ons op het ergste voorbereid, maar na de eerste etappe wisten we zeker dat het geen ‘walk in the park’ zou worden. Tijdens de eerste etappe konden we echt stevig aan de bak. Na de start ging het meteen al goed omhoog naar de electriciteitscentrale van Gordon’s Bay. Daarna reden we de opgaande zon tegemoet over een bergkam. Toch wel het eerste kippenvelmomentje van deze Cape. Door al dat stof zag het erg bijzonder uit. Na 60 km waren we al van zeeniveau naar 1000 meter hoogte geklommen. Lijkt niet zoveel, maar de laatste 700 meter hoogteverschil kregen we in 8 kilometer voor onze kiezen. De uitzichten waren wijds en indrukwekkend, maar de temperatuur maakte het heel zwaar. In de binnenlanden liep de temperatuur op naar boven de 40 graden. Ook kreeg ik iets teveel stof binnen, waardoor het erg moeilijk was om genoeg lucht binnen te krijgen.
De eerste zware afdaling was meteen al een aanslag op het gestel, er was geen tijd om even uit te rusten. De stenen maakten het zwaar voor de armen en schouders. Ik raakte zo verkrampt dat het bijna zeer deed. Tijdens de Cape Epic ging het steeds beter, omdat ik meer ontspannen de afdalingen in ging. Ook een zachtere demping van de voorvork maakte het minder zwaar.
De laatste 20 km zal ik nooit meer vergeten. Ze leken eindeloos en de ene steile klim werd gevolgd door de volgende. Het is echt even slikken als je tussen de wijnranken rijdt, op het einde van de rij rechts gaat en tegen een steile muur op kijkt. Een hoogteverschil van 20% over 250 meter: de eerste 10 meter fiets je en de rest moet te voet. Bij het zien van die klim slaakte ik een gezonde Nederlandse vloek, die ook door de Afrikanen goed begrepen werd.
Na 7 uur en 45 minuten kwamen we eindelijk over de finish. Op dat moment waren er nog meer dan 400 teams onderweg en de finish zou over iets meer dan 2 uur al gaan sluiten. Omdat er om 17.00 uur nog veel teams niet gefinished waren, besloot de organisatie de finish een uur langer open te houden. Ik was ondertussen al het stof uit m’n longen aan het hoesten.
Zelfs Christoph Sauser zei ‘s avonds dat dit de zwaarste etappe ooit in een Cape Epic was. Ik was ervan overtuigd dat de helft niet zou finishen als we nog een paar van deze etappes kregen.
Resultaat: 129e heren / 193e algemeen in 7:43.50,5
Wat weet ik me nog te herinneren van deze etappe? Erwin heeft een brede rug en kan abnormaal hard fietsen! ‘s ochtends kwamen we goed op gang, totaal geen last van stramme spieren. Meteen lekker de pedalen rondgooien in het peleton. Erwin kreeg te kampen met een leeglopende achterband. Dit leidde op deze dag tot twee bandenwissels. Erwin was getergd en ging er vol in. Ook ik had er zin. Tempo zat er dan ook goed in.
De laatste 20 km zat ik er een klein beetje doorheen. Die dag een hele wijze les geleerd: ik moest m’n gemak houden als we in een groepje mee konden fietsen. Of zoals Joop Zoetemelk ooit zei: “eet eerst iemand anders zijn bord leeg, voordat je aan je eigen bordje begint.” Een wijze raad, die ik de rest van de Cape Epic in m’n achterhoofd heb gehouden. Toch ging het die laatste kilometers nog best hard, want Erwin had er nog steeds zin in. Ik kon alleen maar in z’n stof volgen.
Vandaag veel meer door de neus geademt. Dat hielp, want ik had lang niet zoveel last van m’n longen. Nog wel een vervelend inspanningskuchje, maar niet meer al dat stof eruit hoeven hoesten.
