Zondag 20 april beloofde een mooie lentedag te worden. Een mooie dag voor de 4-uurs estafette in Bladel. De wedstrijd werd door MTB vereniging “26 inch” georganiseerd bij de Pals. Rond het gelijknamige viaduct over de A67. Erwin en ik hadden ons beiden ingeschreven voor het individuele klassement.
‘s Ochtends ben ik op tijd vertrokken. Na het inschrijven was het tijd om het parcours te verkennen. Het parcours ging deels over de vaste MTB route van Bladel. Veel slingerende singeltrack afgewisseld door wat zanderige verbindingsstukken. De lengte was ongeveer 7,5 km.
Tegen 12 uur konden we opstellen in het startvak. Omdat ik pas de week ervoor ingeschreven had, stond ik achteraan in het individuele startvak. Daarachter konden alle teams opstellen. De zenuwen begonnen nu wel een beetje te komen. Zou ik 4 uur achter elkaar tempo kunnen rijden?
Na het startschot heb ik meteen snelheid gemaakt, ik wilde niet midden in de groep de single track op gaan. Ik denk dat ik ongeveer 40 plaatsen goed had gemaakt en ging ongeveer als 20ste de single track op. Het duw- en trekwerk viel erg mee. In de eerste ronde heb ik een hoog tempo aangehouden, daarna was het tijd om enigszins te herstellen.
In de 2de ronde kwam ik erachter dat ik mijn materiaal niet in orde had. Het stuur verdraaide langzaam in de stuurpen. Snel de wisselzone in om m’n stuur vast te laten zetten. Dit kostte me naar schatting 2 tot 3 minuten, waardoor ik de aansluiting bij Erwin miste.
Daarna was ik genoodzaakt om de achtervolging in te zetten. Dat we er een hoog tempo in hadden was wel duidelijk. Na het eerste uur was het gemiddelde ruim 25 kph. Reden genoeg om het in het tweede uur iets rustiger aan te doen. De wedstrijd zou namelijk nog 3 uur duren. Het tweede uur ging iets moeizamer en kwam dan ook niet lekker in m’n ritme.
Dat lukte in het 3de uur wel. Ondanks dat de benen pijn gingen doen werd het tempo omhoog gegooid. Ondertussen had ik geen idee op welke positie ik lag en hoe ver Erwin voor me lag.
Bij aanvang van het laatste uur kreeg ik Erwin weer af en toe in het zicht, reden genoeg om er nog een schepje bovenop te doen. De pijn hield aan, maar was goed te hebben. De hartslag ging weer richting het omslagpunt en af en eroverheen. Op ongeveer 5 km van de finish vond ik de aansluiting bij Erwin, hij was in het gezelschap van Jeroen Voorbij van Bikecenter Rooi. Ik vreesde het eindschot van Erwin dus besloot niet af te wachten tot de laatste kilometer. Meteen eroverheen en proberen een gat te slaan. Jeroen moest afhaken, maar Erwin kwam weer terug in mijn wiel. De demarage die hij toen plaatste kon ik nog beantwoorden en we begonnen met zijn tweeën aan de laatste 300 meter. Erwin zette bovenop het viaduct de sprint aan, ik had daar de macht niet meer voor had. Zodoende kwam ik op de finish 5 seconden te kort. Het was een mooi duel. Na afloop zei Erwin dat hij mij al had zien komen en zichzelf bewust een beetje gespaard had. Ik zal de volgende keer dus echt tactischer moeten rijden!
Na de finish blijkt dat ik in het laatste uur nog 5 plaatsen goed gemaakt had en op een 15de plek gefinished ben. Uiteindelijk had ik 98 km afgelegd in 4u05min, een gemiddelde van bijna 24 kph! Met de vorm zit het dus goed, hopelijk kan ik deze lijn aanstaande zaterdag tijdens de Superbike Sorpetal in het Sauerland doortrekken. Daar staat een marathon over 105 km op het programma. Mijn eerste echte wedstrijd voor de RWP-marathoncup.
Zondag 30 maart 2008 mochten we aantreden voor de eerste Bergrace van 2008. Ik had me ingeschreven voor de langste wedstrijd: 150 minuten. Na een half uurtje warm rijden, ben ik in het startvak gaan staan. Startnummer 237 was voor mij, dus er stonden heel wat jongens voor me. Werk aan de winkel. In de eerste klim flink aangezet en alvast wat plaatsen goedgemaakt. De rest van de eerste ronde op een wat hoger tempo doorgereden, daarbij wel de hartslagmeter in de gaten gehouden om mezelf niet op te blazen.
Het parcours bij Rozendaal lag er tot het begon te regenen goed bij. Lekker snelle stukken waar je met de Racing Ralphs goed uit de voeten kunt. Flink wat klimmetjes (150 hoogtemeters in 9 km), veradelijke afdalingen, maar helaas iets teveel boomstammen. Over 15 cm is nog wel heen te springen, maar bij alles wat hoger is moet ik toch van de fiets. Laat rennen met de fiets nu net niet mijn favoriete hobby zijn. Ook de wortelklim was vanaf het begin een wandeltocht.
