De laatste etappe ging van Oberwiesenthal naar Seiffen. Welgeteld 79 km en iets meer dan 1500 hoogtemeters. Vanochtend stonden we 45ste in het algemeen klassement en het zou moeilijk worden om die plek vast te houden. Team Vogtland had er ook zin in en de kans was groot dat zij de 3 minuten achterstand goed zouden maken. Ons doel vanochtend was dan ook om de overige teams achter ons te houden.

De start was meteen al pittig met een stijle klim van een paar honderd meter. We wisten al dat hij stijl was, want we hadden hem gisterenavond zowel fietsend als lopend gedaan om van de finish en pasta party bij de camper te komen. Ronald had zich alvast wat opgewarmd, om gemakkelijker op gang te kunnen komen. We kregen meteen aansluiting bij wat snellere teams en we konden goed bijhouden. Ronald voelde zich goed, Joris voelde zich goed, dus dat zag er prima uit. Helaas had Ronald al vrij snel met een langzaam leeglopende achterband te kampen. Het busje met schuim bracht uitkomst en we verloren hooguit 1 minuut. Geen man overboord dus.

Na ongeveer 20 km ging het echt fout en was de ketting van Ronald niet tegen het geweld bestand. Helaas had Joris dit pas na een minuutje in de afdaling in de gaten. Nadat Joris en de kettingpons bij Ronald waren, was de ketting binnen 5 minuten weer gemaakt. Al met al verloren we toch ruim 10 minuten en moesten we ver achteraan het veld aansluiten. De inhaalrace kon beginnen!

Ronald maakte zich nog goed kwaad en had echt een superdag. In de eerste lange klim van de dag hadden we Mariëlle en Gerrien weer bijgehaald. Nog snel succes wensen en weer door. In het stuk asfalt wat volgde ging het gas er goed op. Joris had moeite van Ronald over te nemen. Wel haalden we het ene na het andere team in. Niemand kon bijhouden … of ze dachten: “laat die gekken maar gaan.” Daarna volgde een heel mooi stuk singletrack. Ronald was helemaal los en Joris kon nog maar net bijhouden. Dit moest niet heel veel harder gaan. Voor we het wisten kwamen we bij de laatste beklimmingen van deze Trans Germany aan. Het laatste stuk van de route ging over de route van de mountainbike marathon van Seiffen. Mooie stukken singletrack, stijle afdalingen, goed lopende klimmen. Weer haalden we verschillende teams in. Daarna volgde wel een paar hele stijle afdalingen, volgens het routeboek waren ze wel 40%. Bij de laatste afdaling ging het bijna fout voor Joris, maar gelukkig wist hij zich nog net op te vangen. Onderaan werden we verwelkomd met cola en champagne. Ronald dacht dat hij er al was, maar dat was even een tegenvaller. We moesten nog zeker 5 km. Waaronder nog een paar flinke klimmen. Het stuk wat volgde was wel nog zeer de moeite waard. Waaronder nog een rondje over de hoogste top van Seiffen. Tijdens dat rondje konden we zien dat we slechts 6 minuten achter de nummer 47 in het klassement reden. Het zag er dus naar uit dat we 46ste gingen worden in het eindklassement bij de heren.

Na de laatste afdalingen volgde de finish in Seiffen. Gezien de pech was 3u38min een prima eindtijd. Wat een ontlading. 660 km mountainbiken, met een gemiddelde snelheid van 20 kph is toch best vermoeiend. De halve liter bier was, al zeggen we het zelf, zeer verdiend. Tijdens het wachten op de dames hebben we met de teams gesproken waar we regelmatig bij in de buurt hebben gereden. Het Team Vogtland bleek een half uur sneller te zijn, als wij geen pech hadden gehad waren we waarschijnlijk nog altijd 10 minuten achter ze gefinished. Een kwartier nadat we binnen waren, barstte er een hevig noodweer. We hadden echt te doen met degenen die nog binnen moesten komen.

We hebben deze etappe op een 54ste plaats afgesloten. Daarmee zijn we als 47ste geëindigd in het herenklassement, want het Hongaarse Merida Team bleek ons nog met 1 minuut verschil verslagen te hebben. In het algemeen klassement zijn we 78ste geworden. Daarmee zijn we heel tevreden.