Resultaat: 135e heren / 206e algemeen in 6:10.54,6
Vandaag verlieten we Villiersdorp om op weg te gaan naar Greyton. Weer hadden we er zin in. We hadden al de tip gekregen dat de eerste klim heel leuk was voor mensen die van wandelen houden. Hier viel gewoon niet te fietsen, ook niet door de toppers. Er zat maar 1 ding op: verstand op nul, blik naar de grond en lopen. En nooit denken dat je boven bent, want dan zal het alleen maar tegenvallen. Je bent pas boven als je weer in de afdeling zit.
Boven nog snel van het uitzicht genoten en weer door naar de volgende hindernis. Weer zat het tempo er goed in en de stijgende lijn van de eerste dagen werd voortgezet. We voelden ons nog steeds fit en het ging beter en beter. Misschien zelfs te goed, want tijdens een zeer snelle afdaling ging het maar net goed. Erwin moest vol in de remmen voor een paar diepe uitgespoelde geulen en ik tikte bij 60 kph nog net z’n achterwiel aan. Gelukkig bleven we allebei recht en wisten zonder kleerscheuren door de washout te komen.
Vandaag hadden we allebei voor het eerste het gevoel dat we een wedstrijd reden. Zeker de laatste 20 kilometers hebben we vol door kunnen trekken en diverse teams achter ons kunnen laten. De laatste afdaling hebben we ons best gedaan om een Afrikaans team achter ons te laten. De laatste 2 km over het vlakke konden we laten zien waar wij Nederlanders goed in zijn. De snelheid ging weer richting de 40 kph.
Resultaat: 112e heren / 161e algemeen in 5:07.29,3
De 4de etappe werd onze dag. De afstand was 114 km en we mochten ruim 2200 hoogtemeters verwachten. Die zaten vooral in een paar listige klimmen in de slotfase. Voor de rest was het parcours zeer glooiend. We kwamen al snel op stoom, we sprongen van de ene groep naar de andere. Letterlijk erop en erover. Vandaag leek het wel een beetje een Dakar etappe. We doorkruisten een paar woestijnachtige gebieden. Vroeger was ik al niet uit de zandbak te slaan en dat kwam nu goed uit. Op de stukken met zeer los zand deden we het goed. Waar anderen van de fiets moesten, konden wij blijven zitten. Gewicht naar achteren, voorwiel laten zoeken en soepel blijven trappen. Erwin was hier nog wat vaardiger in dan ik. Nog meer in de zandbak gespeeld?
Op de gravelwegen waren we ook weer aan zet. Niet normaal hoe goed Erwin tempo kan maken. Ik kon wel overnemen, maar hield dat niet zo lang vol. Wel voldoende lang voor Erwin om te herstellen. Ik kon dan alleen maar aanpikken en alles geven om bij te houden. Na ongeveer 85 km waren we bijna in Greyton. Helaas moesten we rechtsaf van de hoofdweg af, voor de laatste klimmen. Ik kon weer overnemen en Erwin gaf alles om bij te blijven. We hadden zoveel teams ingehaald vandaag en wilden onze plek vasthouden. Eerste de eerste klim, daarna volgde de tweede klim. Vooral voor Erwin was het een teleurstelling dat het er nog ee n derde klim volgde. Maar ook dat bultje kreeg ons niet klein. Ondertussen waren wel enkele teams dichterbij gekomen en we gingen met een stuk of 5 teams de rivierbedding in. Eerste een strook water van ongeveer 10 meter breed, daarna nog zeker 150 meter over het droge deel van de bedding. Het viel te fietsen, maar dat viel niet mee. Hier was het belangrijk om de snelheid te houden. We kwamen er goed doorheen en de laatste 3 km ging over een brede gravelweg richting Greyton. Nog één keer goed aanzetten, de snelheid ging weer richting de 40 kph. Daardoor wisten we de andere teams achter ons te laten.
Ik was echt helemaal naar de kloten. Ik stapte van m’n fiets en moest echt even steun zoeken. Wat was ik diep gegaan! De longen lieten weer goed merken dat ze het helemaal niet leuk vonden. Ook Erwin was flink in zijn reserves gegaan. Maar het was het waard: we werden 88ste bij de heren in 6 uur en 13 minuten. Echt een prachtig resultaat, waar we trots op mochten zijn. Ook in het klassement maakten we een sprong. Na de afgelopen 3 etappes in vak D gestart te zijn, mochten we de 5de etappe in vak C starten.