Ronde 2, 3 en 4 gingen heel constant (respectievelijk 26m26; 26m26 en 26m46) . Ik kwam echt goed in een ritme. Liet me niet opjutten door anderen, kon in de klimmen goed volgen en meestal lukte het om op de stuk daarna veel terrein winnen. Dat kwam ook omdat de hartslag aardig controle was, het herstel na een klim was dan ook heel kort.
Het leuke van een korte ronde is dat je het parcours steeds beter leert kennen. Het rijden ging dan ook steeds vloeiender, later remmen, harder door de bochten. Halverwege ronde 4 begon het te regenen. Het parcours werd daardoor op plaatsen erg glad, soms voelde ik me passagier op mijn eigen fiets. De half-versleten achterband, die het perfect deed op de droge ondergrond, gaf weinig vertrouwen meer. Langzaam veranderde het parcours in een modderpoel. Gelukkig voelde ik me nog heel goed en kon lekker het tempo erin houden. Als de benen pijn begonnen te doen, kon ik mijn zinnen verzetten door me te concentreren op een hoge trapfrequentie. En dat werkte! In de laatste 2 rondes heb ik nog behoorlijk wat mensen ingehaald die er doorheen begonnen te zitten. Door de verslechterende omstandigheden liepen mijn rondetijden op naar 28m37 en 30m37.
Na 2 uur en 45 minuten kwam ik over de finish: 6 ronden volbracht. Een 99ste plek van 204 starters was mijn deel Onderweg ben ik 1x gedubbeld door de koplopers, uiteindelijk hadden zij 8 ronden ronden gereden. Niks om me voor te schamen, want de top 20 bestond bijna zonder uitzondering elite- en belofte renners. De complete uitslag is hier te vinden.
Met dank aan Ilse voor de laatste 2 foto’s
De conclusie is dat de vele uren trainen langzaam hun vruchten af beginnen te werpen. De eerste ronde met de hartslag constant rond en boven het omslagpunt gezeten, zonder te verzuren. Daarna het tempo iets laten zakken en de rest van de wedstrijd met de hartslag 5 tot 15 slagen onder omslagpunt gereden. De vochtbalans werd op peil gehouden met behulp van Erwin. Hij gaf iedere 2 ronden een nieuwe bidon aan. Zo kwam ik gemakkelijk aan de benodigde liter sportdrank per uur. Om de energievoorraad bij te vullen heb ik ieder half uur een gelletje weggespoeld. M’n maag verdroeg dit goed en de koolhydraten werden goed aangevuld. Ik heb dan ook geen moment een slap gevoel gehad. Heb er vertrouwen in dat ik dit tempo nog een paar uur langer vol kan houden en kijk dan ook echt uit naar de 1ste RWP-marathon in Sorpetal, die gaat over 100 km.
De eerste wedstrijd is me heel goed bevallen, dit smaakt echt naar meer. Als je onderweg bent heb je een gevecht met jezelf, krachten doseren, jezelf niet gek laten maken, ondertussen niet vergeten te genieten. De echte voldoening komt pas als je over de finish komt, voor dat moment doe je het. Ruim 2,5 uur hard werken om daarna een beetje trots te kunnen zijn op jezelf.
De eerstvolgende wedstrijd is op zaterdag 12 april in Oldenzaal. Dit is een funklassewedstrijd over 60 minuten, heel wat korter dus. Weer een nieuwe ervaring, ben benieuwd hoe ik me daar staande houd.
Op zaterdag 6 september stonden we met een team van 5 personen aan de start voor de eerste 6/24-uurs race van Nederland. Voor Motormaf.nl traden aan: Erwin, Marcel, Allan, Etienne en ikzelf.
Erwin legde met zijn fantastische start, de basis voor het mooite resultaat. Als 20ste van het strand en hij kwam als 26ste overall door na de eerste ronde. Alles wat achter je zit hoef je niet meer in te halen op die single tracks. Constant op een 5de plek gelegen en in de laatste 2 uur nog naar een 4de plek toegefietst. Jammergenoeg net niet op het podium.
Iedereen, niemand uitgezonderd, heeft zijn stinkende best gedaan. Vond het zelf nog best wel tegenvallen, 2 rondjes knallen is toch wat anders dan 100 km marathon. Conditioneel zit het prima (40 minuten op 90-95% HFmax), maar m’n spieren zijn nog niet aan dat explosieve gedoe gewend. Zat dan ook een paar keer tegen de kramp aan.
Ontzettend gaaf zo met dat publiek, dat geeft je echt vleugels. Zo met 35 kph tussen het volk door en dwars door de tent.
Volgend jaar gaan we voor het podium. Voor mijn part met meerdere Motormaf-teams! Ongetwijfeld staan we nog beter aan de start, want volgend jaar gaan er iig een paar funklasse wedstrijden rijden. Zoals Marcel al zei gaan we het volgend jaar ook beter organiseren. Er is dus een vacature voor een teammanager en ook een voor de verzorging van de rijders