Hallootjes!!

Vanmorgen was het dan zover, de laatste etappe van de Craft Bike Transgermany. We hadden allemaal goed geslapen ondanks dat er in de tennishal naast de campingplaats een een of ander rockconcert was. Die oordopjes zijn top! Voor de laatste maal een zootje muesli bij het ontbijt, voor de laatste keer de vaselinepot mee naar het toilet.

De start beloofde wel wat pittig te worden, want we moesten gelijk een klim omhoog. De rest van de dag zouden we meer dalen dan stijgen. We wilden graag toch een dagje knallen. Maar waren het er allebei ook over eens dat we wel alles heel moeten houden, en dat het vooral belangrijk was heelhuids de finish te halen. Maar eenmaal gestart, had ik gewoon de kriebels, de benen voelde gewoon super. Vast een stoot adrenaline ofzo. Gerrien komt meestal later pas lekker in het ritme, zo ook vanmorgen en het duurde ook lang voordat het peleton een beetje verspreid was. Dus ik een beetje crossen, ik zag steeds in de verte Gerrien nog gaan dus ik denk dat komt wel goed. Maar inneens zag ik haar niet meer. Dus ik stopte, hoor ik van die Duitsers dat ze is gevallen shit! En precies op het grindpad natuurlijk! Maar na een minuut of 6 kwam ze weer vrolijk aanfietsen en konden we weer verder knallen! Schade viel mee dus. Onderweg de Leader-dames gepasseerd, die hadden pech met de fiets, ja dat overkomt zelfs de beste! Al snel haalde ze ons in en hebben we nog even getracht om in hun wiel te blijven maar dat ging toch iets te hard. Ja, zijn zijn ook niet voor niets gekwalificeerd voor de Olympische Spelen. Even later moesten we toch steeds een beetje bergop en de benen voelden bij mij nog steeds goed. Gerrien zat ietjes achter mij en ja hoor, inneens weer uit het zicht! Dus ik boven wachten. Kwamen weer die mannen voorbij en nu vertelde ze: “Your friend has problems with her shifters!” Geen idee wat dat zou zijn, maar zou wel iets met schakelen te maken hebben.

En ja want door de valpartij was er iets met de derrailleur niet goed, maar dat eenmaal gegfixt konden we even later echt nog gaan knallen! En we gingen als een trein! Onderweg lekker doorgestampt. Vooral Gerrien, die kuiten..ha super! Wij reden kop over kop en een hele sliert Duitsers reed weer achter ons, maar ze zullen niet even overnemen hoor. Die zullen wel denken, die wind, dat zijn die Nederlanders wel gewend! Op nog 5km afstand van het einde begon het te regenen, harder en harder, tot het wit zag van het water! Lekker he, ben je er bijna. Moesten ook nog een klim door het gras. Dus dat was lekker blubberig. Vervolgens begon het keihard te onweren. Da’s niet fijn! Onweer, vervolgens hagel en je bent er nog niet!! Maar dan toch die finish in beeld, helemaal doorweekt kwamen we na 4 uur fietsen over de finish! Beetje raar einde van de tocht, zo doorweekt. Gelijk doorgefietst naar de camping. Da’s ook leuk, ben je klaar, krijg je nog een klim van 3 kilometer met stukken van 13%. Maar goed, gedoucht en wel, gingen we met z’n drieen, Ronald, Gerrien en ik even wandelen naar Tjechie. Het zou namelijk maar 500 meter zijn. Nou, dat was dus wel iets verder en we moesten ook nog naar de pastaparty! Toen maar even een of ander toeristisch langlaufpad genomen en daar denk een kilometertje of 6 gewandelt. Is best lekker en goed voor de benen even een andere beweging.

Rond een uur of 7 aangekomen bij (gelukkig) de laatste pastaparty! Het komt mij in ieder geval nu echt de neus uit. Het zou tevens een soort afscheidsfeest worden. Toen alle huldigingen gedaan waren, kreeg iedereen die de tocht had uitgereden een heel gaaf fietsshirt van de Trans Germany. Per team moest je het podium opkomen, kon je gelijk nog even op de foto. Daarna werd nog een kort filmpje van de hele week getoont en foto’s van de laatste etappe. Allemaal erg leuk. Wij zijn op de 7de plaats geeindigd bij de dames van de 10 teams. Niet slecht als je bedenkt dat het vorige week nog maar de vraag was of ik uberhaupt zou kunnen fietsen en Gerrien ook rustig aan moest doen ivm haar rug. Alleen de laatste dag redelijk door kunnen rijden.