Resultaat: 88e heren / 120e algemeen in 6:13.46,4
Weer liep de wekker om 5.00 uur af. Vandaag had ik echt geen zin om op te staan, terwijl ik voorgaande dagen met gemak m’n tentje uit stuiterde. Aankleden, daarna in de rij voor de WC om een paar 100 gram lichter te worden (alle beetjes helpen). Terug bij de tent het zitvlak insmeren met chamois crème (het wondje zit er nog steeds, maar wordt gelukkig niet groter), snel wassen en vervolgens de andere lichaamsdelen insmeren met zonnebrand. Bij het opstaan is het nog donker, door het hele kamp zie je mensen rondlopen/-dwalen met hoofdlampjes.
Daarna om 5.30 uur in de rij voor het ontbijt. Weer het vaste recept: vruchtenyoghurt met muesli en een flinke schep poeder erbij voor de extra koolhydraten. Normaal had ik m’n bordje snel leeg, maar vandaag leek er geen einde aan te komen. Zucht. Tegen 6 uur weer terug naar de tent om het jasje in de grote Cape Epic tas te doen. Laatste spullen erin en de tas wegbrengen naar de vrachtwagen. Na 4 etappes woog de tas nog maar 25,6 kg (bijna Arbo-verantwoord), aan het begin van de Cape Epic dik over de 30,9 kg. Meteen door naar het bikepark om je fiets op te halen. Terug bij de tent verder aankleden, bidons in de houders, Camelbak op de rug, shirt erover, gelletjes verdelen over de zakjes, repen erbij. Om 6.30u met frisse tegenzin naar startvak C. Wat voelde ik me beroerd, de voorgaande dagen eisten duidelijk hun tol.
Om 7.00 uur klonk het startschot voor de etappe naar Oak Valley. De eerste 20 km waren heuveltje op, heuveltje af. Ik begon weer een klein beetje te leven. De eerste klim ging richting de UFO. Een of ander vreemd voorwerp wat op een heuveltop stond. Die hem gezien heeft begrijpt waarom ze het ding UFO noemden. Omdat het niet erg helder was, hebben veel mensen de UFO niet eens zien staan. Erwin dus ook niet.
Mijn opleving was maar van korte duur. De benen liepen vol en de rest van de dag ook niet meer leeg. Het was echt verstand op nul en doorbijten. De route ging een flink stuk langs een spoorlijn. Niet al teveel hoogteverschillen zou je zeggen, maar dan weer fietsen we 5 meter boven de spoorlijn, dan weer 10 meter eronder. De spoorlijn was mooi uitgehakt in de rotsen, maar voor het pad was minder moeite gedaan. Ook was er weer veel los zand en enorm veel stof. Op stukken die licht bergaf gingen moest je gewoon meetrappen om niet stil te vallen. Ik kon eigenlijk alleen maar de trappers een beetje rondgooien. Had totaal geen macht in de benen vandaag en de snelheid was ver te zoeken. Toch maar zoveel mogelijk bij Erwin aangeklampt om er het beste van te maken.
Zoals beloofd waren de laatste 9 kilometers van vandaag de mooiste. Zelden zo’n mooie singletrack gehad, hij ging vooral bergaf. Erwin ging er weer eens goed voor zitten en ik hing er als een vlag achteraan. Moest mezelf dwingen om te concentreren, want het was niet zonder risico. Het ging gewoon hard en er kwam geen einde aan alle bochten. Ook zaten er nog een paar van die leuke houten bruggetjes in.Na deze achtbaanervaring zagen we de bekende rode tentjes weer staan. Ik dacht echt dat ik er was, ware het niet dat we nog rond het hele kamp heen moesten fietsen. En dat was toch nog wel een dikke 800 meter.
Om 13.19u kwamen we over de finish. Weer ruim 6 uur in het zadel gezeten. Wat was ik blij dat ik er was en dat de lijdensweg van vandaag erop zat. Achteraf was dit de zwaarste etappe van deze Cape Epic. Dat kwam vooral door de combinatie van het parcours en de in de afgelopen dagen opgebouwde vermoeidheid.