Om 23.00uur zouden wij opgehaald worden door een pendelbusje om weer terug te gaan naar de camping. Gerrien en Ronald hadden echter nog lang geen zin om terug te gaan naar de camping en die besloten om te blijven. Die hebben de rest van de avond nog flink de beest uitgehangen daarzo. Lekker aan de Duitse biertjes en schnaps! Dat was vanmorgen ook wel te zien aan de oogjes. Wij waren aardig fris vanmorgen, maar de oogjes van Gerrien en Ronald waren ernstig klein dat hakt er ook wel in natuurlijk! Een weekje fietsen,weinig slapen, vele biertjes en vervolgens maar 2 uurtjes slaap. Ze liggen nu ook achterin de camper te slapen als roosjes.

Al met al een supergave week, lachen,afzien, pijntjes, zware benen,veel gezelligheid, kortom een week die ik niet had willen missen, wij allemaal niet. Dus als het aan ons ligt volgend jaar weer! Misschien kunnen we dan iets langer in het wiel blijven van de Deense dames!

Auf Wiederschnitzel!

De voorlaatste etappe ging van Schöneck naar Oberwiesenthal. De ochtend begon voor een aantal mensen niet goed. ‘s Nachts bleken er vanuit de stalling van een pension een stuk of 14 fietsen gestolen te zijn. Sommigen konden nog snel een andere fiets regelen, voor anderen zat er niets anders op dan inpakken en naar huis gaan. Vreselijk balen.

Vandaag hoefden we maar 82 km te fietsen. Ronald was goed hersteld van gisteren en we hadden er vanaf het begin een lekker tempo in zitten. Eerst volgde een rondje door de omgeving van Schöneck. Daarna kregen we mooie klimmen, snelle afdalingen en afdalingen met stenen. Ook moesten we een wortelpad over een dijkje volgen. Sommigen stukken hebben we maar gelopen, omdat lopen net zo snel ging als fietsen.

Het eerste deel van de etappe ging erg snel. Nadat we een groepje kwijt hadden gereden, gingen we achter een mixed team aan. Hoe hard we ook trapten, we kwamen geen meter dichterbij. Na een heel stuk asfalt langs de Tjechische grens, konden we ze eindelijk bijhalen. Alleen niet op de manier waarop we gewild hadden: we moesten wachten voor de trein. En er passeren er maar twee per dag! Ook de groep die we voorbij waren gegaan, kwam weer bij ons. Toen maar meteen een plaspauze ingelast. In de klimmen daarna hebben we ze wel weer allemaal achter ons gelaten.

Na 3 uur hadden we er al 65 km en 3 klimmen opzitten. We begonnen aan de beklimming van de Fichtelberg. Deze begon onder in het dal en we volgden een paar kilometer een beekje. Het eerste stuk konden we nog flink tempo maken en tikten we nog af en toe de 20 kph aan. De laatste 6 km van de klim waren slopend. In de laatste 3 km volgenden we nog een stuk van de langlauf-loipes en daarna volgde een zeer stijle beklimming naar de top op 1215 meter. Ronald had er duidelijk geen zin meer in en liet dat duidelijk blijken. Door het gevloek ging hij wel harder omhoog. Het bereiken van de top voelde als een kleine overwinning. De 3 km lange afdaling daarna was erg leuk en behoorlijk technisch. Stenen, singletrack, gras, vanalles. De laatste 1000 meter reden we samen met een ander team. Joris voorop, Ronald reed als derde. Omdat Joris nog een beetje snelheid maakte en de eerste van dat andere team hem volgde, kwam er voor Ronald wat ruimte om de tweede man van het andere team los te rijden. Na 4u07min kwamen we als 49ste over de streep bij de heren, 83ste algemeen. Aangezien het zo lekker ging onderweg, hadden we wel op een 10 plaatsen hoger gehoopt. We staan nu 45ste in het herenklassement en 74ste algemeen.