Na de finish eerst even een paar repen, wat bananen en cakejes gegeten. Recovery drink naar binnen gegoten en meteen naar de bike wash. Waar je fiets werd overgenomen en werd ingespoten met één of ander goedje. Daarna de hoge drukspuit eroverheen en je kreeg de fiets helemaal schoon terug. Zelfs de ketting was dan schoon. Als de fiets schoon was, kwamen we zelf aan de beurt. Op naar de welverdiende douche. Op iedere etappeplaats stond de supertrailer met de 3 containers daarop. In iedere container zaten 10 douchecabines. De douche zelf was heerlijk verkoelend, maar zodra je klaar was leek het wel een sauna. Snel een klein beetje afdrogen zodat de onderbroek niet nat werd, korte broek aan en meteen die douchecabine uit. Je werd tijdens het afdrogen eerder natter dan droger. Dat drogen kon je dan ook maar het beste aan de warme Zuid-Afrikaanse zon overlaten: binnen 5 minuten was je droog.
Daarna was het weer tijd voor de fietsen. Eerst moesten de banden op doorns gecontroleerd worden, soms haalden we wel 10 lange doorns uit een band, Erwin op één dag zelfs 20! Ik moet er niet aan denken dat we met binnenbanden hadden gereden, die vloeibare latex in de banden is wel een enorme uitvinding. Ook de ketting werd iedere dag even aan korte inspectie onderworpen, waarna deze meteen gesmeerd werd. Dan nog een paar dingen zoals de remmen en derailleurs nalopen. Als de fiets dan klaar was brachten we hem naar de bikepark, de bewaakte stalling die op iedere etappeplaats was ingericht. Snel de fietskleding wassen en te drogen hangen. Nog wat eten scoren en dan konden de beentjes omhoog in afwachting van het avondeten. Het voordeel van redelijk op tijd binnen komen is dat je nog nergens lange rijen hebt en dat we op zo’n dag als vandaag al rond 16.00 uur met de beentjes omhoog liggen. En dan te bedenken dat sommigen pas rond 17.00 uur binnen zijn! Zij lopen de hele week achter de feiten aan.
Vlak voor het avondeten vulde ik meestal m’n bidons en Camelbak en legde ik alle spullen klaar voor de volgende dag. Daarna, om 18.00 uur, konden we aanschuiven in de rij voor de pasta. Gemiddeld twee porties per persoon en als het even kon ook nog een flink bord salade erbij. En niet te vergeten het toetje en wat fruit. Ja, want volgens Bart Brentjens win je de Cape Epic aan tafel en in bed. Winnen zat er niet in, maar wat goed is voor hem is ook goed voor mij. Na de huldiging van de winnaars en de foto’s en video’s van de dag, volgde de briefing. Hier werd uitgelegd wat je de volgende dag mocht verwachten. Dit was altijd om 20.00 uur afgelopen en daarna bidden, pissen, tandenpoetsen en te bed.
Echter vandaag had ik nog een afspraak met Steve, de verzorger van Brentjens, ik had wat last van m’n rechter kuit en hij wilde er wel even naar kijken. Steve had me in de weken voor de Cape Epic ook al regelmatig gemasseerd en daar had ik veel baat bij. De andere spieren in m’n benen voelde nog opmerkelijk soepel, dat kwam ook omdat ik tijdens de week al een paar keer eerder onder handen was genomen door meereizende sportmasseurs. Dit keer wilde ik Steve mijn kuit laten behandelen, want ik was bang dat ik tegen een blessure aan zat. Ook nu weer wist hij de spier weer een beetje op orde te krijgen. Nog een pijnstillertje meegekregen om de volgende dag wat gemakkelijker op gang te komen. Slaappillen had ik niet nodig, want om 21.00u viel ik als een blok in slaap.
Resultaat: 120e heren / 172e algemeen in 6:19.25,9
Vandaag liep de wekker voor de laatste keer om 5.00 uur af. Ik voelde me een stuk beter dan gisteren, sterker nog ik had er zin in! Erwin ook want na het startschot gingen we snel door het peleton naar voren. Vandaag zouden we één van de mooiste etappes van deze Cape Epic krijgen. Eerst ging het in flauwe asfaltklim richting de Steenbrasdam. Na een stuk los zand, begonnen we aan de afdaling van de Wolfskloof. Oh wat was dit gaaf. Voor de Cape Epic zag ik op tegen dit soort passages, maar ik begon de technische afdalingen zelfs gaaf te vinden. Heb voor mezelf toch weer een paar grenzen verlegd. Grote stenen, kleine stenen, 40 cm drops, steile passages, dat ging gewoon lekker. We kwamen fietsend beneden.
Na de Wolfskloof kwamen we in een maanlandschap terecht. Een desolaat, grijs, verlaten landschap. Weer zo’n kippenvel momentje. De eerste 2 uur werkte de pijnstiller (met de caffeïne) prima, geen centje pijn. Wat een wondermiddel. Daarna ben je warm en voel je toch geen pijntjes meer.
Na het eerste waterpoint ging het met Erwin figuurlijk bergaf. Door maagproblemen kreeg hij maar moeilijk voldoende voeding binnen en dat ging ten kosten van zijn klimvermogen. De klimmen die volgden waren dan ook erg zwaar voor hem, ook al deed hij keihard z’n best. We werden door veel teams ingehaald. Dat is erg frustrerend als je je goed voelt, maar dat hoort gewoon bij zo’n teamwedstrijd. Kun je daar niet tegen, dan moet je thuis blijven. Alleen de goede op elkaar ingespeelde teams houden het tot het einde toe vol. Vooral de laatste dagen merkte je dat sommige duo’s ruzie kregen.
De laatste 25 km ging het weer voornamelijk over singletrack. Ken je de singletracks van de MTB route in Gemert? Zoiets, maar dan 25 km lang en veel grotere hoogteverschillen. Voornamelijk berg af! Nu kwam het meer aan op techniek dan op kracht en Erwin hervond zichzelf. Vlak voor het laatste waterpoint ging het bijna mis Op een snel stuk singletrack zag ik een dikke boomwortel te laat. Het lukt me nog het voorwiel eroverheen te trekken, maar het achterwiel landde vol op de wortel. Gevolg is dat de achterband ineens de helft van de lucht kwijt is. Als de velg maar niet kapot is! Op het waterpoint blijkt er een flinke deuk in de velg te zitten. Band weer op druk gebracht en gelukkig blijft hij op druk in het laatste deel van de etappe. Het geslinger gaat nog een flink aantal kilometer door en dit keer laten we ons niet verrassen als de rode tentjes weer in zicht zijn. Ondanks de slechte dag voor Erwin hebben we de schade redelijk beperkt weten te houden, de laatste dag starten we dan ook gewoon in vak C. ‘s Avonds moest het achterwiel opgelapt worden, nog steeds een wonder dat het niet dubbelgeklapt was.
Resultaat: 138e heren / 192e algemeen in 5:14.25,7
De 7de etappe is traditioneel de kortste etappe. De start was pas om 9.00 uur, dus we konden uitslapen. Ander voordeel is dat de temperatuur een stuk aangenamer was tijdens het wachten in het startvak. Nadeel is dat het na de start al meteen een stuk warmer is.
Het mocht dan wel de kortste etappe zijn, het was zeker niet de gemakkelijkste. We kregen toch relatief veel hoogtemeters voor de kiezen. Op de klimmen was het weer afzien voor Erwin, hij voelde zich nog slechter dan de dag ervoor. Voor mijn gevoel stonden we bijna stil, het ene na het andere team kwam ons voorbij. Ik was daar enorm gefrustreerd door, had ik daar al die maanden voor getraind? Ik kon me wel kwaad maken, maar daar gingen we geen streep sneller door. En daarbij wilde Erwin wel harder, maar kon dat simpelweg niet. Heb me er maar bij neergelegd en geprobeerd te genieten. Nu had Erwin het moeilijk, maar dat had mij ook kunnen overkomen. Ik weet niet of ik zo diep had kunnen gaan. We waren heel dicht bij het finishen van onze Cape Epic en tijdens de afdaling van de Gamtoe Pass krijgen we een prachtig uitzicht voorgeschoteld. Ondertussen konden we de stal ruiken, nog een paar venijnige afdalingen en Lourensford kwam in zicht. De laatste 10 kilometer waren vlak en hervonden we onze snelheid weer een beetje. Ik op kop, Erwin en nog een paar teams erachteraan. Het lukte toch weer om een gaatje te slaan en we begonnen met z’n tweeën aan de ere ronde over het Lourensford Wine Estate. Een machtig gevoel, we hadden het toch maar mooi gedaan met z’n tweeën!