Morgen de laatste etappe naar Seiffen. De etappe gaat over 78 km, dus we verwachten binnen 4 uur terug te zijn. Er zitten nog een paar klimmetjes in, maar met in totaal 1590 Hm valt het erg mee. De nummer 44 in het klassement staat behoorlijk ver voor ons, dus het wordt bijna onmogelijk om die achterstand nog in te lopen. Het team op de 46ste plek, met 3 minuten achterstand, is vandaag ruim 17 minuten voor ons gefinished. Het zal dus nog niet meevallen om de 45ste plek vast te houden.

Het zit er bijna op!

Hoi hoi!!

Ons op een na laatste verslagje! Vannacht had Mariëlle bar weinig geslapen, zeg maar bijna helemaal niet. Gerrien ook niet al te veel, maar optimist als ze is had ze er weer zin in vandaag! Gisteravond stonden we met de camper bovenaan een skipiste en de pastaparty was beneden. Dus gingen alle bikers met de skilift naar beneden, heel gaaf maar best wel eng. Althans dat vond ik, want zoiets heb je niet zelf in de hand he. Maar ja fietsen op die piste na zo’n pastaparty was ook niet echt een optie. Wel lachen weer natuurlijk daarzo, stond een Jeep in die tent en er was een of andere foute Duitse zanger op aan het zingen. Even later komt er inneens een soort stripper. Nou ja, ze ging niet strippen, maar wel beetje debiel dansen in zo’n strak pakkie. Al die mannen natuurlijk foto’s maken van deze Duitse heks. Nou, wij kunnen niet voor een man denken misschien, maar dit zag er echt niet uit. Anyway later dus weer met liftje terug omhoog en rond elven gingen we op tuk. Althans iedereen behalve ik dus. Om 6uur viel ik bijna in slaap, maar om kwart over 6 ging Gerrien haar telefoon ook al, dus toen was het over. Wel onwijs vervelend bericht, want er belde een vriend die ook meedoet en die sliep in een hotel met 15 andere bikers en al hun fietsen waren gejat! De hufters! Echt erg toch? Moet er niet aan denken. Ze stonden in een gesloten container en op een of andere manier zijn die dus weggenomen. We zaten vlakbij de Tjechische grens dus waarschijnlijk zijn daar al wat mensen een rondje aan het rijden op een of andere carbon bike.

Maar goed, vandaag iets van 2100 hoogtemeters over 82 kilometer. Lekker makkelijk zou je zeggen, maar nee dus. Ik had ten eerste geen zin, voor het eerst en de benen waren bijna de hele weg leeg. Dat werd tanden bijten dus. Af en toe ging ik best nog wel hard, het eerste gedeelte hadden we een gemiddelde van 20 km/u dus dat is redelijk. We kwamen vandaag ook weer over een wortelpad, maar deze was erg lastig! Iedereen ging lopen en ik had vandaag ook niet eens de moeite genomen om het te proberen. Na 6 dagen heb ik ook een haat-liefde verhouding met mijn zadel, dus dat gehobbel is verre van prettig!! Ik ging daar dus net als alle anderen maar even lopen. Gerrien ging het nog dapper proberen, maar ging later wel onderuit. Schade bleef gelukkig beperkt tot een wondje op de knie. Past weer mooi bij die andere knie! Die was namelijk al een beetje blauw.

Verder onderweg niet echt superveel meegemaakt, wel hele mooie kodakmomentjes gehad onderweg. Oke, je moet er wel wat voor doen, maar als je dan bovenaan zo’n berg bent, is het wel supergaaf hoor! Ook onderweg wel weer veel gelachen, natuurlijk, anders zouden we onszelf niet zijn. Ik ben vandaag wel iets rustiger naar beneden gereden in de afdalingen. Gisteren zijn er erg veel gevallen, en hebben er 4 hun sleutelbeen gebroken. En aangezien ik vandaag ook zeer vermoeid was, was ik ook niet echt geconcentreerd. Toch wel weer een keer de 70 km/u gehaald hoor! Hihi

Nu staan we in Oberwiesenthal met de camper, erg gaaf hier. Zeer mooi uitzicht weer in een soort skigebied, hoewel het officieel een langlauf en skischansgebied is geloof ik. Anyway wel mooi dus!! We gaan nu voor de zoveelste keer een zootje pasta naar binnen werken, gaat na een week wel een beetje tegenstaan. Maar we krijgen het er nog wel in hoor, gewoon een beetje proppen! Morgen nog een dagje knallen en dan zit het erop!!!!