Resultaat: 158e heren / 231e algemeen in 4:09.43,0
Klassement: 122e algemeen / 172e algemeen in 42:06.41,0
Daar sta je dan, in 42 uur hebben we 643 km en ruim 16000 hoogtemeters voor de kiezen gekregen. We hebben enorm mooie dingen gezien, wildreservaten doorkruist, indrukkwekkende bergpassen bedwongen. Afgezien, pijn geleden, doorgezet en onszelf overtroffen. Toch blijft de vervelende nasmaak van de laatste 2 dagen. Waar hadden we kunnen eindigen? Met de 122e plek in het herenklassement mogen we tevreden zijn, maar een plek in de top 100 had er in gezeten, dat weet ik zeker. Ik heb het gevoel dat ik nog een keer terug moet om het af te maken.
Erwin was een geweldige teamgenoot. We zijn erg aan elkaar gewaagd en vullen elkaar goed aan. Hij weet wat afzien is en geeft nooit op. We hebben vele uren samen getraind en al veel kilometers samen gefietst. Als ik een voorzichtige schatting moet geven, staat de teller inmiddels ruim voorbij 3000 km.
Het was een bijzondere belevenis, niet in de laatste plaats vanwege de teams waar we intensief mee opgetrokken hebben. John vd Wouw en Danny Bens, twee wereldgasten die een prachtige prestatie hebben geleverd. Hun begeleider Rob van Nistelrooy die altijd zorgde voor de vrolijke noot en nooit te beroerd was om te helpen. We hebben veel gehad aan de adviezen die we kregen van Erno van Dongen, prima kerel die zijn 3de Cape Epic volbracht. Zijn teamgenootje Dorethé Selten, een fanatieke sportster die 5 maanden voor de Cape Epic voor het eerst op een mountainbike zat en ons en iedereen versteld heeft doen staan. Stephan Coppelmans en John Spapens, die ondanks een moeilijk begin van de Cape Epic hebben doorgezet en de wedstrijden uitgereden hebben.
Zuid-Afrika heeft een blijvende indruk op me achtergelaten. Onherbergzame landschappen, prachtige natuur, indrukwekkende wildreservaten, vriendelijke mensen. Ik weet zeker dat ik hier nog vaker terug kom en niet alleen om te fietsen.
Rest mij om nog een aantal mensen te bedanken. Allereerst Lieke, die me door de lange, zware trainingen vaak heeft moeten missen. Cindy die iedere dag onze website bijhield. Hans die de website gemaakt heeft. Familie, vrienden en kennissen die ons op allerlei manieren gesteund hebben. Als laatste onze belangrijkste sponsoren: Vanderlande Industries en Maxim Sportvoeding.
We hebben het niet alleen voor onszelf gedaan, maar ook voor alle kinderen met de ziekte van Duchenne. In Zuid-Afrika hebben we mensen over de ziekte kunnen vertellen, in Nederland geholpen om de ziekte opnieuw onder de aandacht van de mensen te brengen. Na de Cape Epic hebben we het mooie bedrag van 320 euro over kunnen maken naar Duchenne Parent Project. Dit geld wordt gebruikt voor onderzoek naar de ziekte van Duchenne. Bedankt!
Zaterdagochtend vroeg, 25 april 2009, zat ik in de auto richting het Sauerland voor de SKS BikeMarathon. Met de start in Sundern en de finish in Hagen. Een goede voorbereiding schoot er helaas bij in, door een te drukke agenda in de dagen ervoor.
Desondanks stond ik rond 10.15u vol goede moed vooraan in het vierde startvak. Voelde me goed hersteld van de Cape Epic en niets leek een goede uitslag in de weg te staan. Ik had er zin en had besloten dat het vandaag alles of niets zou worden. Ik was in vorm en ook het parcours ligt me wel. In het startvak kwam ik Mariëlle weer tegen, zij deed samen met haar teamgenote mee. Was weer een hele tijd geleden!
Na het startschot gingen de eerste 8 km licht bergop. Ver naar achter gestart en daarom flink aan de bak om wat verder voor in het veld te komen. M’n hartslag knalde omhoog en kwam het eerste uur nauwelijks meer onder het omslagpunt. Het ging in ieder geval hard. Tijdens de eerste (van de twee ronden) bleef het goed gaan. Na ongeveer een uur het gas een klein beetje teruggenomen, want de wedstrijd was nog lang. De droge paden nodigden namelijk erg uit tot jezelf opblazen.
Na ongeveer 25 km kreeg ik Bennie Welte in het vizier. Hij was vrij ver vooraan gestart en had er zichtbaar zin in. Ik reed langzaam naar hem toe, maar hij ging te hard om er voorbij te rijden. We zijn de rest van de eerste ronde samen op gereden. De klimmen leken een stuk minder steil dan vorig jaar en het ging erg lekker. De klim na de skipiste vlogen we omhoog.
In de laatste 15 km van de eerste ronde kwamen de deelnemers aan de 30 km funmarathon op het parcours. Dat leverde soms hachelijke situaties op. Zeker in de wat moeilijkere afdalingen waren de snelheidsverschillen erg groot. Gelukkig kwamen we er allemaal zonder kleerscheuren af.
Ook de laatste steile asfaltklim in Hagen ging heerlijk. Eten ging goed, kreeg voldoende vocht binnen en conditioneel zat ik er nog lang niet doorheen. Na de doorkomst was het wel even slikken toen 5 van de 8 jongens van het groepje waar we in zaten linksaf gingen voor de finish van de 55 km halve marathon en wij rechtsaf moesten voor nog eens 48 km. Het gemiddelde loog er met bijna 21 kph niet om. Op dat moment lag ik nog bij de beste 100 van de hele marathon.
In de pittige wortelklim aan het begin van de eerste ronde begon de kramp zich steeds meer te manifesteren. Toch iets te enthousiast geweest? Brak de slechte voorbereiding me op? Op dat moment had ik Bennie al moeten laten gaan. De rest van de tweede ronde was doorbijten. Op de vlakke stukken en op het vals plat kon ik nog flink tempo rijden. Maar zodra ik ook maar een beetje aanzette op de steilere klimmen dreigde de kramp in m’n benen te schieten. Eerst alleen in het rechter been, daarna kwam links daar nog bij. En het ging net zo lekker. Erg frusterend als je dan door de ene na de andere voorbij gereden wordt. De laatste 10 kilometer had ik er weinig zin meer in. De laatste klim moest lopend en de laatste lus rondom Hagen hoefde niet zo meer. Maar ik hoefde niemand meer voorbij te laten.
Na 5 uur en 13 minuten kwam ik als 132ste over de streep. Bennie was toen al 8 minuten binnen, hij was 112de geworden. Ver achter Ramses Bekkenk, die de wedstrijd in 3 uur en 49 minuten op zijn naam schreef. Voelde me een behoorlijk zuur, zonder de kramp was ik zeker binnen de 5 uur gefinished. Daarmee was ik 40 plekken verder naar voren gefnished, want de onderlinge verschillen zijn niet groot. Zelfs na 103 kilometer en ruim 2400 hoogtemeters.
De teleurstelling maakte al snel plaats voor voldoening. Het was de hele dag lekker weer geweest en onderweg tussen het afzien een beetje van de mooie omgeving kunnen genieten. Ook begin ik steeds meer zin te krijgen in de wat moeilijker afdalingen!
Op naar de volgende wedstrijd: ik kijk al uit naar Les Cimes de Waimes op Hemelvaartsdag in de Belgische Ardennen.
Ik krijg weer kippenvel bij het zien van de video’s!