Bis morgen!

De etappe van Bad Steben naar Schöneck begon meteen al goed. Niet dus, Ronald merkte vlak voor de start dat zijn crank behoorlijk zwaar draaide. Helaas ook geen tijd meer om de boel te repareren. De eerste 4 km van de etappe was geneutraliseerd, ook maar goed ook want die gingen bergaf over het asfalt. Daarna volgde een mooie klim over een schötterpad. Voordat we de zwaarste klim van de dag in gingen, moesten we eerst naar beneden een dal in. Die afdaling was erg technisch, diverse mensen stapten dan ook af. Maar wij gingen gewoon rijdend naar beneden. Joris begint steeds meer vertrouwen in technische afdalingen te krijgen!

Ook kregen we weer diverse wortelpaden voor onze kiezen. Opnieuw hadden we pech en na ongeveer 20 km reed Ronald zijn achterband lek, daarmee verloren we 10 minuten. Tel daar de zwaar draaiende crank bij op en de kans op een goede klassering leek wel verkeken. Ronald leek nog wel in een goed ritme te komen, dus vandaag zouden we proberen de schade te beperken. Vandaag hadden we veel asfalt, mooie uitzichten, maar vooral veel wind, heel veel wind. In sommige dorpen waren veel mensen op de been. In een zware asfaltklim werden we van alle kanten aangemoedigd. Complete schoolklassen hadden een paar uurtjes vrij gekregen om de deelnemers te zien passeren. Een mooi initiatief. Erg leuk voor de kinderen, maar ook voor ons.

Op ongeveer 20 km van de finish volgde een veradelijke afdaling met hoog gras en diepe geulen. Joris werd al een keer goed gewaarschuwd toen zijn achterwiel wegsprong. Met alle geluk van de wereld bleef hij overeind. 500 meter ging het wel verkeerd. Precies op de plek waar een verpleger een jongen voor een sleutelbeenbreuk aan het behandelen was, schoot het voorwiel in een geul en Joris werd over zijn stuur gelanceerd. Gelukkig was de landing nog redelijk zacht in een korenveld. Helaas geen stoere schaafwonden of hechtigingen dus jullie zullen Joris op zijn woord moeten geloven. 100 meter verderop was het de beurt aan Ronald om plat te gaan. Bij hem was de meeste snelheid er wel al uit, toen hij in gras ging liggen. Uiteindelijk heeft Joris er alleen een pijnlijke kuit aan overgehouden, naar verwachting zal hij hier morgen tijdens het fietsen geen last van hebben.

De laatste 20 km waren teveel van het goede voor Ronald. De zwaar lopende crank eiste zijn tol en de laatste 8 km bergop moesten op het tandvlees. Na 5u07min kwam aan de martelgang een einde en gingen we onder de finishboog door. Daar werden we belaagd door hordes schoolkinderen die allemaal een handtekening wilden, je zou je bijna prof gaan voelen. Erg bijzonder!

Daarna heeft Joris zijn fiets bij de Scott service afgegeven en Ronald zijn fiets naar Shimano gebracht. De service hier is wel uitstekend geregeld. Omdat ook het trapaslager van de fiets van Joris iets ruw begon te lopen, hebben we die ook maar meteen laten vervangen. Daarbij kwamen we er ook achter dat de voorderailleur niet meer helemaal fris is en dat er een bus voor de bevestiging daarvan opnieuw in het frame gelijmd moet worden. Dat doen we na Trans Germany wel.

Al met al hebben we de schade redelijk weten te beperken. We zijn vandaag 55ste geworden bij de heren en in het herenklassement hebben we 1 plaats verloren aan Team Seiffen. Zijn hadden vandaag echt een superdag. Team Seiffen was het team dat we gisteren in de finale voor moesten laten gaan. Hopelijk hebben wij morgen die superdag. Dan gaat de etappe over 80 km naar Oberwiesental. Onderweg moeten we nog de Fichtelberg overwinnen. Met ruim 1200 meter het hoogste punt tijdens Trans Germany.